Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ 7 ΜΗΝΩΝ

Πέρσι τέτοια εποχή ο Αντώνης Σαμαράς είχε έναν σωστό προβληματισμό.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Πρωθυπουργός πίστευε ότι οι αξιολογήσεις της τρόικας έπρεπε να σταματήσουν να παράγουν δράμα και ειδήσεις.
Να γίνουν πιο αραιές, πιο σύντομες και πιο τεχνικές.
Οι κ.κ. Τόμσεν και Σία είχαν μόλις φύγει. Ενώ η ΔΗΜΑΡ, παρά κάποια ζόρια που είχε ο Φώτης Κουβέλης, ήταν ακόμη στην κυβέρνηση.

Όπως πάντα στην πολιτική όλα γίνονται ανάποδα. Οι αξιολογήσεις της τρόικας όχι μόνο δεν συντμήθηκαν.
Αλλά ζήσαμε μια διαπραγμάτευση που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2013 και τελείωσε στα μέσα Μαρτίου του 2014.
Οι τροϊκανοί ήρθαν, έφυγαν άπρακτοι, ξαναήρθαν και ξαναέφυγαν.

ΕΓΙΝΑΝ ΔΙΑΡΡΟΕΣ πρωτοφανείς στα χρονικά, από το ότι η συμφωνία θα κλείσει αφού ο Τόμας Βίζερ επιστρέψει από το σκι τον Φεβρουάριο, μέχρι ότι οι κεφαλαιακές ανάγκες των ελληνικών τραπεζών είναι πάνω από 20 δισ., όπως διαβάσαμε μια Δευτέρα στους Φαινάνσιαλ Τάιμς .

Είδαμε κατεβασμένα μούτρα και εισπράξαμε ειρωνείες ότι αν δεν θέλουμε τη δόση, δεν υπάρχει λόγος να μας τη δώσουν.
Περάσαμε λοιπόν έναν χειμώνα με την τρόικα για να καταλήξουμε στη συμφωνία για διανομή του πρωτογενούς πλεονάσματος.

Η κυβέρνηση με αιχμή τον Γιάννη Στουρνάρα που υλοποίησε την περίφημη εντολή Σαμαρά τα στύλωσε. Και τελικά πήρε αυτό που ήθελε.

Τώρα έχει βγάλει το τεφτέρι και μοιράζει σε ενστόλους και μη προνομιούχους. Δεν πρόκειται για αστρονομικά ποσά.
Αλλά η χειρονομία έχει συμβολική σημασία. Είναι αναγνώριση τού πόσες θυσίες έχουν γίνει.
Έστω κι αν οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα παραμένουν άνεργοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουμε βρεθεί σε ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό τοπίο.

Η κυβέρνηση μπορεί να μιλάει για τέλος του Μνημονίου και έξοδο στις αγορές. Στην πραγματικότητα, η μικρή έκδοση των 2 δισ., πέρα από την ψυχολογική της αξία, θα επιτρέψει στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να ρολάρει τα περίφημα ANFAs χωρίς αυτό να θεωρείται νομισματική χρηματοδότηση.

Είναι μια από τις διευθετήσεις που ανοίγουν τον δρόμο στο να μη χρειαστούμε νέο πακέτο που να συνοδεύεται από νέους όρους για το χρηματοδοτικό κενό καμιά 15αριά δισ. ώς το 2016.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ η πιο μακρόχρονη διαπραγμάτευση ένας πόλεμος χαρακωμάτων επτά μηνών φαίνεται να μας οδηγεί σε ένα τέλος εποχής. Οι παροχές της 9ης Μαΐου 2014 είναι οι πρώτες σε μια πενταετία οι πρώτες μετά το μοιραίο πακέτο 1 δισ. για τους ασθενέστερους που επέμενε να περάσει η κυβέρνηση Παπανδρέου τον πρώτο μήνα μετά τις εκλογές του 2009.
Η επιμονή αυτή ήταν ένας από τους λόγους του εκτροχιασμού που έκανε το spread δανεισμού να ξεφύγει και οδήγησε τελικά τη χώρα εκτός αγορών πέντε μήνες μετά. Είναι αυτό το τέλος εποχής που φαίνεται να δυσκολεύει τον πολιτικό σχεδιασμό του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αξιωματική αντιπολίτευση επιτίθεται και αμφισβητεί.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Ενδεικτικά μπορεί κανείς να θυμίσει ότι στο τέλος του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ επέμενε να πιστεύει ότι δεν θα πάρουμε τη δόση με αποτέλεσμα να ζητάει ήδη από τότε πρόωρες εκλογές!
Τώρα η Κουμουνδούρου περιγράφει όσα συμβαίνουν ως εξωπραγματικά. Εντάξει, νιώθεται.

Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια.
Παρ’ όλα αυτά, γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι οδεύουμε προς δημοσιονομική ομαλοποίηση. Αυτό είναι το τοπίο επί του οποίου θα πραγματοποιηθεί η επόμενη πολιτική αναμέτρηση.

http://elpidablog.blogspot.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s