Οι ΗΠΑ «προειδοποιούν» για τα χειρότερα που έρχονται! Ο Ταγίπ, ο Πούτιν και το Grexit

Του Βασίλη Κοψαχείλη*
Μην τολμήσει κανείς να δηλώσει έκπληκτος από αυτά που δυστυχώς έρχονται! Διότι ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος και το liberal.gr έγραψαν στις 3 Μαΐου ακριβώς για το τι μας έρχεται!
Μετά τις συντονισμένες ενέργειες της αμερικανικής διπλωματίας σε Αθήνα και Άγκυρα, αυτό που πιθανότατα έρχεται είναι ένα ειδικό νομικό καθεστώς στο Αιγαίο, προκειμένου οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ να εξασφαλίσουν τον έλεγχο του στρατηγικού διαύλου Στενά – Αιγαίο – ΝΑ Μεσόγειος.
Τι φοβούνται οι Αμερικανοί
Οι Αμερικανοί έχουν θορυβηθεί από την πρωτοφανή ελληνική «κατατονικότητα» απέναντι στη θρασύτατη Τουρκία του Προέδρου της, Recep Tayyip Erdoğan, του οποίου οι πειρατικές τακτικές βρίσκουν ανταπόκριση πλέον μόνο μέσα στη θεσμική καρικατούρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχουν θορυβηθεί από τον τουρκικό αναθεωρητισμό, όπου κινείται στα όρια της διπλωματικής ανοχής και που δεν εντάσσεται σε καμία λογική διεθνοπολιτικών συμφερόντων, άρα και σε κανένα πλαίσιο συνεννόησης μαζί τους. Επίσης έχουν θορυβηθεί από το γεγονός ότι η στάση της Τουρκίας στο Αιγαίο δυναμιτίζει το σκηνικό και υπονομεύει ευθέως την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στο δίαυλο Στενά – Αιγαίο – Μεσόγειος. Κυρίως όμως φοβούνται ότι την κατάσταση θα σπεύσει –ακούσια ή εκούσια– να εκμεταλλευτεί η Ρωσία και να βρεθεί σε πολύ δυσχερή θέση το ΝΑΤΟ.
Ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων
Εκτιμάται ότι οι Αμερικανοί είναι πολύ ανήσυχοι με τις ηγεσίες σε Αθήνα και Άγκυρα. Τις θεωρούν για διαφορετικούς λόγους βέβαια κατώτερες των περιστάσεων και αυτό τις κάνει περισσότερο επικίνδυνες. Στην Αθήνα, φοβούνται την ουσιαστική παραίτηση της κυβέρνησης να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας με τρόπο που θα διαφυλάσσει τη σταθερότητα στο Αιγαίο. Μετά τις λαϊκιστικές εξαγγελίες περί Ενιαίων Αμυντικών Χώρων και ΑΟΖ, η Αθήνα έχει περάσει στο άλλο άκρο, έχοντας αυτό-Φινλανδοποιηθεί, γεγονός που διαταράσσει τις ισορροπίες στο Αιγαίο υπέρ της αναθεωρητικής Τουρκίας του Erdoğan. Ευθέως, και παρά τις αντιρρήσεις τους σε ορισμένα νομικά και πολιτικά ζητήματα, η Ουάσιγκτον περίμενε από την Αθήνα μια σταθερή και ισχυρή παρουσία στο Αιγαίο ως κυρίαρχο κράτος που σέβεται βασικές αρχές της εθνικής του κυριαρχίας. Το ότι αυτό δεν συμβαίνει είναι καθαρά ευθύνη της ελληνικής πλευράς και η διατάραξη της ισορροπίας θεωρείται δεδομένη.
Ο απρόβλεπτος Erdoğan, το Grexit και ο… Putin
Στην Τουρκία οι Αμερικανοί «φοβούνται» τον απρόβλεπτο Erdoğan. Είναι μεγάλη η ισχύ που αντλεί από τις νότιες και ανατολικές επαρχίες, από τις φερόμενες σχέσεις που έχει με την τουρκική μαφία, από τον έλεγχο που ασκεί επί των δυνάμεων ασφαλείας και τον στρατό. Βλέπουν ότι ο Erdoğan ελέγχει τη χώρα, ελέγχει τον στρατό, έχει σημαντική γεωστρατηγική θέση και μπορεί να απειλεί. Βλέπουν ότι όσο θα τον πιέζουν στα τουρκο-συριακά σύνορα, τόσο εκείνος θα εκδηλώνεται αναθεωρητικά στο Αιγαίο.
Αυτό όμως που πραγματικά έχει θορυβήσει την Ουάσιγκτον είναι ότι σε περίπτωση επιθετικής συμπεριφοράς της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας, ίσως είναι έτοιμος ο Ρώσος Πρόεδρος, Vladimir Putin, να επέμβει ποικιλοτρόπως εναντίον της Τουρκίας, νομιμοποιώντας την πράξη του αυτή με πολλές δικαιολογίες και κεφαλαιοποιώντας την επέμβασή του υπέρ του ελληνικού λαού, τον οποίο από καιρό έχει μέσω ψυχολογικών – επικοινωνιακών επιχειρήσεων κατάλληλα προετοιμάσει. Άρα, αν η Τουρκία επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας, «επεμβαίνει» η Ρωσία (ενδεχομένως με τα γνωστά «πράσινα ανθρωπάκια»), δημιουργεί μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στο Βόρειο Αιγαίο και στη Θράκη και για πρώτη φορά το ΝΑΤΟ εκτίθεται ανεπανόρθωτα και ακρωτηριάζεται.
Το δεύτερο στοιχείο που ανησυχεί τους Αμερικανούς είναι ένα πιθανό Grexit που θα στείλει την Αθήνα κατευθείαν στην αγκαλιά της Μόσχας για βοήθεια, άσχετα αν η ίδια η Μόσχα μπορεί ή όχι να βοηθήσει οικονομικά. Οι ΗΠΑ, αν και έχουν τη δυνατότητα, δεν έχουν την πολιτική βούληση και την ετοιμότητα σε περίπτωση Grexit να σπεύσουν να καλύψουν την Ελλάδα. Και αυτό είναι δική τους ευθύνη και λάθος τους που δεν έχουν ετοιμαστεί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πάντως, και σε αυτή την περίπτωση, Αμερικανοί και ΝΑΤΟ χάνουν.
Η μωροφιλοδοξία Erdoğan και η αδυναμία της Αθήνας να αρθρώσει σοβαρό διεθνοπολιτικό λόγο οδηγούν Τουρκία και Ελλάδα εκτός διεθνοπολιτικής κανονικότητας.
Οι Αμερικανοί, με την ταυτόχρονη ενέργειά τους σε Αθήνα και Άγκυρα, προσπαθούν να ελέγξουν την κατάσταση και να προλάβουν τα χειρότερα για εκείνους, τη Συμμαχία και ίσως για την Ελλάδα και την Τουρκία. Σε κάθε περίπτωση, όλες οι πιθανές εξελίξεις και πρωτοβουλίες δεν ευνοούν την Ελλάδα, η οποία, αργά και σταθερά, οικονομικά και γεωπολιτικά, αποσαρθρώνεται.
*Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι διεθνολόγος, σύμβουλος εκτίμησης γεωπολιτικών κινδύνων.

