Αλλαγή εποχής για τη ΝΔ. Για τη χώρα;

Η εκλογή του Κυρ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της Ν.Δ. είναι το πολιτικό γεγονός των ημερών και ήρθε να ταράξει τα στάσιμα ύδατα. Οι αναλύσεις πέφτουν «σωρηδόν», πολλές όμως δεν αποφεύγουν τα χαρακτηριστικά του κυρίαρχου τρόπου σκέψης: βιασύνη, συναισθηματισμός, εύκολα συμπεράσματα, συμπόρευση με το συγκυριακό ρεύμα. Μέχρι την παραμονή της εκλογής, το ίδιο ρεύμα ήθελε σταθερό και ενωτικό τιμονιέρη, στο πρόσωπο του Β. Μεϊμαράκη, ο οποίος, με την ενίσχυση του Κ. Καραμανλή, ήταν το φαβορί. Τώρα, ο υιός Μητσοτάκης, πριν ακόμα προβεί έστω στην πρώτη του πολιτική πράξη, προβάλλεται σχεδόν ως ο «Παράκλητος», ο «αίρων τις ελπίδες» ενός κόσμου που ασφυκτιά και αγωνιά για την ώθηση προς τα εμπρός που χρειάζεται ο τόπος. Σε λίγο, μετά τα διάφορα «μετρικά όργανα» φρονήματος, θα εισαχθεί στη δημόσια σφαίρα και το «κυριακόμετρο» με την έννοια του πόσο συμπαθεί κανείς ή όχι το νέο αρχηγό.

Ψυχραιμία! Η ανάλυση θέλει υπομονή και την αναγκαία απόσταση από τα πράγματα. Όσοι είχαμε τοποθετηθεί πριν από την εκλογή, αναρωτώμενοι αν είναι δυνατή μια «έκπληξη» ή «περιπέτεια» (όρος της αρχαίας τραγωδίας) στα πολιτικά πράγματα, ικανή να δώσει κινητικότητα στο σύστημα, πήραμε απάντηση. Μετά από καιρό, ένα ευρύ εκλογικό σώμα της ελληνικής κοινωνίας, αποτολμά μια επιλογή που δεν πάει κατά τα ειωθότα. Δεν είναι συντηρητική κατ’ ουσία. Τουλάχιστον όσον αφορά τη γενική εντύπωση, την αίσθηση. Το μήνυμα που συνειδητά θέλησε να ενσαρκώσει η συγκεκριμένη υποψηφιότητα.

Αλλά αν η νίκη του έναντι του φαβορί, αν η ελκυστικότητα, για αρκετούς, των φιλελεύθερων απόψεών του, δίνουν τον αέρα αλλαγής, ας κρατήσουμε το μέτρο. Άλλωστε, με βάση την αφετηρία του (δυσθεώρητη για πολλούς), που με ειλικρίνεια παραδέχεται και την οποία άξια εκμεταλλεύτηκε έως εδώ (το λέει το βιογραφικό του), η νίκη αυτή, όσο να ναι, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «επαναστατική» ή εντελώς απροσδόκητη. Έχοντας δώσει δείγματα γραφής, η πραγματική του περπατησιά αρχίζει τώρα. Αν η καθαρή, μα όχι ευρεία, του επικράτηση, είναι αρκετή για τη ριζική αλλαγή του προσώπου της ΝΔ, όπως χρειάζεται, θα φανεί. Ορθότερες εκτιμήσεις λοιπόν, επί πράξεων. Να δούμε όμως τι αλλάζει σε επίπεδο εντυπώσεων και δυναμικής.

