ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Θεολόγος Σημαιοφόρος:

Προς διαχειριστήν ιστοχώρου

Θέμα: Προσβολή πνευματικών δικαιωμάτων

Κύριε,
σχετικώς μέ τό άρθρον του κ. Μάρκου Σπύρου καί ειδικώς στήν αναφοράν περί του Γράμματος “Ν” στήν αρχήν του άρθρου ήτοι:
1. Ν = Νούς – Νόμος
2. Ν = Νούς – Νόμος και τα νερά στην Φύσιν.
Παρακαλώ όπως προβείτε εις γνωστοποίηση των επισκεπτών καί μελετητών του ανωτέρω άρθρου τού κ. Μάρκου, διότι έχει παραληφθεί η αναφορά στό όνομά μου, ως μοναδικού πνευματικού ιδιοκτήτου των Γραμματικών κωδικών εννοιών.
ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ (είναι σήμα εμπορικόν, υπ’ αριθμόν 166516)

Εκτενείς πληροφορίες: http://www.ramafa.gr/pinakas1.html

——————————————————————————————————–

ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ

Πώς ζει ένας έφηβος με διπλή ταυτότητα;

Στην Ελλάδα, Γερμανός…και στη Γερμανία, Έλληνας…

Είμαστε Έλληνες. Έτσι, τουλάχιστον, νιώθουμε.

Είμαστε το μέλλον σας. Αντηχεί στ΄ αυτιά μας καθημερινά, σας ακούμε με «περηφάνια« να στηρίζετε όλες σας τις ελπίδες σε εμάς.

Έπειτα, όμως, απορούμε…!!

Πώς να θεωρούμαστε ακόμη Έλληνες όταν η δυνατότητα εκπαίδευσής μας στο ελληνικό σχολείο είναι ανύπαρκτη;

Πώς να αποτελέσουμε το μέλλον όταν σήμερα κινδυνεύουμε να αποκοπούμε από ΕΣΑΣ ,όταν κινδυνεύουμε να πάψουμε να διδασκόμαστε τη γλώσσα μας;

Διότι αυτό θα συμβεί εάν δεν αντιμετωπισθούν τα προβλήματα στην εκπαίδευση των Ελλήνων, των εκτός συνόρων.

Είμαστε μαθητές του Γυμνασίου-Λυκείου Φρανκφούρτης.

Αποτελούμε πλέον το μεγαλύτερο σε αριθμό μαθητών, ελληνικό σχολείο της Γερμανίας, καθώς και το μοναδικό που προσφέρει φοίτηση από το Δημοτικό έως και το Λύκειο. Οι περισσότεροι από μας τρέφουμε την ελπίδα να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας, ακόμη και σήμερα ενώ αισθανόμαστε άμεσα τις δυσκολίες που η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει.

Αυτή όμως η ελπίδα…κι ας πεθαίνει τελευταία…κάποτε εξαντλείται. Ιδιαίτερα όταν και ένα μήνα μετά την έναρξη του σχολικού έτους το πρόγραμμα μαθημάτων δεν ξεπερνά τις τέσσερεις ώρες ημερησίως.

Και ιδιαίτερα όταν ο αριθμός των καθηγητών για Γυμνάσιο και Λύκειο δεν ξεπερνά τους δέκα, εμποδίζοντας έτσι τη διδασκαλία βασικών μαθημάτων.

Παρόλες τις προσπάθειες και τις υπερωρίες των καθηγητών μας είναι αδύνατον να καλυφθεί το πρόγραμμα.

Προσπαθούμε να δείξουμε υπομονή και κατανόηση ως προς τις συνθήκες στην Ελλάδα.

Αναρωτιόμαστε όμως, πότε θα δείξει κάποιος κατανόηση και θέληση να βοηθήσει τη δική μας κατάσταση, να νοιαστεί για το μέλλον εκατοντάδων ελληνόπουλων στο εξωτερικό.

Φρανκφούρτη, Σεπτέμβριος 2012

«…Ήδη σχεδόν ένας μήνας χωρίς καθηγητές…!!«

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

—————————————————————————————————

VASIA

Δυστυχώς, καταργήσαμε βασικούς κανόνες και στοιχεία γραμματικής, τα οποία έδιναν ζωντάνια και ομορφιά και μια άλλη ιδιαιτερότητα στη γλώσσα μας…

—————————————————————————————————————————————————————

Ami

Great Site! Keep it up!

————————————————————————————————————————————————————–

CC

Your texts are worthy a trophy, congratulations!