Αμόρφωτοι, αδίστακτοι, αγράμματοι

Για να αποκατασταθούν το κύρος, η εμπιστοσύνη και η φερεγγυότητα της χώρας θα περάσουν πολλά χρόνια –που θα έχουν και υψηλό οικονομικό αλλά και κοινωνικό κόστος
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Η εξουσιολαγνεία έλκει, όμως ο εξουσιολάγνος εθίζεται στην εξουσία και τελικά καταστρέφεται. Αυτός είναι ο πιο συνηθισμένος δρόμος για τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι ηγέτες επειδή νομίζουν ότι μπορούν εσαεί να εξαπατούν, να κοροϊδεύουν και να υποτιμούν. Ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι η βαθειά περιφρόνηση προς το κοινό οδηγεί σε άσχημο τέλος.
Από την άποψη αυτή, ο κ. Αλέξης Τσίπρας και οι εταίροι του έχουν ήδη εισέλθει σε έναν πολύ ολισθηρό δρόμο, τον οποίο, βέβαια, οι ίδιοι επέλεξαν. Σίγουρα δε, η έξοδος από αυτόν δεν μπορεί να γίνει με επικοινωνιακά τεχνάσματα και λαϊκιστικές κορώνες –ιδιαίτερα όταν οι σημερινοί φορείς της εξουσίας συνδυάζουν άγνοια και απαιδευσία, ιδιότητες που δύσκολα κρύβονται ακόμα και όταν ηχούν δυνατά τα τύμπανα της προπαγάνδας. Συνεπώς, ό,τι και αν «μηχανεύονται» η κυβέρνηση και κυρίως ο επικεφαλής της, η κατάσταση μόνον κινδύνους εγκυμονεί.
Για μιαν ακόμη φορά, η πρωτοβουλία του κ. Αλέξη Τσίπρα να ζητήσει από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Ντ. Τουσκ έκτακτη Σύνοδο Κορυφής, για να παίξει το θλιβερό θέατρο του περασμένου καλοκαιριού, παραπέμπει σε σενάρια που μόνον οργή προκαλούν σε λογικούς ανθρώπους. Και τούτο διότι νέα εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους φέρνει ξανά την Ελλάδα στην απελπιστική θέση στην οποία είχε βρεθεί πέρυσι, με την διαπραγμάτευση Βαρουφάκη. Το μόνο «πλεονέκτημα» είναι ότι, εξ αιτίας των capital controls, οι καταθέσεις δεν μπορούν να πετάξουν προς το εξωτερικό ή προς τα στρώματα και παραμένουν εγκλωβισμένες στο τραπεζικό σύστημα. Κατά τα άλλα, όμως, η ελληνική κυβέρνηση απορροφά όλο το χρήμα από τα αποθεματικά δημοσίων επιχειρήσεων, ασφαλιστικών ταμείων και δημοσίων οργανισμών, προετοιμαζόμενη ξανά για το ενδεχόμενο της έλλειψης χρήματος για την πληρωμή μισθών του Δημοσίου και συντάξεων.
Η κυβέρνηση, εγκλωβισμένη μεταξύ ιδεοληψίας, ανικανότητας και πολιτικού οπορτουνισμού, βλέπει ότι θα έχει μεγάλο πολιτικό κόστος από την ψήφιση των μέτρων και υπαναχωρεί άτακτα, σκεπτόμενη ακόμα και την προοπτική να «το σκάσει» από τις ευθύνες της με εκλογές. Από την άλλη μεριά, οι ξένοι είναι αποφασισμένοι να δεσμεύσουν και αυτήν και τις επόμενες κυβερνήσεις με ένα πακέτο «προληπτικών» μέτρων, τα οποία θα ενεργοποιούνται αυτομάτως σε περίπτωση απόκλισης από τους δημοσιονομικούς στόχους. Η απόφασή τους αυτή οφείλεται στην απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης που έχουν προς αυτή την κυβέρνηση η οποία, από την μία, ψηφίζει τα μέτρα υπό πίεση και, από την άλλη, δεν τα εφαρμόζει.
Η χώρα οδεύει ακόμα μία φορά προς τα βράχια και η ελληνική ταυτότητα καταρρακώνεται ξανά, αφού θεωρούμαστε παγκοσμίως ως εντελώς αναξιόπιστοι συνομιλητές.
Επισημαίνει ο Γρηγόρης Νικολόπουλος στο Reporter.gr:
«Με μια κυβέρνηση που έχει αποτύχει παταγωδώς σε όλους τους στρατηγικούς της στόχους, που έχει στηριχθεί σε διαρκή ψέμματα για να κλέψει την ψήφο των πολιτών και που εφαρμόζει συστηματικά καθεστωτικές συμπεριφορές, η προοπτική για έξοδο από αυτή την νέα κρίση χωρίς πολιτική αναταραχή είναι μάλλον απίθανη. Το σενάριο των εκλογών ανοίγει ξανά, αλλά είναι αμφίβολο αν θα προλάβουμε να κάνουμε εκλογές πριν πτωχεύσουμε. Δεν είναι καθόλου βέβαιον αυτή την φορά ότι οι ξένοι θα μάς δώσουν τον αναγκαίο χρόνο, καθώς είναι προφανές ότι σκοπός τους είναι να εφαρμόσουν την μέγιστη πίεση στην ελληνική κυβέρνηση.
Μία πολιτική αναστάτωση αυτή την στιγμή θα οδηγήσει σε ακόμη χειρότερο βάθος τα πολύ κακά δημοσιονομικά και θα προκαλέσει πλήγμα στην λειτουργία του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Σε συνδυασμό με τις απερίγραπτες αποφάσεις ορισμένων υπουργών –όπως πρόσφατα του υπουργού Πολιτισμού Μπαλτά να χαρακτηρίσει αρχαιολογικό χώρο την περιοχή Αφάντου στην Ρόδο– που έχουν οδηγήσει σε πάγωμα όλες τις επενδύσεις, η πολιτική αναστάτωση προκαλεί πολύ μεγαλύτερη ζημιά από αυτήν που θα προκαλούσε η πολιτική λιτότητας στην οποία επιμένουν οι ξένοι.
Η εποχή, λίγο πριν το καλοκαίρι, είναι “ιδανική” για ακύρωση τουριστικών κρατήσεων και απώλεια σημαντικών εσόδων, απαραίτητων για την επιβίωση της οικονομίας και των πολιτών.
Δεν είναι ορατό το πώς θα βγούμε από αυτό το νέο αδιέξοδο, αυτό όμως που είναι πλέον βέβαιον είναι ότι δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε την διοίκηση της χώρας σε αυτή την κυβέρνηση. Η έξοδος από το ευρώ, την οποία ανεξήγητα είχαν φέρει ξανά στην συζήτηση ορισμένα ξένα έντυπα ενημέρωσης, αρχίζει να μοιάζει ξανά ως πιθανή προοπτική. Ιδιαιτέρως όταν θυμηθεί κανείς πρόσφατες δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε, ο οποίος, ενώ δήλωνε ότι έχουν γίνει σημαντικά βήματα προόδου, κατέληγε ότι χωρίς μία εξωτερική υποτίμηση (δηλαδή αλλαγή νομίσματος και υποτίμησή του έναντι του ευρώ) η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να ορθοποδήσει.
Η εναλλακτική θα ήταν πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις, με ενιαία σύνταξη για όλους, την οποία δεν αντέχει το διαλυμένο σήμερα ασφαλιστικό σύστημα, άμεσο κλείσιμο όλων των άχρηστων δημόσιων οργανισμών, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και μειώσεις φόρων. Όμως αυτά είναι ξένα προς την λογική της ελληνικής δημόσιας διοίκησης και, ακόμη περισσότερο, δεν εντάσσονται στον σχεδιασμό των ελληνικών πολιτικών κομμάτων».
Κατά συνέπεια, η χώρα σήμερα όχι μόνον κλείνει η ίδια τις πόρτες εξόδου της από την εξαετή κρίση της, αλλά δημιουργεί και τις προϋποθέσεις για να μην τις ανοίξει ξανά ποτέ. Είμαστε έτσι μάρτυρες του αυτοεγκλεισμού ενός λαού σε ένα στρατόπεδο, με κάποιους αδίστακτους και αγράμματους λαϊκιστές να ονειρεύονται τον ρόλο του δεσμοφύλακα.

 

Η προπαγάνδα περί Εκκλησιαστικής Περιουσίας

Γράφει ο Αντώνης  Φουρνιστάκης (φοιτητής Νομικής, ΔΠΘ)

 

Δυστυχώς, ορισμένοι έλληνες υποκινούμενοι από τα πολιτικά ή θρησκευτικά τους φρονήματα, χωρίς να κάνουν τον κόπο να πληροφορηθούν την αλήθεια ή κατασκευάζοντας επίτηδες διάφορα ψεύδη που ικανοποιούν τις ψευδαισθήσεις τους, εκτοξεύουν κατά καιρούς τόνους λάσπης ενάντια στην Εκκλησία, επειδή είναι σίγουροι ότι πες-πες κάτι θα μείνει, όπως είχε πει και ο αρχηγός της ναζιστικής προπαγάνδας Γκαίμπελς. Τα εξαπτέρυγα κρατούν βέβαια γερά οι αυθεντίες της προπαγάνδας και της χειραγώγησης, οι εκπρόσωποι της αριστερής κυβέρνησης και οι λοιποί οπαδοί της πολιτικής ορθότητας που ζουν ακόμα στη νιρβάνα του ιδεατού παράλληλου κόσμου τους.

Και επειδή η προπαγάνδα αυτή εξαπλώνεται και έχει ξεπεράσει κάθε όριο, πρέπει να λεχθούν κάποιες αλήθειες για να αποκατασταθέι η Εκκλησία περί υποτιθέμενων προνομίων που απολαμβάνει.

Όλα ξεκινούν λοιπόν από την εποχή του Όθωνα. Οι Βαυαρόι αντιβασιλείς οργανώνουν το Βασίλειο της Ελλάδος σύμφωνα με το γερμανικό φεουδαρχικό πρότυπο και έβλεπαν την Εκκλησία σαν μια κρατική υπηρεσία, υπό την επίβλεψη της απολυταρχικής βασιλικής εξουσίας. Αυτός ήταν και ο λόγος που η Εκκλησία αποκόπηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το διάστημα βέβαια εκείνο και συγκεκριμένα με τα βασιλικά διατάγματα του 1833 και 1834 αποφασίστηκε η διάλυση 416 μοναστηριών και η διάθεση της ακίνητης και της κινητής περιουσίας με πρόσχημα τη σύσταση ενός Εκκλησιαστικού Ταμείου. Τέτοια όμως ήταν η οργάνωση του, ώστε το μόνο που συνέβη ήταν η διαρπαγή και η πώληση της εκκλησιαστικής περιουσίας και η πώληση ιερών σκευών και κειμηλίων στα…παζάρια! Το 1836 η απαλλοτριωτική διάθεση της Αντιβασιλείας επετάθηκε και στα μοναστήρια που διατηρήθηκαν ΄΄χάριν θεάρεστων έργων και προς οικοδομή ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων΄΄.

