Δυοίν θάτερον

ΓΡΑΦΕΙ Ο Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ

Ι. Την 13η Ιουλίου, στις Βρυξέλλες, ο κ. Τσίπρας υπέγραψε το τρίτο “Ελληνικό Μνημόνιο”. Έγινε έτσι σαφές ότι η Ελλάς δεν ζει. Δεν κρατιέται, δηλαδή, στην Ευρωζώνη χωρίς βοήθεια των εταίρων.

ΙΙ. Πρώτη επιλογή μιας κυβέρνησης που αυτοτιτλοφορείται αριστερή θα ήταν η αύξηση των φόρων. Έτσι, ώστε το κράτος να καλύπτει τιςδαπάνες του. Αλλ’ αυτή η πηγή εσόδων έχει εξαντληθεί.

Μετά πέντε χρόνια βαθιάς οικονομικής ύφεσης οι αξίες έχουν τσακισθεί. Δεν αποδίδουν τους αναγκαιούντες φόρους. Ο ΕΝΦΙΑ, π.χ., υπολογίζεται επί αξιών του 2007. Αλλ΄η ταχυδακτυλουργία θ΄αποτύχει. Οι αξίες του 2007 δεν υπάρχουν. Άρα (και) δεν θα πληρωθούν. Θ’ αυξηθούν και πάλι οι αδυνατούντες να καταβάλουν. Θα πάμε – κατ’ ανάγκην – σε νέες ρυθμίσεις.

Πάντως, τα προϋπολογιζόμενα χρήματα δεν θα εισπραχθούν (!)

ΙΙΙ. Πέραν των ακινήτων που, φύσει, δεν μετακινούνται έχουν στερέψει και οι λοιπές  πηγές εσόδων. Η γενική ελληνική παραγωγικότης έχει, ουσιαστικά, εγκαταλείψει τον τόπο. Οι επιχειρηματίες με ρυθμό παφλασμού μετεγκαθίστανται στην Κύπρο, την Βουλγαρία, αλλά και το Λονδίνο, την Ελβετία κ.ο.κ. Το όμοιο πράττουν – μαζικά – οι ικανοί επιστήμονες. Η Γενεύη, φερ’ ειπείν, είναι γεμάτη από νέους Έλληνες γιατρούς.

Το κρίσιμο: ό,τι παράγεται αλλού δεν φορολογείται εδώ. Η Ελλάς διώχνει τους παραγωγικούς της πολίτες. Αποξενώνεται απ’ ό,τι το πολύτιμο (!!!). Δεσπόζουσα πηγή πλούτου παντός κράτους είναι οι πολίτες του, μάλιστα δε εξ αυτών – κυρίως – οι οικονομικώς δραστήριοι. Σ’ εμάς, όμως, σήμερα αυτοί (οι δραστήριοι) είναι που κατ’ εξοχήν φεύγουν.

IV. Ο Ανδρέας Παπανδρέου φέρει την βαριά ευθύνη. Εκείνος, πρώτος, ανέδειξε τη μέθοδο επιβίωσης με αλληλοδιάδοχα δάνεια. Αργά κατάλαβε το λάθος. Το ομολόγησε με άρθρο του στο Βήμα της  25.10.87. Συναφώς, σε στιγμή επιστημονικής περισυλλογής, εξεστόμησε και το περίφημο: «Ή Ελλάς θα ”φάει“ το χρέος, ή το χρέος θα ”φάει“ την Ελλάδα».

V. Το δίλημμα έχει καταστεί πιεστικό. ΄Η Ελλάς θα ορθολογισθεί ή θα καταστραφεί. Είμεθα η μόνη χώρα της Ευρωζώνης που δεν αυτοχρηματοδοτείται στο κοινό νόμισμα (ευρώ). Επίσης που δεν έχει πρόσβαση στις χρηματαγορές, αλλά και τελεί υπό ύφεση. Οι τράπεζες αδυνατούν να αποδώσουν στους καταθέτες τα χρήματά τους.

Όμως, οι εκτός Ελλάδας συμπατριώτες μας διακρίνονται. Μοναδικό είναι το φαινόμενο: Η χώρα των Ελλήνων δυστυχεί. Οι Έλληνες, εκτός της χώρας, ευτυχούν (!!!).

VI. Ολοφάνερο προκύπτει το συμπέρασμα. Ό,τι δυστυχεί να εγκαταλειφθεί. Ό,τι ευτυχεί να το υποκαταστήσει. Ριζικός απαιτείται ο περιορισμός του δημόσιου τομέα. Οι δυνάμεις που θα ελευθερωθούν να διοχετευτούν στην παραγωγή με γενναία οικονομικά κίνητρα.

Η Ελλάς, ως κλίμα, ως αντήχηση πολιτισμού και πνεύματος, πλεονεκτεί έναντι οιουδήποτε άλλου τόπου. Υπό αληθείς συνθήκες οικονομικής ελευθερίας εύκολα θα συγκεντρώσει τεράστιες επιχειρήσεις: ναυτιλιακές, ασφαλιστικές, τραπεζικές (και) εν γένει εμπορικές. Θα γίνει, έτσι, κέντρο διακίνησης διεθνών αγαθών. Θα υποκαταστήσει Dubai, Monaco, Σιγκαπούρη, Κύπρο κλπ. Θα γίνει πλούσια χώρα – πλουσίων κατοίκων.

Εν όψει τέτοιας οικονομικής πλοκής ο εθνικός μας τζίρος θα εκμηδενίσει (και) το βάρος του δημοσίου χρέους.

Λύση υπάρχει, ευρηματικότης και θάρρος απαιτούνται.

http://gkstefanakis.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s