Πρώτα απ’ όλα, όσοι προσδοκούσαμε αυτήν την απαρχή κινητικότητας, έχουμε πολλά να προσμένουμε. Μια παγιωμένη εικόνα, που ήθελε το σκηνικό στατικό, σχεδόν χωρίς πολικότητα, λαμβάνει τέλος. Το κυβερνητικό «μονότερμα», όπου το «αόρατο» επιτελείο του Μαξίμου, έθετε επικοινωνιακά την ατζέντα και ο Πρωθυπουργός κινείτο ελεύθερα, αλλάζοντας κατά το δοκούν τη γραμμή του, «καταδικασμένος» δήθεν να διατηρεί ες αεί τη λαϊκή έγκριση, έληξε. Ο εκ των πραγμάτων δεύτερος πόλος του συστήματος, απέκτησε «κανονικό» αρχηγό και για το ορατό μέλλον θα έχει τη σταθερότητα που του έλειπε. Άρα, πλέον ο Πρωθυπουργός έχει αντίπαλο. Κάποιον κοντά στη δική του ηλικία και με προφίλ πιο συμβατό με τις διεθνείς παραμέτρους για τη συγκεκριμένη «δουλειά». Ένας άνθρωπος που έχει να επιδείξει διαδρομή, όχι μόνο στο δημόσιο-κοινωνικό χώρο, αλλά και στα υψηλότερα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά επίπεδα. Και αυτό δεν είναι αμελητέο.

Ο κ. Τσίπρας, όλο αυτά τα χρόνια, «ερχόταν» και σε μεγάλο βαθμό συνειδητά διαιώνιζε την αίσθηση ότι ακόμα «έρχεται», ως «το νέο» που θα σαρώσει κάθε έννοια κατεστημένου και θα εδραιώσει την επί της γης «Βασιλεία», των πρώην (αυτή τη φορά) μικρο-προνομιούχων. Και των όντως παραμελημένων, τους οποίους, ω της έκπληξης και πάλι παραμέλησε. Ήδη ένα χρόνο από ανάληψη της εξουσίας και με τη διαχείριση να βαραίνει επικίνδυνα, η φθορά είναι εμφανής. Η κατάσταση μάλιστα, με όσα έρχονται, δεν πρόκειται να γίνει καλύτερη. Για πρώτη φορά το «νέο», ως περιτύλιγμα, φλερτάρει με άλλους. Σε αυτό το διαρκώς αλλοιούμενο, μέσα από την αντίθεση υποσχέσεων και πράξεων, «πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», έχουμε πια αντίπαλο δέος. Έναν άλλο νέο άνθρωπο, που όσο αρχίζουν να αγαπούν τα ΜΜΕ και ο… διεθνής παράγων («άδικη» η ζωή, αλλά πάντα έρχεται ο επόμενος), τόσο θα αποκτά δυναμική εξουσίας.

Ανάλογα και με τις κινήσεις του νέου αρχηγού, σύντομα οι εσωτερικοί συσχετισμοί και δημοσκοπικά θα μεταβληθούν. Ήδη λοιπόν το γεγονός της πίεσης στην Κυβέρνηση αποτελεί θετική εξέλιξη. Αρκεί να λειτουργήσει προς αυτήν ως κίνητρο για σοβαρή δουλειά, για νομιμοποίηση εκ του αποτελέσματος και όχι να την προσδέσει πλήρως στην επικοινωνία.

Ο αντίκτυπος όμως της εκλογής αυτής, είναι ευρύτερος. Αποτελεί πρόκληση (και όχι απειλή) και για το χώρο του κέντρου/κεντροαριστεράς, όπως ήδη κατέστη εμφανές. Το θέμα είναι προς ποια κατεύθυνση, αφού οι εξελίξεις δεν είναι μονοδιάστατες ή προδιαγεγραμμένες. Τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά και σχετίζονται με πρωτοβουλίες ή προτεραιότητες των πρωταγωνιστών, που δεν μπορούν πλέον να αναβάλλονται. Οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν. Όποιος λοιπόν έχει κάτι να πει, να το πει τώρα, ειδάλλως εκ των πραγμάτων θα σιωπήσει.

Η θέση που αναπαράγεται «εύκολα» τις μέρες αυτές, είναι πως θα συμπιεσθεί ο χώρος του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Το πιο κεντρώο στίγμα του νέου Αρχηγού, αλλά ιδίως η σφοδρή επιθυμία εκλογέων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (η πλειοψηφία του «ΝΑΙ») για κυβερνητική αλλαγή, θα τους οδηγήσουν σε συμπόρευση με τη ΝΔ. Έτσι, λένε, το βασικό νέο δίπολο είναι η νέα ΝΔ με το ΣΥΡΙΖΑ που σταδιακά θα αποτελέσει τη νέα κεντροαριστερά. Ανάμεσα σε αυτές τις συμπληγάδες, θα «συντριβούν» άλλες τάσεις. Χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί το σενάριο, δεν είναι το μόνο. Κι αυτό γιατί εμπεριέχει παραδοχές που δεν είναι καθόλου αυτονόητες.