Εν συνεχεία, με τους νόμους 1072/1917 και 2050/1920  απαλλοτριώθηκαν πολλές εκτάσεις συνολικής αξίας άνω του 1.000.000.000 δραχμών και το κράτος κατέβαλε στο Ταμείο μόνο 40.000.000. Τα υπόλοιπα οφείλονται ακόμα! Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την πρώτη μόνο φάση, το 50% της γεωργικής γης δόθηκε σε ακτήμονες.

Με τον κωδ. Νόμο 4864/1931 περί ΄΄ Οργανισμών Διοικήσεως Εκκλησιαστικής και Μοναστηριακής Περιουσίας΄΄ αποφασίστηκε η ρευστοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Μονών, και ο,τι ρευστοποιήθηκε εξανεμίστηκε εξαιτίας του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής (1940-1944)

Κρίσιμη θεωρείται επίσης η 18/9/1952 Σύμβαση περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Εκκλησίας προς αποκατάσταση ακτημόνων, όπου η Εκκλησία της Ελλάδος υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος το 80% της καλλιεργούμενης αγροτικής περιουσίας με αντάλλαγμα να λάβει κάποια ακίνητα και 45.000.000 δραχμές. Στην ίδια Σύμβαση καθιερώθηκε και η μισθοδοσία των κληρικών από τον κρατικό Προϋπολογισμό ως ΄΄υποχρέωσις του Κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης΄΄ στις οποίες είχε προβεί κατά τη δεκαετία 1922-1932.

Ξεκάθαρη εικόνα βέβαια περί της πλάνης που επικρατεί μέχρι και σήμερα είναι ο νόμος Τρίτση, ο οποίος οδήγησε σε σημαντικά συμπεράσματα. Ο νόμος 1700/87 αποτέλεσε μια προσπάθεια να αποψιλωθεί ολόκληρη η εκκλησιαστική περιουσία, ο οποίος ταυτόχρονα έφερε στην επιφάνεια στοιχεία  που αποδεικνύουν ότι στο σύνολο της αγροτικής γης της Ελλάδας ανήκουν : 1. Στο Δημόσιο 43.598.000 στρέμματα 2. Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση 15.553.000 στρέμματα 3) Στην Εκκλησία 1.282.300 στρέμματα. Από τα στρέμματα της Εκκλησίας μόνο το 0,48% αποτελεί καλλιεργήσιμη γη!

Παρά ταύτα στα μάτια κάποιων και η εναπομείνασα περιουσία μπορεί  να φαντάζει μεγάλη. Πρέπει να ληφθεί όμως υπ’ όψιν ότι αυτή δεν ανήκει στην Ιερά Σύνοδο αλλά σε περισσότερα από 10.000 ΝΠΔΔ! Κάθε ΝΠΔΔ διαχειρίζεται την περιουσία του υπό τον τακτικό έλεγχο της Πολιτείας και της Εκκλησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη. Σε δωρηθέντα ακίνητα της έχουν ανεγερθεί 1. Η Ριζάρειος Σχολή 2. Η Ακαδημία Αθηνών 3. Το Αιγινήτειο Νοσοκομείο 4. Το Μετσόβειο Πολυτεχνείο 5. Το Πτωχοκομείο 6. Το Αρεταίειο Νοσοκομείο 7. Το Θεραπευτήριο Ευαγγελισμός 8. Η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή 9. Το Νοσοκομείο Παίδων 10. Το ΠΙΚΠΑ Βούλας 11. 142 Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια της Αττικής καθώς και πολλά άλλα τα οποία δεν αναφέρονται προς οικονομία χώρου και χρόνου μόνο.

Τέλος, η Εκκλησία έχει σήμερα σε όλη την Ελλάδα 2070 ευαγή Ιδρύματα και μοιράζει κάθε μέρα 500.000 μερίδες φαγητού. Όλα αυτά φαντάζουν δεδομένα αλλά χωρίς την Εκκλησία ποιος θα μπορούσε να τα φέρει εις πέρας; Η σημερινή Κυβέρνηση που δεν μπορεί να οργανώσει τις στοιχειώδεις κρατικές δομές μήπως; Σίγουρα όχι. Κάθε αριστερή προοδευτική ψυχή λοιπόν  έχει το δικαίωμα να μην πιστεύει σε κανέναν Θεό, οφείλει όμως να σέβεται την συνεισφορά της Εκκλησίας, γιατί είτε δύναται να το αντιληφθεί είτε όχι , εξαιτίας της το ελληνικό Έθνος οφείλει τη διατήρηση της ύπαρξης του, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας.

 

 

http://www.syntiritikoi.gr

Γιατί ο πάπας επισκέφθηκε τη Λέσβο;

Του Βασιλείου Μακρυπούλια*

Ο Κόδρος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κόδρου οι Δωριείς στην Πελοπόννησο περνούσαν μία εποχή ξηρασίας και προσπαθώντας να εύρουν διέξοδο αποφάσισαν να καταλάβουν την ευημερούσα Αττική. Μία ισχυρή δωρική δύναμη υπό την αρχηγία του Αλήτη από την Κόρινθο και του Αλθαιμένη από το Άργος εισέβαλε στην Αττική. Πρίν εκστρατεύσουν είχαν ζητήσει χρησμό από το μαντείο των Δελφών το οποίο τους είχε προφητεύσει ότι θα καταλάμβαναν την Αθήνα αρκεί να μην σκότωναν το βασιλέα της. Θα πρέπει από αυτή την ιστορία κατά Πλατωνικό, ιδεατό εάν θέλουμε να δώσουμε έμφαση τρόπο, να απομονώσουμε την ιδέα της ισχύος του βασιλέως. Ο ένας μπορεί να κρίνει την τύχη των πολλών, ο βασιλέας έχει τη δύναμη να εκφράσει ιδέες και αξίες, να εκπληρώσει χρησμούς, να κρίνει και να επηρεάσει καταστάσεις.Με την απλή του  παρουσία και μόνο. Η οποία μπορεί να επισημοποιήσει μία μεγάλη νίκη ή μία μεγάλη ήττα. Είναι η ιδέα του ανωτέρου που κρύβεται πίσω από τον εκάστοτε πολιτικό ή θρησκευτικό άρχοντα, η ιδέα ότι αυτός εκπροσωπεί κάτι που οι άνθρωποι έχουν συμφωνήσει όλοι να σέβονται, άρα αυτός μπορεί να επιβάλει καταστάσεις και νέα ήθη και έθιμα. Ο Κόδρος απλά με τη φυσική του παρουσία έστω μεταμφιεσμένος σε ξυλουργό καθόρισε την τύχη δύο αντιπάλων μερών.

Από αυτή τη διήγηση ,τηρουμένων όλων των αναλογιών, ας επιχειρήσουμε μία αναλογική διερεύνηση των πραγματικών αιτίων και σκοπών της επίσκεψης του πάπα στη Λέσβο.Ο ηγέτης της αίρεσης των ρωμαιοκαθολικών(η φράση είναι επίσημος δογματική έκφρασις) έπρεπε να επισημοποιήσει μία συγκεκριμένη ιστορική κατάσταση η οποία άνωθεν επιβάλλεται στην Ελλάδα σε σχέση με τους «παρατύπους μετανάστες». Ο πάπας σαν επίγειος και «αλάθητος» βασιλέας, ντυμένος ταπεινότητα ήλθε στη Λέσβο και ικανοποίησε την προφητεία. Εάν κάποιος ηγέτης θρησκείας έλθει τότε αυτοχρήμα όλοι  οι παράτυποι μετανάστες νομιμοποιούνται στα μάτια και στα γραφεία των εξουσιαστών αυτού του κόσμου και του αφελούς ακροατηρίου τους. Τώρα ο δρόμος είναι ανοικτός ώστε να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, να δουλέψουν ,να φέρουν το νέο κόσμο της νέας τάξης και των αφανών αδιστάκτων εξουσιαστών που θέλουν ένα κόσμο όχι βασισμένο επάνω στην πλατωνική ευταξία αλλά στη σύγχρονη αριστερή θολοκουλτουριάρικη αταξία.

