Τί απέδειξε το Δημοψήφισμα;

Tου Δημήτρη Παπαγεωργίου

Δεν αισθάνθηκα την ανάγκη πριν το δημοψήφισμα να πάρω θέση επί αυτού. Όχι επειδή πιστεύω ότι ένα δημοψήφισμα είναι εξ ορισμού “άχρηστο” αλλά επειδή πιστεύω ότι όταν χρησιμοποιείται υπό τέτοιου είδους συνθήκες δεν είναι παρά ένα εργαλείο στα χέρια αυτού που το προκαλεί για να νομιμοποιήσει τις ενέργειές του. Πραγματικά δεν πίστευα – και μπορούν να το επιβεβαιώσουν όσοι τυχαίνει να παρακολουθούν τις απόψεις μου στα κοινωνικά δίκτυα – ότι το “Ναι” και το “Όχι” είχαν ιδιαίτερη διαφορά, αφού το ζήτημα δεν ήταν άλλο παρά η ίδια η επιλογή του δημοψηφίσματος, ως πράξη αμφισβήτησης των θεσμικών διεργασιών εντός της ΕΕ και ταυτόχρονα ένδυσης ενός νομιμοποιητικού μανδύα για την όποια επιλογή της κυβέρνησης η οποία παρέλαβε μια λευκή επιταγή, αφού το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν “άκυρο” μέν, και ως εκ τούτου μη δεσμευτικό, με επιβραβευτικό προς την κυβέρνηση αποτέλεσμα δε.

Και αυτό το πέτυχε ο Αλέξης Τσίπρας, ακόμη και εάν από ό,τι φαίνεται θα το πληρώσουμε με ακόμη ακριβότερα και σκληρότερα μνημόνια για το επόμενο χρονικό διάστημα. Ενοχλεί όμως αυτό τον ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό οργανισμό; Ή αντιθέτως αποδυναμώνει περαιτέρω την πλευρά που ψήφισε “Ναί” θέτοντας ως υπέρτατη σωτηρία της πατρίδος την υπόκλιση στην λογική του “το μη χείρον βέλτιστο” και του “να βγάλουμε και αυτόν τον μήνα παιδιά”.

Η πολιτική μυωπία της “δεξιάς” και η ταύτισή της με τις πλέον γραφειοκρατικές δομές των Βρυξελλών, την καταδίκασε ιστορικά. Γιατί όταν σε ένα ή δύο χρόνια εξαθλίωσης ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορεί να ισχυρίζεται ότι εξαναγκάστηκε (από τα συμβούλια αρχηγών, την λαϊκή εντολή και τα λοιπά) να διαπραγματευτεί και να υπογράψει μία ταπεινωτική και επώδυνη συμφωνία, όταν το ποσοστό των Ελλήνων που θα συνεχίζουν να έχουν άποψη υπέρ του ευρώ θα έχει μειωθεί δραματικά (καθώς πλέον η παραμονή σε αυτό θα έχει ταυτιστεί με επιπλέον αντιαναπτυξιακά μέτρα και προώθηση συμφερόντων αλλότριων των ελληνικών) οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που θα μπορούν να κάνουν είναι το να ισχυρίζονται ότι θα είχαν κάνει “καλύτερη διαχείριση”.

Η ανικανότητα της όποιας αντιπολίτευσης να δράσει και όχι μόνον να αντιδρά στους χειρισμούς του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος φροντίζει να εκμεταλλεύεται τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να δημιουργεί winwinκαταστάσεις είναι προφανής. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ παραμείνει στο ευρώ (ακόμη και με σκληρά μνημόνια) ακυρώνει το επιχείρημα της πλευράς του “Ναί” ότι οδηγεί την χώρα εκτός ευρώ. Εάν σε δύο χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ αποχωρήσει από το ευρώ, και ο ελληνικός λαός είναι στον όγδοο χρόνο κρίσης, έχει και πάλι ακυρώσει τα επιχειρήματα των αντιπάλων του και επιπλέον έχει δημιουργήσει τις συνθήκες κοινωνικής νομιμοποίησης του αιτήματος για έξοδο από την ευρωζώνη, που όντως δεν υπήρχαν τώρα.