—————————————————————————————————————————————————————–

Adam

Typically, I find this type of information very dull, but you made it interesting to me. This took me in and made me really think about the things you wrote.

——————————————————————————————————————————————————————-

C.P. (USA):

Hello! I’ve been following your blog for a long time now and finally got the courage to go ahead and give you a shout out from Humble Texas! Just wanted to say keep up the fantastic work!

———————————————————————————————————————————————————————

A.C. (England):

How comes a bank can lend one person hundreds of thousands and will not lend another one thousand?
It is all about ability to service a loan.
Hence the oil rich Arab states.
Let us hope that capitalism as we know it is coming to an end.

——————————————————————————————————————————————————————

Αντιφρονείς, Έλληνα; Εκγερμανίζουμε τα παιδιά σου!

Άρης Χρηστίδης (Γερμανία)

Ως την σημαδιακή 21η Απριλίου 1999, πολλοί πίστευαν ότι, μετά από σπουδές Ηλεκτρολογίας, Κοινωνιολογίας και Οικονομικών, με βραβευμένο διδακτορικό και πάνω απο δύο δεκαετίες στην πανεπιστημιακή έρευνα και την βιομηχανική ανάπτυξη, είχα επιτύχει κάτι, περιμένοντας τη γέννηση του δεύτερου γιού μου. Ήμουν, ωστόσο, ένας απ τους λίγους που μπορούσαν να φανταστούν τι περίπου με περίμενε, καθότι ως τότε ποτέ «δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις»: Στα 28, τότε, χρόνια παραμονής μου στη Γερμανία είχα δημοσιεύσει θεατρικά κομμάτια για γραφειοκρατικές αυθαιρεσίες κατά των αλλοδαπών και άρθρα για επιθέσεις νεοφασιστών που συλλήφθηκαν, απλώς για να μεταφερθούν και να αφεθούν ελεύθεροι σε ασφαλέστερο γι΄ αυτούς μέρος. Είχα εκφράσει, τέλος, κριτική σε προϊσταμένους μου, που συνέπιπτε χρονικά με αλλαγές στην επαγγελματική μου εξέλιξη. Έτσι,  παρά το ότι μου είχε ανακοινωθεί ανεπίσημα η εκλογή μου σαν καθηγητού σε δύο Ανώτατες Σχολές, στις 21/04/1999  παρουσιαζόμουν και στην Πληροφορική των ΑΤΕΙ του Γκίσσεν (κρατίδιο  Έσσης). Την ίδια ημέρα δημοσιευόταν σε εφημερίδα του Βερολίνου δήλωση 25 γερμανών ομοϊδεατών μου και εμού με  καταδίκη του βομβαρδισμού και διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας σαν καταπάτησης διεθνούς δικαίου.

Δέχτηκα την πρόταση της Σχολής του Γκίσσεν που ήρθε πριν απ τις άλλες. Με την έναρξη της διαδικασίας μονιμοποίησής μου άρχισε και η ποινική μου δίωξη για «έκκληση  σε στρατιωτική ανυπακοή» με το δημοσίευμα της 21/04/1999. Και ενώ το περιοδικό «Σπήγκελ» έγραφε για την αθώωσή μου σαν υπερασπιστού του γερμανικού συντάγματος, στο Υπουργείο Παιδείας της Έσσης γινόταν λύση τηλεφωνικού συναγερμού, για μεθόδευση υπαναχώρησης από την πρόσληψή μου που είχε ήδη υπογραφεί. Τελικά (Αύγ. 2000), οι συνάδελφοι της Σχολής στο Γκίσσεν με υποδέχτηκαν θερμά, ενώ η διοίκηση προσπαθούσε να με διαβάλει σε κάθε ευκαιρία, διαδίδοντας δήθεν επαφές μου με «αναρχικό στοιχείο», που αργότερα γνώρισα, μάλιστα, σαν πολιτικό συγγραφέα με κοινωνική κριτική. Πριν ακόμη απαγορεύσω δικαστικά τις  δυσφημιστικές διαδόσεις (το 2010), εκλέχτηκα (το 2006) ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος στην ομάδα της Αριστεράς του Γκίσσεν. Την ίδια χρονιά άρχισε η διαδικασία του διαζυγίου μου. Και από εκεί δρομολογήθηκε για εμένα και τα παιδιά μου πολιτικός Γολγοθάς, μερικά αποκορυφώματα του οποίου παραθέτω:

Ακόμη πριν εκδοθεί το διαζύγιο,  λίγους μήνες μετά την έναρξη της διάστασης,  η αρμόδια ειρηνοδίκης μου έκοψε, με νέα δίκη, 36% του (ήδη άνισου) χρόνου με τα παιδιά μου, με τη αιτιολογία ότι έπαιζαν πολύ ποδόσφαιρο και δεν αρκούσαν τα απογεύματα της εβδομάδας και για τον πατέρα. Στις διαμαρτυρίες μου σαν αδικημένος (γερμανός) πολίτης, η δικαστής με ειρωνεύτηκε: «Σ εμάς, στην Γερμανία, τα μικρά παιδιά δίνονται στην μητέρα – ή πώς είναι σε σας, στην Ελλάδα;» Το εφετείο Φρανκφούρτης επιβεβαίωσε την απόφαση, το (παγγερμανικό) συνταγματικό δικαστήριο δήλωσε αναρμοδιότητα. Μόλις το 2011 έμαθα από σχετικά έγγραφα, ότι είχαν δοθεί (από αγνώστους) «συμβουλές» στην γερμανίδα σύζυγο να μη μου αφήνει τα παιδιά πολλές ώρες.

Το 2007 είχα φτάσει ήδη να βλέπω τους γιούς μου ούτε τον μισό απ΄ τον καθορισμένο (μειωμένο) χρόνο. Σε κάθε δίκη που ξεκινούσα  –  για ματαιωμένες επαφές,  καταργημένες διακοπές ή παύση του μαθήματος των Ελληνικών, έχανα. Στην απόφασή του (10/09/2008), ο εφέτης της Φρανκφούρτης κάνει  κήρυγμα για τα προτερήματα του αθλητισμού και την αχρηστία της Ελληνικής (για Έλληνες πολίτες).

Το 2009 συνέβη κάτι που είχα φοβηθεί από την προσχώρηση της πρώην συζύγου στο χώρο του επιθετικού λεσβιακού σεξισμού: Η περιτομή του πρώτου, τότε 12χρονου γιού εν αγνοία μου, «για να είναι αργότερα ωραιότερα για τις γυναίκες», όπως είπε, πράγμα που η αρμόδια κυβερνητική εντεταλμένη, στην οποία αποτάθηκα, επιβεβαίωσε σαν σεξουαλική κακοποίηση.

Όταν το 2010 η εισαγγελία αποφάσισε ότι δεν διακρίνει λόγο για ποινική δίωξη, εφόσον το παιδί απλώς προσαρμόστηκε σε «ιδεώδες ομορφιάς» της μητέρας του, θυμήθηκα τα λόγια γνωστού μου συνδικαλιστή και μιας γραμματέως μας,  που μου είπαν ότι είχε  «βράσει»  ο τόπος όταν ακούστηκε πως έρχεται  «αντιφρονών προφέσσορας»  στη συντηρητική, μικρή πόλη, όπου οι 30.000 φοιτητές αποτελούν τον μισό πληθυσμό. Τα λόγια τους συμφωνούσαν με την προειδοποίηση της δικαστού (μέσα από κείμενο απόφασής της, 27/12/2007) ότι, αν συνεχίσω τον αγώνα για τα παιδιά μου, θα βιώσω «μείωση της ποιότητας ζωής». Εγώ συνέχισα, και νόμισα πως κατάφερα κάτι, επιβάλλοντας (01/03/2010) τουλάχιστο την ψυχολογική εξέταση των παιδιών, από ψυχολόγο, έστω, της προτίμησης της δικαστού. Την 01/07/2010 έζησα την πρώτη αστυνομική έρευνα στο σπίτι μου: Ήμουν, λέει, ύποπτος, ότι φυγάδευγα με το αυτοκίνητό μου παιδάκια στην Ελλάδα, στο πατρικό μου σπίτι που διατηρώ. Η «ύποπτη» διεύθυνση στη Θεσσαλονίκη ήταν σωστή –  αλλά ο (γερμανικός) αριθμός του δήθεν εξαφανισμένου αυτοκινήτου μου ήταν ανύπαρκτος, επινοημένος.