Το γεγονός ότι αυτή η επίσκεψη αντιβαίνει  σε μία ντουζίνα αποστολικών και όχι μόνο κανόνων(65ος,45ος,10ος)οι οποίοι ρητά απαγορεύουν κάθε μορφή συνύπαρξης αιρετικών και κακοδόξων με ορθοδόξους είναι γεγονός αναντίρρητο και μόνο αναλφάβητοι περί τη θεολογία θα μπορούσαν να το αμφισβητήσουν. Διότι για την ορθόδοξη παράδοση ο πάπας είναι κακόδοξος και αιρετικός. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός μας άφησε την πιο χαρακτηριστική ίσως φράση που αφορά το «ποντίφηκα». «Τον πάπα να καταράσθε αδελφοί διότι αυτός θα είναι η αιτία καταστροφής του τόπου μας». Η προφητεία δεν συγκεκριμενοποιεί τον τόπο όμως σαφέστατα η ιεραποστολική δράση του Κοσμά εκτυλίχθηκε στην Ελλάδα άρα συζητούμε για τον Ελληνικό χώρο. Γιατί άραγε ο πατροκοσμάς θεωρεί ότι ο πάπας θα καταστρέψει την Ελλάδα; Στην Η΄ διδαχή του ο εθνομάρτυρας γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένος: «Ο Αντίχριστος είναι ο ένας και είναι ο πάπας αλλά και ο έτερος είναι στο κεφάλι μας χωρίς να είπω το όνομά του τον καταλαβαίνουμε όλοι ποιος είναι…». Ο Άγιος αποκαλεί αντίχριστο τον πάπα αλλά και τον έτερο ιδρυτή του μουσουλμανισμού, το Μωάμεθ. Πρίν να δούμε το γιατί ο Κοσμάς ο Αιτωλός αναφωνεί τον πάπα Αντίχριστο ,θα πρέπει να ρωτήσουμε κάτι το πολύ απλό. Όλα όσα ισχυρίζεται ο Κοσμάς ο Αιτωλός για τον πάπα τα ξέρουν οι ταγοί της ορθοδοξίας οι οποίοι συνευρέθησαν και συμπροσυχήθηκαν με τον πάπα. Δηλαδή αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ότι ο Κοσμάς ο Αιτωλός είχε άδικο και πλέον δεν συντρέχουν οι λόγοι που χαρακτήρισαν τον πάπα Αντίχριστο. Είτε ότι οι σημερινοί ιεράρχες κάνουν του κεφαλιού τους οπότε θα πρέπει να υπομείνουν τα πειθαρχικά συμβούλια της δρώσας εκκλησίας –η οποία βέβαια ποιεί την νήσσαν. Σε κάθε περίπτωση αν και ενημερωνόμαστε θεολογικά δεν γνωρίζουμε να έχουν εκπνεύσει οι λόγοι που ανάγκασαν και τον Πατροκοσμά και πολλούς άλλους να χαρακτηρίσουν τον πάπα ως Αντίχριστο. Άρα σε κάθε περίπτωση η επίσκεψη του πάπα στη Λέσβο ήταν επίσκεψη προσώπων που καμία σχέση δεν έχουν με την ορθοδοξία, επίσης όσοι από τους δήθεν «ορθοδόξους» παρευρέθησαν καμία σχέση δεν έχουν με την ορθοδοξία διότι έχουν διαρρήξει τις σχέσεις με το ορθόδοξο παραδοσιακό φρόνημα άρα έχουν θέσει εαυτόν εκτός εκκλησίας. Άρα στη Λέσβο ήλθαν άνθρωποι που καμία σχέση δεν έχουν με τη θρησκεία, αλλά πολλές σχέσεις έχουν με τη σύγχρονη αφανή πολιτική εξουσία του κόσμου και τις νέες γεωπολιτικές και εσχατολογικές ισορροπίες που επιβάλλονται (και διά των παρατύπων μεταναστών).

Ας δούμε σε κάθε περίπτωση τους λόγους που ανάγκασαν τον Πατροκοσμά να ονομάσει τον πάπα (όχι ως συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά ως διαρκή έννοια και παρουσία) αντίχριστο. Ο Απόστολος Παύλος στην Β΄ προς Θεσσαλονικείς  επιστολή του  σχεδόν ταυτίζει το καθεστώς  της ανομίας του παρόντος κόσμου με το πρόσωπο του Αντιχρίστου. Άρα ο Αντίχριστος θα είναι ο υιός της ανομίας αυτός που θα επιβάλλει την ανομία  και ως τρόπο σκέψης αλλά κυρίως ως τρόπο πράξης. Ο πάπας με διαφόρους τρόπους έχει επιβάλει την ανομία και ως τρόπο σκέψης αλλά και πράξης. Ας θυμηθούμε το πρωτείο , το αλάθητο, το φιλιόκβε και όχι μόνο. Ας θυμηθούμε και μόνο τις ανακοινώσεις των βατικανών συνόδων οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ αναφέρουν: «Ο Πάπας …είναι ανθρώπινος θεός…η δε εξουσία του είναι απεριόριστος…η οποία εκτείνεται στα ουράνια και στα γήινα και στα καταχθόνια». Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η εξουσία του πάπα -η οποία από όσο γνωρίζουμε δεν έχει ανασταλεί από κάποια  ανακοίνωση κάποιας παπικής συνόδου του Βατικανού-επιστρατεύθηκε από συγχρόνους εξουσιαστές προκειμένου να επισημοποιηθεί ό,τι το παράτυπο έχει πλέον επιβληθεί στον κόσμο. Εάν ζούσε ο Κοσμάς ο Αιτωλός απλά θα έλεγε ότι εκλήθη κάποιος που για τους ορθοδόξους(τους πραγματικούς ορθοδόξους) είναι άνομος προκειμένου  να επισημοποιήσει ανομίες.

Η  πνευματική  και όχι μόνο , δύναμη της εκκλησίας είναι γνωστή. Ο γνωστός διάλογος του Ιησού με τους φαρισαίους προσπαθεί να θέσει μία ευταξία ανάμεσα   στην πραγματική εκκλησία του Χριστού-ως επουρανίου οικοδομήματος –και στην ανθρώπινη πολιτεία των ανθρώπων –η οποία απλά προσπαθεί να επιτύχει την ευδαιμονία και την επίγεια ευημερία ανάμεσα στους ανθρώπους, μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Ο Ιησούς λοιπόν αναφέρει ότι θα πρέπει να αποδίδουμε τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Με βάση αυτή τη διατύπωση δεν θα  έπρεπε οι εκκλησιαστικοί  άρχοντες να κάνουν πολιτική και να παρασύρουν τους ανθρώπους στα πονηρά σχέδια των κυβερνώντων Καισάρων. Ο πάπας σε κάθε περίπτωση ως χριστιανός θα έπρεπε να αποδώσει τα του Θεού τω Θεώ. Να αρχίσει τη φιλάνθρωπη και θεάρεστη αποστολή του ζητώντας συγγνώμη για τον παποκαισαρισμό που στοίχισε τόσες ζωές και ανθρώπινες καταστροφές. Για την ιερά εξέταση η  οποία θεσπίσθηκε όχι τυχαία αλλά μέσα από μία κανονικότατη παπική σύνοδο (Τριδέντο)και ευθύνεται για το θάνατο και τον εξευτελισμό απείρων συνανθρώπων μας. Για τις 95 θέσεις του Λουθήρου οι οποίες απεκάλυψαν όλο το σαθρό οικοδόμημα του παπισμού σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην ομιλούμε για θρησκευτικό και δή χριστιανικό δόγμα αλλά για επίγεια πολιτική δύναμη όργανο σε χέρια εξουσιαστών οι οποίοι και σήμερα τους χρησιμοποιούν(τους παπικούς)για τους σκοπούς τους. Για τα ανθελληνικά εγκλήματα της ουνίας η οποία κάτω από το δούρειο ίππο της συναίνεσης προωθεί την παγκόσμιο επικυριαρχία του πάπα. Για τα εγκλήματα της ουνίας στην Τσεχοσλοβακία, στη Σερβία (οι ουνίτες στη Σερβία ονομάσθηκαν ούστασι και προέβησαν σε ανομολόγητα εγκλήματα κατά των ορθοδόξων.) Το ερώτημα είναι σαφές: άλλαξε σε 70 χρόνια ο πάπας και ο παπισμός και αγκάλιασε ορθοδόξους και αλλοδόξους μουσουλμάνους; Μα πώς είναι δυνατόν ένα δόγμα να παραμένει απάνθρωπο και εγκληματικό για κάθε τι το διαφορετικό(όπως ο παπισμός παρέμεινε απέναντι σε κάθε τι το άλλο) για αιώνες και να υποκρίνεται ότι άλλαξε τα τελευταία 70 χρόνια. Είναι σαφές ότι οι οδηγίες που φεύγουν από το βατικανό έχουν να κάνουν πλέον  με εξουσιαστικά σχέδια στους εσχατολογικούς καιρούς που ζούμε, ο παπισμός πλέον αποκαλύπτεται ως όργανο και σύμμαχος και διεκπεραιωτής όλων των σχεδίων αυτών που θέλουν άλογη ένωση του κόσμου , ανθρώπους μάζα χωρίς κανένα προσδιορισμό διαφορετικότητος.