Με απλά λόγια θα προκαλέσει η εφαρμογή της συμφωνίας (την οποία έχουν εκτεθεί ζητώντας “πάση θυσία” οι δήθεν “ευρωπαϊστές”) την διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ όπως ελπίζουν; Ή αντιθέτως θα προκαλέσει την εκμηδένιση των αντιπολιτευόμενων στον ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεων; Θεωρώ το δεύτερο, αφού στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποδείξει ότι μπορούν πολύ καλά να διαχειρίζονται τις μεταξύ τους αντιθέσεις και ούτως ή άλλως ακόμη και σε περίπτωση διαφοροποίησης μπορούν να χρησιμοποιήσουν προσωρινά σχηματισμούς όπως το Ποτάμι ή το ΠΑΣΟΚ τους οποίους θα πετάξουν όταν έλθει η ώρα της ρήξης.

Υπάρχουν πολλά μαθήματα για εμάς στις τακτικές αυτές κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Μαθήματα τα οποία όμως για να γίνουν αντιληπτά, θα πρέπει να διαβαστούν με σωστό τρόπο. Κάτι που δεν φαίνεται να συμβαίνει αφού οι ιθύνοντες φαίνεται ότι μετατρέπουν τις φαντασιώσεις τους (περί αριστερής παρένθεσης) σε πολιτική στρατηγική. Η επένδυση σε στρατηγικές τρομολαγνείας (γιατί όντως έτσι έγινε) έχει αποδειχθεί διαχρονικά ότι δεν πετυχαίνει στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, ακριβώς διότι ο σχηματισμός των κοινωνιών της είναι διαφορετικός από αυτών του τρίτου κόσμου, όπου και έχουμε παραδείγματα επιτυχίας της. 

Η δε ταύτιση των “ευρωπαϊστών” με το καταβεβλημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης και η αδυναμία τους να ανταγωνιστούν (για ακόμη μία φορά) το σύστημα ΠΑΣΟΚ που επιβίωσε μέσω του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύοντας το ότι οι άνθρωποι βλέπουν μπροστά, σε αντίθεση με τα ρετάλια της δεξιάς οικογενειοκρατίας, στέρησε κάθε πιθανότητα αξιοπρεπούς παρουσίας μίας αντίθετης προς τον ΣΥΡΙΖΑ στάσης. Για να μην αναφερθούμε στην μονολιθική απόπειρα περιχαράκωσης της δεξιάς από ό,τιδήποτε ριζοσπαστικό προέκυψε εντός αυτής, που έκανε σμπαράλια κάθε πιθανότητα μίας σοβαρής αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ και μετέτρεψε σε onemanshowτην πολιτική σκηνή της χώρας.

Δεν υπάρχει κανείς λόγος για οποιονδήποτε σκέφτεται με βάση το έθνος, είτε πιστεύει ότι το μέλλον της χώρας μας είναι στην Ευρώπη, είτε στην επιστροφή σε καθαρά εθνική πορεία, να αισθάνεται αισιόδοξος από τις αστικές αντιδράσεις του τύπου “Μένουμε Ευρώπη” οι οποίες αποδεικνύονται όχι απλά ανίκανες να ορθώσουν οποιοδήποτε πολιτικό λόγο, αλλά αντιθέτως αναδεικνύουν τα ελλειμματικά χαρακτηριστικά ενός φοβικού φιλελευθερισμού που αισθάνεται ότι χρειάζεται την ομπρέλα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας για να λειτουργήσει. Οι δειλοί, αυτοί που δεν φέρουν καμία ανατροπή αλλά το μόνο που ζητούν είναι την διαιώνιση ενός statusquoτο οποίο έχει οδηγήσει σε διεθνώς αναγνωρισμένα πλέον αδιέξοδα, δεν μπορούν να αποτελέσουν σοβαρή απάντηση σε μία ενεργώς δρώντα αριστερά που φροντίζει να χρησιμοποιεί την συγκυρία προκειμένου να δημιουργήσει τις συνθήκες της αέναης πολιτικής αναπαραγωγής της στην ελληνική κοινωνία, προλεταριοποιώντας την μεσαία τάξη και δημιουργώντας μια συμπαγή με τον κρατικό μηχανισμό κομματική νομενκλατούρα (ΕΡΤ).

