Το ευρωπαϊκό πρόβλημα είναι η Γερμανία, όχι η Ελλάδα

Οι διαπραγματεύσεις των τελευταίων ημέρων, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά τους, έφεραν στο προσκήνιο ορισμένες πικρές αλήθειες για την Ευρωζώνη και το ευρωπαϊκό εγχείρημα.

Εγινε φανερό ότι η Ευρωζώνη δεν είναι πλέον μια ένωση θεσμικά ισότιμων χωρών, παρότι οι συνθήκες αυτό προβλέπουν. Σταδιακά εξελίσσεται σε έναν οργανισμό όπου επικρατεί το δίκαιο του οικονομικά ισχυρότερου.

Είναι επίσης φανερό ότι η οικονομική πολιτική που επιβάλλεται τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη δεν αποδίδει. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι αυξάνεται το χάσμα ανάμεσα στις χώρες του πυρήνα και στις περιφέρειες και ότι μεγαλώνουν οι εσωτερικές ανισότητες σε βάρος των δυνάμεων της εργα­σίας και της μεσαίας τάξης. Το ζήτημα είναι ότι η πορεία που ακολουθείται καθηλώνει συνολικά την Ευρωζώνη σε ένα χαμηλότερο επίπεδο σε σχέση με τους άλλους διεθνείς οικονομικούς πόλους και τελικά απειλεί τη συνοχή και την ύπαρξή της.

Θεωρητικά, η συγκυρία είναι μια μοναδική ευκαιρία για την Ευρώπη να ανασυνταχθεί, να επενδύσει σε υποδομές, να ενισχύσει την έρευνα και την καινοτομία, με λίγα λόγια να προχωρήσει σε ένα πραγματικό New Deal, το οποίο θα την έφερνε στην παγκόσμια πρωτοπορία.
Ταυτόχρονα θα δημιουργούσε προϋποθέσεις για να διατηρηθούν, έστω και μεταλλασσόμενο, το κράτος πρόνοιας και το μοντέλο κοινωνικής αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε μεταπολεμικά κυρίως στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης τέτοια βήματα δεν μπορούν να γίνουν μόνο από μια χώρα, καθώς ο διεθνής ανταγωνισμός συνθλίβει τα πάντα και περιορίζει τις δυνατότητες για παρεμβάσεις σε εθνικό επίπεδο.

Μια Ενωμένη Ευρώπη, όμως, θα μπορούσε να προωθήσει ένα τέτοιο σχέδιο και να επιβάλει σε κάποιον βαθμό τους δικούς της όρους στις λεγόμενες «αγορές».

Οσο κι αν ακούγεται ουτοπικό, κάτι τέτοιο είναι απολύτως εφικτό. Το κλειδί μάλιστα για ένα τέτοιο σχέδιο είναι η ίδια η Γερμανία, η οποία σήμερα ζει μια μοναδικά ευνοϊκή συγκυρία. Με κόστος δανεισμού ιδιαίτερα χαμηλό και μεγάλα πλεονάσματα, θα μπορούσε να αποτελέσει την ατμομηχανή του New Deal επενδύοντας, ενοποιώντας και καθοδηγώντας. Με λίγα λόγια, θα μπορούσε να αποτελεί ηγετικό πόλο σε μια «άλλη» Ενωμένη Ευρώπη αντί να επιδιώκει την ηγεμονία σε βάρος των υπολοίπων.

Η κυβέρνηση Μέρκελ έχει επενδύσει σε ένα μοντέλο που βραχυπρόθεσμα ευνοεί την ίδια, αν και μακροπρόθεσμα τη βλάπτει, αφού, αν πληγεί η ενότητα της Ευρωζώνης, η Γερμανία θα χάσει το βασικό εργαλείο της οικονομικής της επιτυχίας.

Αντικειμενικά, η στροφή της πολιτικής δεν είναι εύκολη ακόμα κι αν η κυβέρνηση Μέρκελ το αποφασίσει, αφού λειτουργεί ως φρένο η κοινή γνώμη της χώρας, την οποία «αποκοίμισαν» με τον μύθο των «τεμπέληδων Ελλήνων» την ώρα που διέσωζαν τις ευρωπαϊκές τράπεζες με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων.

Ωστόσο, αργά αλλά σταθερά το μέτωπο Μέρκελ στην Ευρώπη υφίσταται ρωγμές το τελευταίο διάστημα, εξέλιξη στην οποία συμβάλλει και η στάση της ελληνικής κυβέρνησης.

Η διαπραγμάτευση έφερε στο ελληνικό πρόγραμμα αναπτυξιακές και κοινωνικές προτεραιότητες, ενώ μπορεί να οδηγήσει σε εγκατάλειψη των παράλογα υψηλών στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα δημιουργώντας μια δημοσιονομική ανάσα. Εν ολίγοις και εμείς, αλλά και η άλλη πλευρά οδηγηθήκαμε σε υποχωρήσεις, σε έναν συμβιβασμό. Είναι ένα πρώτο βήμα, έστω και μικρό, για μεγάλες αλλαγές σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

http://www.newmoney.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s