Όπως ήδη αναφέραμε η πνευματική και όχι μόνο δύναμη της εκκλησίας μαρτυρείται από πολλά ιστορικά γεγονότα. Ας θυμηθούμε τη θεωρία του πανσλαβισμού, το ρόλο της παπικής εκκλησίας σε αυτό το ιστορικό γεγονός ώστε αναλογικά να θεωρήσουμε το ρόλο της ίδιας εκκλησίας στο ιστορικό γεγονός της παγκοσμιοποίησης που συντελείται στις ημέρες μας. Κατά τις δεκαετίες λοιπόν του 1830-40 ρώσοι επιστήμονες άρχισαν να διατυπώνουν μία σειρά από θεωρίες οι οποίες χαρακτηρίζονταν από σκληρό εθνικιστικό λόγο γνωστές ως θεωρία του πανσλαβισμού(σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διακρίνουμε το συγκεκριμένο ρόλο της εκκλησίας(επί τω προκειμένω στην περίπτωσή μας εδώ της παπικής εκκλησίας)σε κάθε πολιτειακή και γεωπολιτική αλλαγή  που επισυμβαίνει σε ποικίλες όσες περιοχές. Αυτό συμβαίνει διότι η εκκλησία έχει λόγο στη ζωή των πιστών είτε πρόκειται για την επίγεια είτε για την ουράνια ζωή τους διότι ως θείος οργανισμός μεσιτεύει ανάμεσα σε αυτούς και σε ό,τι πιο ιερό έχουν οι άνθρωποι ,το θεό).Στόχος ήταν η ενότητα και η εξύψωση των σλαβικών λαών  που εξαπλώνονταν στο μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής Ευρώπης με προεξάρχοντες τους Ρώσους. Έκτοτε η Ρωσία επεδίωξε με ιδιαίτερο ζήλο την εθνική αφύπνιση των νοτίων σλαβικών φυλών και ιδιαίτερα της Βουλγαρίας. Ποιός ήταν ο μεγάλος μεσάζων προκειμένου να επιτευχθεί ο νέος γεωπολιτικός σχεδιασμός; Μα φυσικά η εκκλησία. Η εκκλησία η οποία επειδή συνδέει τον άνθρωπο με το ανώτερο, του ελέγχει το νού και τον πείθει για ό,τι το νέο για ό,τι το καινοτόμο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο λοιπόν ιδρύθηκε η βουλγαρική εξαρχία και με φιρμάνι μάλιστα του 1870 αναγνωρίσθηκε η αυτοκέφαλος βουλγαρική εκκλησία με επικεφαλής έξαρχο. Ο άκρατος εθνοφυλετισμός της βουλγαρικής εξαρχίας καθόρισε σε απόλυτο σχεδόν βαθμό την ταύτιση του πολιτικοθρησκευτικού  αυτού φορέα, του εξαρχάτου, με τη Βουλγαρία και τις επιδιώξεις της. Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι ή ίδρυση της βουλγαρικής εκκλησίας αποτελεί την απαρχή του λεγομένου μακεδονικού ζητήματος το οποίο θα λάβει τις επόμενες δεκαετίες τις γνωστές διαστάσεις.

Κατά παρόμοιο τρόπο, όπως η βουλγαρική εκκλησία έπαιξε το γνωστό της ρόλο στο κίνημα του πανσλαβισμού -στο τόσο ανθελληνικό αυτό κίνημα- παρόμοια και ο πάπας εξυπηρέτησε την υπόθεση της άλογης και χωρίς πνευματικά και πολιτιστικά κριτήρια παγκοσμιοποίησης η οποία λαμβάνει σάρκα και οστά στις ημέρες μας. Ο τρόπος είναι απλός. Η εκκλησία μεταφέρει το μήνυμα του αλαθήτου και παντοδυνάμου θεού. Ο πάπας επί της γής είναι ο αλάθητος και παντοδύναμος εκπρόσωπός του. Αφ΄ής στιγμής λοιπόν ο ποντίφηκας δεν υπολογίζει τον αλλόδοξο, το μουσουλμάνο, δεν θέλει να τον μυήσει στο ψυχοσωτήριο μήνυμα του χριστιανισμού ,αυτό σημαίνει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι κριτήριο του πολιτισμού αυτού του κόσμου που τώρα δημιουργείται από τους κρυφούς εξουσιαστές. Τό κριτήριο του παγκοσμίου κόσμου που χτίζεται είναι απλά η άλογη και στείρα συναισθηματική εκτίμηση των ανθρωπίνων αναγκών. Εάν κάποτε έθνη και κράτη χτίσθηκαν επάνω στις αξίες φυλών, εθνών, θρησκειών και ξεχωριστών ανθρώπων, τώρα αυτά τα αξιακά συστήματα και κριτήρια  πλέον δεν υπάρχουν. Τώρα αρκεί κάποιος να παραιτείται από κάθε προσωπική αξία και προσδιορισμό,αρκεί να επιζητεί μία απλά υλική θέση στο life style του συγχρόνου υλικού κόσμου χωρίς κανένα περαιτέρω προσδιορισμό φυλής, έθνους και θρησκείας(όπως συμβαίνει με τους «παρατύπους μετανάστες»)αρκεί να αφαιρέσει κάθε αξία από το όνομα άνω θρώσκω και με τις ευλογίες του πάπα αυτό το ανθρώπινο σύνολο είναι το λείμμα και η μαγιά του νέου κόσμου της άλογης και μαζοποιητικής παγκοσμιοποίησης. Η ευλογία του πάπα έχει τη δύναμη να καθιερώσει αυτό το νέο κόσμο και να του δώσει την ισχύ που χρειάζεται στις συναισθηματικές μάζες που έμαθαν να λατρεύουν και όχι να σκέφτονται γύρω από αυτό  το νέο κόσμο.   Πόσοι άραγε αναρωτήθηκαν πόσα παιδάκια χριστιανών φίλησε ο πάπας στα μαρτυρικά για τους χριστιανούς πεδία της μάχης της Συρίας; Ενώ η απαρχή του παπισμού συνέπεσε με την ομολογιακή διάδοση του χριστιανισμού σήμερα παρατηρούμε την άλλη πλεύση που μόλις παραπάνω σημειώσαμε.

Εδώ γεννάται βέβαια συγκεκριμένο και επείγον ερώτημα: Ο πάπας δεν ενδιαφέρεται να μεταδώσει το θειο και σώζον μήνυμα του χριστιανισμού σε όλους τους ανθρώπους; Δεν ενδιαφέρεται να βαφτίσει και να σώσει τους ανθρώπους που ευρίσκονται στην πλάνη του μουσουλμανισμού; Δεν ακούσαμε κουβέντα από τους εκκλησιαστικούς ταγούς για τη μία και μοναδική αλήθεια του Ιησού, για την ανωτερότητα του χριστιανισμού σε σχέση με κάθε άλλο θρησκευτικό σύστημα. Δηλαδή πλέον ο χριστιανισμός δεν είναι ομολογιακή θρησκεία, δεν πιστεύει στο βάπτισμα του αίματος, στη θυσία και στο περίφημο «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου πνεύματος»; Από πότε ο χριστιανισμός πιστεύει απλά στον άνθρωπο ως τέτοιο.Από πότε ο χριστιανισμός θεωρεί ότι περιττεύει και οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι αρκεί να έχουν σπίτι και δουλειά; Δηλαδή δεν έχει πλέον σημασία οι άνθρωποι να σμιλευθούν ως ανώτερες πνευματικές οντότητες μέσα από το σωτήριο μήνυμα του Ιησού και να γνωρίσουν τον επόμενο κόσμο της Βασιλείας του Θεού, ώστε να καταλάβουν ότι εδώ απλά προετοιμαζόμαστε για το μεγάλο ταξίδι προς το Επέκεινα; Από πότε οι πνευματικοί ηγέτες δίνουν ευλογία που δεν συνοδεύεται από ιδέες, θυσία, φρόνημα και βούληση του θεού που πιστεύουν; Από πότε δεν μας ενδιαφέρει η ψυχή του συνανθρώπου μας ως αθάνατος μεταβλητή («τι ωφελήσει άνθρωπον εάν τον κόσμο όλον κερδίση την ψυχή αυτού απολέση;»). Οι απόστολοι και οι μάρτυρες του χριστιανισμού   μετεβίβασαν με αίμα και θυσία και στον πάπα,και στον πατριάρχη όλα τα πνευματικά γραμμάτια πνευματικής εξουσίας τα οποία εξαργυρώνονται με το ίδιο νόμισμα της προσφοράς και της θυσίας.Όχι της απλής και αναίμακτης και ανέξοδης παρουσίας. Ο Απόστολος Παύλος μεταφέρει το θυσιαστικό μήνυμα της χριστιανικής προσωπικότητας κατά τρόπο άμεσο και παραστατικό: «Γιγνώσκετε γαρ την χάριν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότι δι υμάς επτώχευσε πλούσιος ών ίνα υμείς τη εκείνου πτωχεία πλουτήσητε (Β΄Κορ,8,,9). Στη Λέσβο δεν περάσθηκαν αυτά τα μηνύματα άρα ουσιαστικά στη Λέσβο δεν παρευρέθη κανείς με την ταυτότητα την ποτισμένη με αίμα και μαρτυρία του  χριστιανού και  πνευματικού  ηγέτη.

