Η έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη

Tου Κώστα Κόλμερ

Δεν είναι η Ελλάς η πρώτη χώρα που θα εξέλθη από το ευρώ, αλλά μάλλον η Γερμανία. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουν έγκυροι αναλυτές, όπως ο οικονομολόγος Πέτερ Μπόφινγκερ, ο καθηγητής Πωλ Κρούγκμαν και οι διαβόητοι Ράινχαρτ και Ρογκόφ, που ωδήγησαν την Ευρωζώνη στην «ενάρετη λιτότητα», με τα γνωστά καταστρεπτικά αποτελέσματα. Άλλωστε στη Γερμανία προοδεύει το Εναλλακτικό Κόμμα (ΑfD), που επιχειρηματολογεί πειστικά υπέρ της επαναφοράς του μάρκου.

Οι μεν καθηγητές υποστηρίζουν ότι η επάνοδος της Γερμανίας στο μάρκο οφείλεται στη λανθασμένη αρχιτεκτονική του ευρώ [Σ.Σ.: που με μερεμέτια διορθώνεται], οι άλλοι δε στην κόπωσι της Γερμανίας να πληρώνει «τα σπασμένα» της Ευρωζώνης, δηλαδή τα τεράστια ελλείμματα του ευρωνότου (που συνεχώς διευρύνονται).

Εν τούτοις, η πραγματική αιτία που συνηγορεί στην έγκαιρη έξοδο της Γερμανίας είναι άλλη: τα τεράστια πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών [Σ.Σ.: το αλγεβρικόν άθροισμα του εμπορικού πλεονάσματος συν των αδήλων πληρωμών].

Η γερμανική οικονομία συσσωρεύει τεράστιες απαιτήσεις ευρώ εις βάρος των άλλων της Ευρωζώνης τις οποίες αδυνατούν να εξυπηρετήσουν οι ελλειμματικές χώρες. Επιπροσθέτως, τα μεγάλα γερμανικά πλεονάσματα λειτουργούν αντιπληθωριστικά εις βάρος των δυνατοτήτων αναπτύξεως της γερμανικής οικονομίας και της βελτιώσεως του βιοτικού επιπέδου του γερμανικού λαού. Συγκεκριμένως, το πλεόνασμα των τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας ανήλθε στο δυσθεώρητο ποσόν των 260 δις δολαρίων το δωδεκάμηνο που έληξε τον περασμένο Νοέμβριον, όπου αντιπροσώπευε το 6,9% του γερμανικού ΑΕΠ της ιδίας περιόδου και το 96% του συνολικού πλεονάσματος τρεχουσών συναλλαγών της Ευρωζώνης. Η Γαλλία, αντιθέτως, παρουσίασε τρέχον έλλειμμα 42 δις δολαρίων, το Βέλγιον 13 και οι άλλες χώρες ανάλογα, πλην της Ολλανδίας και Ισπανίας.

Η οικονομική ανάπτυξις της Γερμανίας υπήρξεν αναιμική το περασμένον έτος (μόλις 0,4%) εξ αιτίας της περιοριστικής εισοδηματικής και νομισματικής πολιτικής που εφήρμοσε η γερμανική κυβέρνησις. Αντιθέτως, χώρες που χαλάρωσαν την οικονομία των επέτυχαν άνοδο του ΑΕΠ, ως η Βρεταννία 1,5%, ο Καναδάς 1,7%, οι ΗΠΑ 1,8% και η Ελβετία 1,9%. Ως εκ τούτου εμείωσαν και την ανεργία των.

Η επιβράδυνσις της γερμανικής οικονομίας ναι μεν χαλιναγώγησε τον πληθωρισμό (1,5%), αλλά διετήρησε την ανεργία πολύ υψηλά (6,9% του ενεργού πληθυσμού).

Ήδη η Γερμανία απώλεσε ένα σοβαρό ποσοστό δυνητικού εισοδήματος που θα μπορούσε να βοηθήση τους Γερμανούς αλλά και τους υπολοίπους Ευρωπαίους που μαστίζονται από ανεργία να βελτιώσουν την οικονομική των κατάστασι.

Η σφικτή νομισματική πολιτική που υπαγορεύει η Γερμανία στην ΕΚΤ προεκάλεσε εκτεταμένη ανεργία στην Ευρωζώνη, η οποία ανήλθε πέρυσι στο 12,1% του ενεργού πληθυσμού, έναντι 6,7% των ΗΠΑ, όπου η Κεντρική Τράπεζα, η ΦΕΝΤ, εφήρμοσε χαλαρά νομισματική πολιτική, μ’ αποτέλεσμα την αύξησι της απασχολήσεως και τον περιορισμό του δημοσίου ελλείμματος.