Την  01/09/2010 μου αφαιρέθηκε η επιμέλεια των παιδιών μου, γιατί κατηγόρησα αδίκως, λέει, την μητέρα τους για σεξουαλική κακοποίηση. Η δικαστική απόφαση πάρθηκε χωρίς να έχει εκδοθεί το πόρισμα της ως άνω ψυχολόγου και χωρίς κατάθεση οιουδήποτε ειδήμονα. Ο κρατικός επίτροπος για την προστασία δεδομένων μου γνωστοποίησε στις 14/09/2011, ότι οι ανακρίσεις που έκανε μετά από αίτησή μου απέδειξαν ότι η έρευνα του σπιτιού μου έγινε μετά από κατάδοση που ξεκίνησε απ την δικηγόρο της πρώην συζύγου, πέρασε απ΄ την δικαστή των παιδιών μου σε άλλη ειρηνοδίκη (που ισχυρίστηκε ότι είχαν απαχθεί παιδιά) και παραδόθηκε τελικά στον ποινικό δικαστή που διέταξε έρευνα, όχι όμως του σπιτιού μου.

Επειδή είχα κάνει αντίστοιχη μομφή, η δικαστής είχε ήδη καταγράψει ότι δεν μπορούσε να ξέρει ποιός με κατέδωσε με την ελληνική μου διεύθυνση, προσθέτοντας έτσι αναλήθειες στα ίδια τα δικαστικά της πρακτικά. Αργότερα, κατά σύσταση νομικών, εξέτασα και διαπίστωσα, ότι, τουλάχιστο για την παύση του μαθήματος των Ελληνικών, είχε οριστεί δικαστής ασκούμενος, μη προβλεπόμενος στο οργανόγραμμα του δικαστηρίου.

Στο μεταξύ (30/03/2011) είχε φτάσει και ο λογαριασμός της ψυχολόγου, για τον οποίο είχα προειδοποιηθεί ότι θα κυμαινόταν, ανάλογα με την περίπτωση, από 400 έως 2.000 ευρώ. Για μένα έγινε μια διάκριση: 10.543,25 ευρώ, για γνωμάτευση που δεν είχα δει ακόμη. Αρνήθηκα την πληρωμή, και απαίτησα να δω αντίτυπο, που μου παραδόθηκε με σφραγίδα εισόδου 20/06/2011 (δηλ. 13 μήνες μετά την λήξη της προθεσμίας): Η εκλεκτή της δικαστού ανακοίνωνε, ότι είχε εξετάσει τα παιδιά μου, για να κάνει διάγνωση σ εμένα (που, φυσικά, δεν  εξέτασε  ποτέ): «Παρανοϊκή διαταραχή  της  προσωπικότητας», με αδυναμία μου να αντεπεξέλθω «μέτρια, έστω,» στις απαιτήσεις μιας καθηγεσίας.

Το γερμανικό δρομολόγιο αντιφρονούντων είναι γνωστό: οικονομική καταστροφή – ποινικοποίηση – ψυχιατρισμός. Στο μεταξύ (Αύγουστος 2011), μητέρα και παιδιά μετακόμισαν απροσδόκητα στη Βρέμη (450 χλμ πιό βόρεια). Η προσπάθειά μου να διακινήσω εκεί το θέμα των παιδιών μου, ναυάγησε, γιατί ο δικαστικός φάκελος χρειάζεται, λέει, ακόμη στο κρατίδιο της Έσσης. Τα παιδιά μου δεν τα βλέπω πια καθόλου. Μου είναι και αδύνατο να μάθω αν κακοποιήθηκε και ο μικρός, που φέτος μπήκε στην εφηβεία: Χωρίς επιμέλεια δεν έχω καν το δικαίωμα πληροφόρησης. Τέλη  Σεπτεμβρίου  του  2011, ακριβώς 40 χρόνια μετά την είσοδό μου στη  γερμανική επικράτεια,  επέδωσα αναφορές στα κοινοβούλια Βρέμης, Έσσης (Βίσμπαντεν), Γερμανίας (Βερολίνο) και Ευρώπης (Βρυξέλλες), με το ερώτημα, αν αυτές και άλλες, παρόμοιες διαδικασίες συμφωνούν με το δίκαιο που κάποτε αποφασίστηκε κοινοβουλευτικά. Με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο παρακάλεσα όλους τους Έλληνες και Κύπριους Ευρωβουλευτές να επιληφθούν, άν όχι της ακεραιότητας, τουλάχιστο της Ελληνομάθειας των παιδιών μου. Προς το παρόν, τα κοινοβούλια διστάζουν, σύμφωνα με επιστολές τους, να συζητήσουν το ζήτημα, σαν θέμα δικαιοσύνης.  Οι πολιτικοί σιγούν. Και εγώ περιμένω σωρεία δικών από αγωγές που υπέβαλα για τις ως άνω και άλλες παρανομίες διεφθαρμένων δικαστικών.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s