Δηλαδή ο πάπας δεν ενστερνίζεται πλέον τα ψηφίσματα της συνόδου του Τριδέντο και της παπικής αντιμεταρρύθμισης ;Εκεί όπου μέσα από την ίδρυση του τάγματος των Ιησουϊτών ξεκίνησε αγώνας κληρικής επιμόρφωσης, της καθιέρωσης της ανωτερότητας του πάπα και της διάδοσης σε όλον τον κόσμο του παπισμού; Σε κάθε περίπτωση φανταζόμαστε ότι επόμενος σταθμός του πάπα και του πατριάρχη θα είναι τα πεδία της Συρίας όπου εκατομμύρια χριστιανοί διώκονται σε μέρη όπου επιτελείται κανονικότατη γενοκτονία χριστιανών αλλά κανείς γι αυτή δεν ενδιαφέρεται. Υπολογίζεται πώς ο Απόστολος Παύλος κατά τη διάρκεια των αποστολικών περιοδειών του διήνυσε περισσότερα από 4.000 χιλιόμετρα προκειμένου να μεταδώσει το μήνυμα του  θεανθρώπου και να μεταβιβάσει την ίδια πνευματική εξουσία, δικαιώματα και υποχρεώσεις στον πάπα και στον πατριάρχη σήμερα. Όπως λέει και ο ίδιος: «Με χτύπησαν, με βασάνισαν, φυλακίσθηκα, κινδύνεψα πολλές φορές να θανατωθώ». Η έννοια της θυσίας και της πρακτικής θυσιαστικής αλληλεγγύης είναι αυτή που καταξιώνει τους πνευματικούς άρχοντες και όχι τα αποπνευματικοποιημένα  θεάματα.

Σε κάθε περίπτωση μας έρχεται στο νού μας η «κριτική του καθαρού λόγου» του σπουδαιοτάτου Γερμανού φιλοσόφου Ιμμάνουελ Κάντ. Εκεί ο διαπρεπής φιλόσοφος αναφέρει ότι δεν ασχολείται καθόλου με τον ψυχισμό και τη συναισθηματική προσπέλαση των πραγμάτων διότι ο καθαρός λόγος είναι αυτός ο οποίος βοηθεί τον άνθρωπο στην εξαγωγή ασφαλών και αληθών συμπερασμάτων. Σε κάθε περίπτωση ο καθαρός λόγος σημαίνει ότι ο άνθρωπος πληροφορείται το τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη γή, ενημερώνεται για τα κίνητρα και τις πράξεις όλων αυτών που κυβερνούν αφανώς τον πλανήτη ,ως εκ τούτου δεν αντιμετωπίζει την πραγματικότητα συναισθηματικά αλλά λογικά με σημαία την ιστορική συνέχεια της Ελλάδος και του Ελληνικού τρόπου πράττειν και φέρεσθαι. Σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρεται κανείς για τα ειωθότα και τις μαρτυρίες που πλούσιες δίδονται και αφορούν τον ιστορικό θάνατο του Ελληνικού κράτους μέσα από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας; Ενδιαφέρθηκαν οι υψηλοί επισκέπτες της νήσου Λέσβου για το ότι η Ελλάδα χάνεται, η Λέσβος είναι νησί που δεν αναπτύσσεται, πολιτισμικά η χώρα όπου διέπρεψε ο Λόγος και η φιλοσοφία πνέει τα λοίσθια;

Είναι εξόχως χαρακτηριστική η παρακάτω φράση η οποία ενυπάρχει  στη Γ΄ Διδαχή του Κοσμά του  Αιτωλού και φωτίζει άγνωστη πτυχή της επίσκεψης του πάπα στη Λέσβο: Αναφέρεται λοιπόν: «Ο Θεός έφερε τον τούρκον και του το έδωκε το βασίλειον διά το ιδικόν μας  καλό και το έχει ο τούρκος τριακοσίους είκοσι χρόνους. Διατί έφερεν  ο θεός τον τούρκον και δεν έφερεν άλλο γένος; Διότι τα άλλα έθνη τα δυτικά αυτά που κρατούνται από την αίρεση του πάπα θα μας έβλαπταν εις την  Πίστιν». Ο Πατροκοσμάς αποκαλύπτει τα πάντα. Η επίσκεψη του ηγέτου του Βατικανού είχε ως σκοπό την επισημοποίηση της νέας παγκόσμιας πίστης των ανθρώπων στη νέα θρησκεία όπου όλα ενώνονται κάτω από το αόρατο χέρι και βλέμμα των αοράτων εξουσιαστών. Η πανθρησκεία, η ένωσις των θρησκειών της βίβλου και η επιγενομένη ανάλογο ένωσις όλων των ανθρώπων εσφραγίσθη από την επίσκεψη του πάπα.  Ας θυμηθούμε και γρήγορα σε αυτό το σημείο τις απόψεις του προηγουμένου πάπα Βενεδίκτου ο οποίος εχαρακτήρισε θετικές τις εξεγέρσεις της αραβικής άνοιξης(οι οποίες έστρωσαν το δρόμο στην πλήρη κυριαρχία της δυτικής ύλης και της αμερικανικής μαζοποιητικής κουλτούρας επί των αραβικών εθνών και κόσμων).Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο της Βηρυττού δεν ανέφερε τίποτε για τον ομολογιακό χριστιανισμό απλά τόνισε ότι ήλθε για να φέρει ειρήνη. Βλέπουμε λοιπόν μία συμπόρευση της επίγειας και της ουράνιας εξουσίας του κόσμου μας η οποία μπορεί να χαρακτηρισθεί και αναγκαία και ενδελεχής . Η ειρήνη λοιπόν αυτή είναι η ησυχία που ακολουθεί όταν οι σημερινοί επικυρίαρχοι έχουν πλήρως επιβάλει την εξουσία τους ,η οποία αναγγέλλεται και επισημοποιείται μέσα από πολλούς όσους απεσταλμένους τους.

Αναφύει επίσης εδώ και ένα ακόμη ερώτημα: Ο πάπας θεωρεί ότι όλοι είναι a priori   πρόσφυγες και μετανάστες; Έχει σίγουρα την πρέπουσα και σωστή ενημέρωση για το πόσοι είναι πρόσφυγες και πραγματικοί μετανάστες με βάση τη συνθήκη της Γενεύης και λοιπών κειμένων; Πώς εξηγεί το γεγονός ότι με βάση πρόσφατη έρευνα το 90%  των «παρατύπων μεταναστών» είναι έως 50 περίπου ετών και σχεδόν όλοι τους μουσουλμάνοι; Οι χριστιανοί δηλαδή είναι ευτυχισμένοι σε πατρίδες που οι μουσουλμάνοι (αν και επίσημη θρησκεία)δυστυχούν; Θα τρελλαθούμε εντελώς; Ποιος πιστεύει ο αξιότιμος πάπας ότι έμεινε στην πατρίδα του (στη Συρία για παράδειγμα)για να πολεμήσει αφ΄ής στιγμής οι περισσότεροι νέοι «μετανάστευσαν;». Ο πάπας δεν πιστεύει ότι όλες οι πατρίδες πρέπει να γίνουν ευτυχισμένες και στηριζόμενες σε αυτή την ευτυχία θα πρέπει να επιδιώξουν ένα καλλίτερο μέλλον; Πιστεύει ότι η παράτυπη μετανάστευση λύνει προβλήματα και επιφέρει ένα κόσμο καλλίτερο. Σε κάθε περίπτωση η ιστορία θα τον διαψεύσει διότι έχει καταδείξει ότι έθνη και άνθρωποι που στηρίχθηαν στην αλήθεια και σε πλήρες αξιακό σύστημα κέρδισαν την πρόοδο και την υστεροφημία. Όλοι θυμούνται καλώς το Λεωνίδα και κακώς , πολύ κακώς τον Εφιάλτη.

Μέχρι σήμερα λοιπόν τι πραγματικά έχει επιτύχει ο πάπας για την παγκόσμιο ειρήνη και ευημερία; Τι πραγματικά έχει επιτύχει για ένα κόσμο ο οποίος χάνεται μέσα από την έλλειψη πνεύματος και προοπτικής; Ο πάπας κατάφερε να σταματήσει πολέμους, να λύσει προβλήματα πείνας και δυστυχίας ,να προσφέρει την αλήθεια η οποία ελευθερώνει; Είναι ο πάπας σήμερα ο πρωταγωνιστής στον πλανήτη γή ,είναι πράγματι ένας μιμητής του Ιησού ο οποίος καταφέρνει ως Εκείνος να περπατήσει στη θάλασσα των προβλημάτων και να οδηγήσει τους ανθρώπους σε ασφαλές λιμάνι; Όχι, η απάντηση είναι όχι. Διότι ο πάπας και οι λοιποί χριστιανοί άρχοντες έχασαν κάτι που μόνο ο Ιησούς κατάφερε. Να καθιερωθούν μέσα από την σταύρωσή τους. Σωστά επεσήμανε ο Νίτσε: «ένα χριστιανό γνωρίζω αυτόν που σταυρώθηκε επάνω στο σταυρό».

 

Βασίλειος Μακρυπούλιας είναι δρ. Φιλοσοφίας.

 

http://www.antibaro.gr

Τέταρτο και… καλύτερο

Όπως ακριβώς το είχαμε προβλέψει. Η κυβερνητική προπαγάνδα άρχισε να κάνει το… θαύμα της. Επιτυχία στο Άμστερνταμ βλέπει το Μαξίμου και πανηγυρίζει για τις αποφάσεις του Eurogroup.