Πρώτον, θεωρεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί αυτή του τη μετάλλαξη. Λένε πως το έκανε το ΠΑΣΟΚ του ’80, άρα γίνεται πάλι. Άλλες όμως συγκυρίες, άλλα αιτήματα, άλλα χαρακτηριστικά. Το νέο ΠΑΣΟΚ του ’80, δεν είναι ο όψιμος ΣΥΡΙΖΑ του 2015. Κι όσο κι αν λέγεται, πέρα από μια υφολογική παρήχηση, ο Α. Τσίπρας δεν είναι ο Α. Παπανδρέου. Οι πολιτικές επιλογές άλλωστε της Κυβέρνησης και η φρασεολογία με την οποία νιώθει άνετα, δεν προδιαθέτουν για τέτοιες επιλογές. Ακόμα και ο τίτλος του κόμματος αλλά και οι διεθνείς του συμμαχίες παραπέμπουν στη «ριζοσπαστική αριστερά». Πέρα από υπονοούμενα, πρέπει πρώτα να διακηρύξουν την επιθυμία τους για τόσο ριζική αλλαγή και μετά το βλέπουμε. Η διακαής επιθυμία κάποιων, ενώ «δεν τον έχουμε δει ακόμα, με το ζόρι… Γιάννη να τον βγάλουμε», δεν αρκεί. Αφήστε που είδαμε έναν «Γιάνη», και μας βγήκε ξινός.

Η άλλη παραδοχή είναι πως ο πόλος αυτός, δεν θα έχει φθορά. Θα μείνει σχεδόν αναλλοίωτος. Λάθος. Η φθορά του χώρου, από τη διακυβέρνηση και τις συνεχείς υποχωρήσεις από τις θέσεις που τον έφεραν στην εξουσία, έχει ήδη ραγδαία πορεία. Αντί να συμπιέζει, μάλλον θα συμπιεστεί. Προς τα πού θα πάει η διαρροή; Οι πρωτοβουλίες των «παικτών» θα καθορίσουν την κύρια οδό. Το λογικό συμπέρασμα πάντως δεν τους οδηγεί προς τη ΝΔ, η απόσταση είναι μεγάλη.

Χωρεί λοιπόν άλλος, ενδιάμεσος, χώρος; Σε αυτό πρέπει να απαντήσουν, άμεσα, δυναμικά και πειστικά οι ενδιαφερόμενοι. Κυρίως το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ και λοιπές προσωπικότητες ή μικρότερα κόμματα που δεν μπορούν πλέον να κινούνται στο περιθώριο. Οι εξελίξεις έδειξαν ότι μοναχικοί δρόμοι, είναι ατελέσφοροι ιστορικά. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η εποχή των «αυτοδύναμων» (και πλήρως ασύδοτων) Κυβερνήσεων, δεν θα επιστρέψει σύντομα. Ιδίως, αν υιοθετηθούν προτάσεις για αναλογικότερο και δικαιότερο εκλογικό σύστημα. Ο χώρος αυτός, ο ενδιάμεσος, έχει λοιπόν μεγάλο λόγο ύπαρξης. Θα είναι αυτός που θα καθορίζει το τελικό στίγμα μιας Κυβέρνησης.

Το ΠΑΣΟΚ έδωσε μάχη επιβίωσης, αλλά αντίθετα σε «ντετερμινισμούς», αύξησε ποσοστά και ψήφους. Ο πυρήνας του παραμένει συμπαγής και όσο κι αν το κρίσιμο στοίχημα-πρόβλημα είναι η διεύρυνσή του σε νέο ακροατήριο, δεν έχει άμεσο λόγο συμπίεσης.  Κι αν επανέρχεται (μακάρι) στο προσκήνιο η προτεραιότητα για αλλαγές στη χώρα, το ΠΑΣΟΚ, δεν πρέπει να ανησυχεί. Όχι, αν συζητά με θάρρος, τόσο για τα λάθη του, όσο όμως και για αυτά που έφερε στην ελληνική κοινωνία. Από τα ιστορικά (που έχουν κριθεί), όσο και τα σύγχρονα, που έκαναν τον ΟΟΣΑ να βάζει την Ελλάδα στην κορυφή των μεταρρυθμίσεων διεθνώς για το 2011.