Η ταυτοποίηση του ιού όμως είναι πάντοτε ευκολότερη από την δημιουργία εμβολίου. Πώς όμως μπορείς να ανακαλύψεις το εμβόλιο για έναν θανατηφόρο για έναν λαό ιό, εάν δεν έχεις τα κατάλληλα εργαστήρια, εάν δεν έχεις τον απαραίτητο εξοπλισμό; Και δυστυχώς στην Ελλάδα όχι μόνον δεν υπάρχει ο απαραίτητος εξοπλισμός για να αντιμετωπισθεί η πολιτικά ανώτερη και εξυπνότερη αριστερά, αλλά αντιθέτως υπάρχει ένα ναρκοθετημένο πεδίο το οποίο δεν επιτρέπει σε κανέναν ούτε καν το να προσπαθήσει. Και αυτό το ναρκοθετημένο πεδίο δεν είναι άλλο από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Το οποίο προσπαθώντας να επιβιώσει ως άμεση συνέχεια του μεταπολιτευτικού κόμματος που συμμετείχε στο πάρτυ της μεταπολίτευσης συμβάλλει στην μετατροπή της χώρας μας στο βορειότερο αφρικανικό κράτος. 

Παραπαίοντας ανάμεσα σε έναν εστέτ κοσμοπολιτισμό και μια ανάγκη ανταπόκρισης στα πασοκικά αισθήματα του ελληνικού λαού (ας είμαστε ειλικρινείς για τα χαρακτηριστικά του λαού μας) την μία στιγμή θέλει να θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι Μ. Βρεταννία και την άλλη μας πληροφορεί ότι η οιαδήποτε διαφοροποίηση με τις επιλογές του τροτσκιστή κ. Ντάισελμπλουμ ομοιάζει με πυρηνική καταστροφή. 

Προϋπόθεση για την οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια ανόρθωσης ενός εθνικού αντιστασιακού μετώπου στον συριζαϊκό ευρω-κομμουνισμό ή την διεθνή απομόνωση της χώρας είναι η πλήρης αποδόμηση ακριβώς αυτού του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Προϋπόθεση για οποιαδήποτε δημιουργική διαδικασία ανασύνθεσης είναι η πλήρης αποδόμηση των βαρωνιών, των κατεστημένων διαύλων που δημιουργήθηκαν επί 40 χρόνια ατιμώρητης διαπλοκής και πολιτικού μισθοφορισμού, η πλήρης εγκατάλειψη των χαρακωμάτων που δημιουργήθηκαν λόγω ηλίθιων πολιτικών τακτικισμών. Κάποιοι θα προσπαθήσουν να πύον ότι η αλλαγή ηγεσίας στην ΝΔ και μια πιθανή εξέλιξή της μέσω ενός fusionμε το ΠΑΣΟΚ θα κάνει τα παραπάνω. Πρόκειται όχι για χαζούς, αλλά για ακριβώς αυτό το φαινόμενο που αναφέραμε ως πολιτικό μισθοφορισμό παραπάνω. 

Το πρόβλημα της ΝΔ, δεν είναι επικοινωνιακό. Δεν είναι πρόβλημα τακτικισμών, δεν είναι πρόβλημα επιλογών παρόλο που σε όλους αυτούς τους τομείς εάν στην Συγγρού επέλεγαν κάποιον περαστικό από τον δρόμο πιθανόν θα έκανε καλύτερες επιλογές από τους “υπεύθυνους”. Το πρόβλημά της, είναι το ότι επί 40 χρόνια διέκοψε κάθε δίαυλο ανατροφοδότησης μίας πιθανής δεξιάς “ελίτ”. Με αποτέλεσμα όχι μόνον το κομματικό και στελεχιακό της δυναμικό, αλλά και αυτό που συνθέτει αυτό που πιθανώς αποκαλείται δεξιά στην χώρα να είναι μια καρικατούρα που ομοιάζει στις τελευταίες ημέρες των Αψβούργων και των άλλων βασιλικών οικογενειών που μετά από εκατονταετίες αιμομιξίας όχι απλά είχαν παρουσιάσει συμπτώματα γενετικής ανωμαλίας (π.χ. λαγοχειλία, σύνδρομο down, νοητική καθυστέρηση κλπ), αλλά ήταν και ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις εξεγέρσεις των Ιακωβίνων και των λοιπών. 

Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, από οιονδήποτε φέρει ιδέες που προσομοιάζουν στους αναγνώστες αυτής της ιστοσελίδας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ο πρώτος στόχος. Όχι για τις λάθος επιλογές της, αλλά για το γεγονός ότι είναι ο βάλτος στον οποίο πνίγεται ο,τιδήποτε προσπαθεί να ξεπεράσει την μετριοτητά της.

http://www.syntiritikoi.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s