«Πετύχαμε τους στόχους μας στο Eurogroup: Αξιολόγηση στη βάση των ελληνικών προτάσεων, χωρίς υποχρέωση για νομοθέτηση των προληπτικών μέτρων»,έγραψε η κυβερνητική εκπρόσωπος.

Ο δε Τσακαλώτος είπε μεταξύ άλλων: Η Αθήνα βρίσκεται σε συζητήσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους για να βρεθεί ένας «δεσμευτικός μηχανισμός» λήψης μέτρων, και υπάρχουν πολλές ιδέες για το πώς μπορεί να γίνει αυτό. Πρόσθεσε, επίσης, ότι η όποια λύση θα πρέπει να είναι αξιόπιστη προς τους πιστωτές, για να ξέρουν ότι θα επιτύχουμε το πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, προς τους επενδυτές ώστε να νιώθουν ασφάλεια ότι το πρόγραμμα είναι σε τροχιά και προς τους Έλληνες πολίτες ώστε οι πολιτικές και οικονομικές πλευρές να είναι ευθυγραμμισμένες με τη συμφωνία του καλοκαιριού.

Το Μέγαρο Μαξίμου από την άλλη, σπάζοντας την απεργία των δημοσιογράφων έδωσε στο ΑΠΕ την απάντησή της χθες σε όσους έλεγαν ότι υπογράφεται τέταρτο μνημόνιο τονίζοντας ότι όλα είναι ψέματα. Συνέχισε και το Σάββατο την προπαγάνδα βεβαίως αναφέροντας ότι όλα όσα γράφονται είναι προπαγάνδα.

Η κυβέρνηση βαφτίζει το μνημόνιο «πακέτο ασφαλείας» και η παροχή… σανού στους χαχόλου βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συνεχίζεται. Όπως βεβαίως και στους ψηφοφόρους οι οποίοι θα συνεχίσουν να βρίσκονται σε κατάσταση… λοβοτομής διαρκείας.

Όπως ακριβώς σας είχαμε προϊδεάσει, δεν θα αφήσουν οι Γκεμπελίσκοι του Παππά και της Γεροβασίλη να περάσει στον κόσμο ότι η πρώτη φορά αριστερά φέρνει στην Ελλάδα δύο μνημόνια σε 15 μήνες. Θα κάνουν ότι είναι δυνατόν προκειμένου να ξεχαστεί το γεγονός και να περάσει ήσυχα κι ωραία. Μην απορήσετε αν μέχρι το Πάσχα δείτε διάφορα «στημένα» ρεπορτάζ ή κάποιο σκηνικό έντασης στο Αιγαίο ή ακόμη και με τους πρόσφυγες. Μην απορήσετε αν δείτε κανένα «σκάνδαλο» να βγαίνει στην επιφάνεια για να κρύψει το μνημόνιο που συμφώνησαν να φέρουν και μάλιστα προληπτικά. Τα «χαλκεία» του Μαξίμου ετοιμάζουν διάφορα κόλπα με πρώτο και καλύτερο βεβαίως την απεργία διαρκείας που αποφάσισαν οι δημοσιογράφοι κλείνοντας όσο μπορούν τις κάνουλες της ενημέρωσης.

Όμως, το διαδίκτυο δεν μπορούν εύκολα να το φιμώσουν και ήδη έχουν αρχίσει τα πρώτα όργανα. Μπείτε σε οποιαδήποτε ενημερωτική σελίδα και διαβάστε τι λένε στα σχόλιά τους οι αναγνώστες και θα καταλάβετε τι συμβαίνει με την κυβέρνηση. Το τέλος τους πλησιάζει πολύ πιο γρήγορα, οι περισσότεροι πολίτες καταλαβαίνουν τι σημαίνουν όλα όσα συμφωνήθηκαν.

Πιο χαρακτηριστικό σχόλιο είναι αυτό που λέει «Πανούλη, όταν λέγαμε στα τέσσερα δεν εννοούσαμε στα… τέσσερα μνημόνια».

Τι ειρωνεία της ιστορίας. Την ημέρα που… γιορτάζουμε τη μαύρη επέτειο του Καστελόριζου όταν ο Παπανδρέου μας έφερε το πρώτο μνημόνιο, ο Τσίπρας μας φέρνει το τέταρτο και καλύτερο. Πράγματι η ιστορία πολλές φορές είναι σε μεγάλα κέφια.

Όσο κι αν αναζητούν στην προπαγάνδα σανίδα σωτηρίας η αλήθεια πλέον βγαίνει και είναι αμείλικτη.

 

http://www.antinews.gr

 

Το σύστημα του χρέους

Όλα τα κράτη του πλανήτη πληρώνουν φόρο υποτελείας στις Η.Π.Α. μέσω του τοκογλυφικού καπιταλισμού, όπως κάποτε οι κατακτημένες από τη Ρώμη επαρχίες της – κάτι που θέλει να αλλάξει η Ρωσία, διεκδικώντας την εθνική της κυριαρχία

ΓΡΑΦΕΙ Ο  

.

«Άφησε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του». (Rothschild)

.

Ανάλυση

Στα δυτικά πανεπιστήμια σπάνια διδάσκονται μαθήματα μακροοικονομίας που έχουν άμεση σχέση με το χρήμα – ευρύτερα με τη δημιουργία του από το πουθενά, εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών σε ποσοστό της τάξης του 10% με το πάτημα ενός κουμπιού, κυρίως όμως από τις εμπορικές, σε ποσοστό 90%, μέσω της παροχής δανείων (ανάλυση).

Με τον μαγικό αυτό τρόπο πάντως οι άνθρωποι μετατρέπονται σε σκλάβους χρέους, ενώ το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο στηρίζεται κυρίως στο δολάριο, έχει αναδειχθεί στον απόλυτο κυρίαρχο του σύμπαντος – επίσης, στο βασικότερο στήριγμα της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη.

Στα πλαίσια αυτά, δεν είναι μόνο η Ρωσία ή/και η Κίνα, οι οποίες προσπαθούν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο που τις υποχρεώνει να υπακούουν στις εντολές της υπερδύναμης – για να μην γίνουν στόχος των χρηματοπιστωτικών της επιθέσεων. Κάτι ανάλογο προσπαθεί επίσης η Ελβετία, με την υιοθέτηση του πλήρους χρήματος (άρθρο) – ενώ όλο και περισσότερα κράτη επιθυμούν να ανακτήσουν το προνόμιο της έκδοσης χρημάτων, το οποίο έχουν παραδώσει στις κεντρικές τράπεζες που ελέγχονται από το σύστημα της BIS.

Στα πλαίσια αυτά έχει ενδιαφέρον ο ιδιαίτερος τρόπος, με τον οποίο διδάσκονται τα μακροοικονομικά στη Ρωσία – σε μία χώρα που προετοιμάζεται να διεξάγει τη μάχη των μαχών εναντίον του δυτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και του δολαρίου, στην προσπάθεια της να δημιουργήσει έναν δεύτερο, εναλλακτικό πόλο στον πλανήτη. Αναλυτικότερα (πηγή) τα εξής:

.

Το σύστημα της δημιουργίας χρεών

Το «μάθημα» ξεκινάει με τη διαπίστωση ότι, τα βασικότερα εξαγωγικά προϊόντα της Ρωσίας είναι το πετρέλαιο, καθώς επίσης το φυσικό αέριο – οι υδρογονάνθρακες. Στη συνέχεια αναφέρει πως στη διαδικασία της μετατροπής των φυσικών πόρων της σε χρήμα, συμμετέχουν οι κεντρικές τράπεζες των δύο χωρών: η Fed, καθώς επίσης η Τράπεζα της Ρωσίας, οι οποίες φαίνονται μεν όμοιες μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Ειδικότερα, μια θεωρητικά μικρή διαφορά μεταξύ τους, αλλάζει εντελώς την εικόνα – όπου εν πρώτοις οφείλει να γνωρίζει κανείς πως το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι τεράστιο, πλησιάζοντας σήμερα τα 20 τρις $, ενώ της Ρωσίας υπολογίζεται στα 885 δις $ (πηγή). Βέβαια, εάν υπολογίσει κανείς το σημερινό ΑΕΠ της Ρωσίας σε δολάρια, το οποίο κατέρρευσε στα 1,23 τρις $ το 2015 σύμφωνα με το ΔΝΤ (πηγή), από 2,01 τρις $ το 2013 (πηγή), λόγω της υποτίμησης του ρουβλίου, θα διαπιστώσει πως από το 44% του ΑΕΠ της εκτοξεύθηκε στο 72% σε όρους δολαρίου – όταν μερικά χρόνια πριν ήταν κάτω του 10% του ΑΕΠ, αφού είχε σχεδόν μηδενισθεί το 1998, όταν χρεοκόπησε.