Το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε λάθη και το κόστος προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα. Χρεώθηκε την αναγκαστική αντιστροφή όρων της πραγματικότητας που το ίδιο είχε θεσπίσει. Με αγώνα όμως να κρατηθεί ο πυρήνας τους. Αυτό όμως ήταν όλο κι όλο το νόημα των κοσμογονικών αλλαγών της περιόδου; Η «καταβρόχθιση» του ΠΑΣΟΚ και η ενδεχόμενη αντικατάστασή του από το ΣΥΡΙΖΑ; Με ποιο ζητούμενο; Να αλλάξουν κάποιοι ταμπέλα και προσωρινά, ρητορική; Και πάλι μόνο οι πράξεις, όπως καταγράφονται, οι αληθινές αλλαγές υπέρ του κάθε πολίτη, θα δώσουν την απάντηση. Ποιος έκανε (όχι είπε) τι.

Έως τότε, το ΠΑΣΟΚ, ως μέρος μιας ευρύτερης συμμαχίας, οφείλει να δείξει αν μπορεί ακόμα να εκφέρει ενδιαφέροντα λόγο, να δώσει λύσεις και να φέρει στο προσκήνιο υγιείς, αξιόλογες δυνάμεις. Οι επιλογές του, που εξαρτώνται και από άλλους, είναι δύο. Αυτόνομος πόλος-ρυθμιστής ή συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ κατά τα ανωτέρω;

Το Ποτάμι, φαινομενικά συμπιέζεται περισσότερο. Η ιδεολογική συγγένεια στελεχών (πχ από τη Δράση) και ιδίως η μη συμπαγής εκλογική του βάση, το πιστοποιούν. Σύντομα, θα αποφασίσει. Θα συμπράξει σε ένα ιδρυτικό γεγονός ιστορικού χαρακτήρα στο κέντρο ή θα συμπορευθεί-εξαϋλωθεί προς τη ΝΔ; Να θυμίσουμε πως η επιλογή του στο Ευρωκοινοβούλιο ήταν η ένταξη στην ομάδα των Σοσιαλιστών-Δημοκρατών. Ένα κόμμα που κόμισε νέα στοιχεία, έδωσε βήμα σε αξιόλογους ανθρώπους, αλλά δεν διαμόρφωσε την κρίσιμη μαζικότητα. Το αποτέλεσμα του Σεπτεμβρίου, ήταν ένα καμπανάκι. Πέρα από αξιόλογες ιδέες, θα δείξει και αν διαθέτει τα κατάλληλα αναλυτικά εργαλεία και αντανακλαστικά, ώστε η μαγιά του να γονιμοποιήσει χρήσιμες εξελίξεις.

Οι καιροί απαιτούν πρωτοβουλίες. Στην πολιτική οι επιφυλάξεις είναι εύλογες και χρήσιμες, για την οικοδόμηση βιώσιμων συναινέσεων. Η εμμονή σε αυτές όμως είναι διαβρωτική. Στις παλιές διαιρέσεις, που διατηρούν αξιακό περιεχόμενο αυτοπροσδιορισμού, προστίθεται εμφατικά η νέα: λαϊκισμός, με την έννοια της διαρκούς υπεκφυγής, της εύκολης μετάθεσης της ευθύνης ή το αντίθετό του. Η ευθυγράμμιση, με θάρρος και προτεραιότητες, απέναντι στην αλήθεια και στις ανάγκες της.

Οι διαχωριστικές γραμμές δεν θα πάψουν να υπάρχουν και είναι σωστό. Στα κριτήρια όμως για την αναγκαία συνεννόηση, συμπεριλαμβάνονται νέες παράμετροι. Το «παιχνίδι» δεν έχει κριθεί. Στην πράξη θα φανεί ποιοι μπορούν και θέλουν να αντιληφθούν με παρόμοιο τρόπο τις ανάγκες της χώρας και του λαού. Με ποιες προτεραιότητες. Η ώρα ήρθε.

 

http://www.capital.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s