Δεν τελείωνουν όμως εδώ οι παρενέγειες του λανθασμένου μείγματος οικονομικής πολιτικής της Γερμανίας: το 2012, για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, μετανάστευσαν στη χώρα αυτή 1,1 εκατομμύρια εργαζόμενοι απ’ τις άλλες χώρες, οι οποίοι κατά τα 2/3 προήρχοντο από την ΕΕ.

Το ίδιο έτος εγκατέλειψαν τη Γερμανία 712.000 Γερμανοί, άνθρωποι υψηλής καταρτήσεως (γιατροί, μηχανικοί, στελέχη επιχειρήσεων κ.λπ.), λόγω κυρίως της υψηλής φορολογίας στη χώρα τους.

Η Γερμανία έχει συσσωρεύσει πλεονάσματα στο ισοζύγιον τρεχουσών συναλλαγών της τάξεως των 1,5 τρις ευρώ απ’ το 1999 έως το 2013. Εάν τα πλεονάσματα αυτά είχαν δαπανηθή για δημόσιες επενδύσεις είτε υπό τη μορφή ιδιωτικής δαπάνης, η ανεργία θα είχε εξαληφθή από τη Γερμανία και ίσως απ’ την «ηνωμένη Ευρώπη».

Η Ευρώπη έχει πέσει θύμα της μερκαντιλιστικής αντιλήψεως των Γερμανών πολιτικών, που ηδονίζονται με τα πλεονάσματα συναλλάγματος και δεν αντιλαμβάνονται ότι μέσα σε μια νομισματική ένωσι τα πλεονάσματα αυτά έχουν νόημα μόνον όταν χρηματοδοτούν τ’ αντίστοιχα ελλείμματα των άλλων χωρών της όχι τόσον μέσω μεταβιβάσεως πληρωμών (χρεών όπως τώρα), όσον διά της «ενεργού ζητήσεως», που αυξάνει την απασχόλησι και την παραγωγικότητα της εργασίας.

Αυτό είναι κυρίως το ζητούμενο στην Ευρώπη που υποφέρει (πλην Γερμανίας) από υποχώρησι της ανταγωνιστικότητος του ευρωπαϊκού προϊόντος στις διεθνείς αγορές.

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεσι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εάν συνεχισθή η παρούσα πολιτική περιστολής των εργατικών εισοδήματων και της εν γένει λιτότητος, τότε η ποιότης ζωής στην Ευρωζώνη θα υστερήση κατά πολύ των ΗΠΑ το 2023, εν αντιθέσει προς τις δεκαετίες 1980 και 1990, που ήταν περίπου ιδία στις δύο νομισματικές ενώσεις, των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Η Γερμανία θα ημπορούσε να διορθώση τις ανισοσκέλιες της οικονομίας της και δι’ άλλου τρόπου: να φύγη για ένα χρονικό διάστημα από την Ευρωζώνη και ν’ ανατιμήση το μάρκο από 2 εις 1,5 ανά ευρώ (25% ανατίμησις) ούτως ώστε να μειώση τα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών, ν’ ανασχέση την ύφεσι της οικονομίας και ν’ αυξήση την ιδιωτική δαπάνη και την κοινωνική περίθαλψι μέσα στη χώρα της.

Το μόνον εμφανές μειονέκτημα της πολιτικής αυτής θα ήταν ότι θα προκαλούσε άνοδο του πληθωρισμού στη Γερμανία, που τον φοβούνται οι Γερμανοί ως ο διάολος το λιβάνι. Αλλ’ η τυχόν ταχυτέρα άνοδος του γενικού επιπέδου των τιμών είναι προτιμωτέρα από τα μένουν εκατομμύρια εργαζομένων άνεργοι και να χάνεται το δυνητικό εισόδημα.

Ερώτημα στην περίπτωσι αυτή γεννάται για τις αλλες χώρες της Ευρωζώνης – αν θα ανθέξουν την αποχώρησι της Γερμανίας από το ευρώ. Αλλ’ αν αυτό δεν γίνει, τότε θα επισπευσθή μια διεργασία που ούτως ή άλλως εμφανίζεται αναπόφευκτη.

http://www.epikaira.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s