Ένα επόμενο χαρακτηριστικό τώρα των δημοσίων χρεών των Η.Π.Α. είναι η ραγδαία αύξηση τους, αφού στις αρχές του 2014 ήταν «μόλις» 15 τρις $ – οπότε εύλογα αναρωτιέται κανείς από πού προέρχονται αυτά τα χρέη.

Για να το ερμηνεύσουμε οφείλουμε να γνωρίζουμε πως οι Η.Π.Α. εκδίδουν κρατικά ομόλογα, όπως όλες οι άλλες χώρες – μέσω των οποίων δανείζονται χρήματα. Εν τούτοις, δεν μπορούν να δημιουργήσουν χρήματα από το πουθενά, αφού αυτό δεν αποτελεί προνόμιο του αμερικανικού δημοσίου, αλλά της Fed κάτι που συμβαίνει και στις υπόλοιπες χώρες. Παραδόξως λοιπόν τα σύγχρονα κράτη μπορούν να κάνουν τα πάντα, εκτός από ένα: να τυπώνουν μόνα τους χρήματα, όπως συνέβαινε στο απώτερο παρελθόν.

Περαιτέρω, όταν οι Η.Π.Α. έχουν έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό τους, το οποίο υπολογίζεται στα 500 δις $, το υπουργείο οικονομικών εκδίδει ομόλογα – τα «πουλάει» δε στη Fed η οποία, με το πάτημα ενός κουμπιού, εμβάζει δολάρια στο κράτος, ίσα με την αξία των ομολόγων που εκδίδει (500 δις $). Τα χρήματα αυτά τα δημιουργεί η Fed από το πουθενά, χωρίς κανένα αντίκρισμα, όπως ένας μάγος – φυσικά όχι σε φυσική μορφή, αλλά ηλεκτρονικά στον υπολογιστή, με έναν αριθμό που συνοδεύεται από τα αντίστοιχα μηδενικά.

Με τον απλό αυτό τρόπο τώρα το κράτος αποκτά τα χρήματα που χρειάζεται, για να χρηματοδοτήσει όλες του τις κοινωνικές δραστηριότητες – τα αμυντικά του προγράμματα, καθώς επίσης όλες τις υπόλοιπες δημόσιες δαπάνες του. Επειδή όμως στο καπιταλιστικό σύστημα δεν υπάρχει τίποτα δωρεάν, οι Η.Π.Α. δίνουν έναντι αυτών των χρημάτων στη Fed, όπως ήδη αναφέραμε, ομόλογα – υποσχετικές πληρωμής δηλαδή του δανείου των 500 δις $ που εισέπραξαν, συν τους τόκους που χρεώνει η κεντρική τράπεζα.

Στην προκειμένη περίπτωση προκύπτει αμέσως η εξής απορία: αφού το κράτος δεν μπορεί να δημιουργήσει χρήματα από το πουθενά, από πού βρίσκει αυτά, με τα οποία πληρώνει τους τόκους; Η απάντηση είναι φυσικά απλή: από τον ίδιο οργανισμό, από την κεντρική τράπεζα, γεγονός που όμως σημαίνει ότι, για να πληρώνει τα παλαιά χρέη του δημιουργεί συνεχώς καινούργια.

Πρόκειται επομένως για ένα σύστημα, το οποίο καθιστά αδύνατη την εξόφληση των χρεών – επιτρέποντας μόνο την εξυπηρέτηση τους, έως εκείνη τη χρονική στιγμή που δεν είναι πλέον δυνατή και χρεοκοπούν τα κράτη. Για τις Η.Π.Α. βέβαια που πληρώνουν τα εξωτερικά χρέη τους με δολάρια που η κεντρική τους τράπεζα δημιουργεί από το πουθενά, δεν υπάρχει κανένα τέτοιο ενδεχόμενο – εκτός εάν χάσουν το συγκεκριμένο τους προνόμιο, το οποίο είναι μεν επίσης προνόμιο του ευρώ (άρθρο), αλλά όχι των επί μέρους χωρών της Ευρωζώνης.

Συνεχίζοντας, το παραπάνω σύστημα παράγει διαρκώς νέα χρέη, τα οποία δεν μειώνονται ποτέ. Αντίθετα, τα χρέη αυξάνονται συνεχώς, ενώ αποκρύπτονται έμμεσα με τη βοήθεια της μεθόδου μέτρησης τους – ως ποσοστό επί του εκάστοτε ΑΕΠ και όχι ως απόλυτο μέγεθος. Για να παραμείνει βέβαια κρυφή η συγκεκριμένη διαδικασία, απαιτείται η συνεχής αύξηση του ΑΕΠ – οπότε η ανάπτυξη, χωρίς την οποία το καπιταλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει.

Η επόμενη ερώτηση, γνωρίζοντας πως οι Η.Π.Α. χρωστούν σχεδόν 20 τρις $, η Ιαπωνία πάνω από 12 τρις $, η Κίνα περί τα 4 τρις $, η Ιταλία πάνω από 2 τρις $, η Γερμανία επίσης κοκ., είναι σε ποιόν τα χρωστούν όλα αυτά τα κράτη – όπου η απάντηση είναι προφανής:

σε αυτούς που τα παράγουν, άρα στις κεντρικές τους τράπεζες, οπότε κατ’ επέκταση στους άγνωστους ιδιώτες τραπεζίτες που στέκονται πίσω από το συγκεκριμένο σύστημα. Οφείλουμε βέβαια να γνωρίζουμε πως γενικότερα στον πλανήτη, τα χρέη των οφειλετών είναι ίσα με τα χρηματικά περιουσιακά στοιχεία των δανειστών – αφού το σύνολο τους είναι πάντοτε μηδέν (άρθρο).

.

Η Ρωσία

Όπως αναλύσαμε παραπάνω, οι Η.Π.Α. μπορούν να δανείζονται χρήματα από την κεντρική τους τράπεζα – η Ρωσία όμως όχι. Εάν τώρα κανείς διαβάσει τους νόμους που ισχύουν για την κεντρική τράπεζα της Ρωσίας, θα βρει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ειδικότερα, υπάρχει ένας κατάλογος πολλών κρατών, από τα οποία η κεντρική τράπεζα μπορεί να αγοράσει ομόλογα – όπου όμως δεν συναντάει κανείς το όνομα της Ρωσίας. Εκτός αυτού υπάρχει μία παράγραφος, η οποία απαγορεύει στην κεντρική τράπεζα να δανείζει το κράτος – όπως άλλωστε συμβαίνει επίσης στην Ευρωζώνη με την ΕΚΤ.

Με απλά λόγια, η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας μπορεί να χρηματοδοτήσει τις Η.Π.Α.,  την Ιαπωνία, τη Βρετανία κοκ. αγοράζοντας ομόλογα του δημοσίου τους, αλλά όχι την ίδια της τη χώρα – οπότε εύλογα δημιουργείται το ερώτημα, ποιά συμφέροντα εξυπηρετεί η λειτουργία της. Η λογική απάντηση είναι προφανώς το ότι, εξυπηρετεί τα συμφέροντα εκείνων των χωρών, τα ομόλογα των οποίων αγοράζει: άρα των Η.Π.Α., της Βρετανίας, της Ιαπωνίας κλπ., αλλά όχι της Ρωσίας.

Τέλος, η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας δεν μπορεί να δημιουργήσει χρήματα από το πουθενά – όπως ακριβώς συμβαίνει με τις επί μέρους κεντρικές τράπεζες των χωρών της Ευρωζώνης. Ουσιαστικά λοιπόν, πάντοτε σύμφωνα με το Ρώσο, λειτουργεί σαν ένα απλό ανταλλακτήριο νομισμάτων – για παράδειγμα ως εξής:

 

Η λειτουργία της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας

Η Ρωσία εξάγει πετρέλαιο στις διεθνείς αγορές, ενώ οι Η.Π.Α. παρέχουν δολάρια έναντι αυτού – οπότε η αντίστοιχη ποσότητα δολαρίων εισρέει στη Ρωσία, μέσω των πετρελαϊκών της εταιρειών, καταλήγοντας στο χρηματιστήριο της. Εντός της Ρωσίας δεν διενεργούνται πληρωμές σε δολάρια, αλλά σε ρούβλια. Τι συμβαίνει τότε στο χρηματιστήριο;

Ο βασικός αγοραστής των δολαρίων εδώ είναι η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας, η οποία καθορίζει την ισοτιμία τους με το ρούβλι – ενώ αγοράζει όλα τα δολάρια που εισρέουν στη χώρα έναντι ρουβλίων, τα οποία δημιουργεί επίσης από το πουθενά, συγκεντρώνοντας τα στα συναλλαγματικά της αποθέματα. Εν τούτοις, αφενός μεν τα συναλλαγματικά αποθέματα δεν ανήκουν στη Ρωσία, αλλά στην κεντρική της τράπεζα που δεν είναι στην ιδιοκτησία του κράτους και δεν ελέγχεται από αυτό, αφετέρου δεν δημιουργεί τα ρούβλια όπως η Fed.

Ειδικότερα, η Fed δημιουργεί από το πουθενά όσα χρήματα χρειάζονται οι Η.Π.Α., ανεξάρτητα από το εκάστοτε ύψος τους – ενώ η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας δημιουργεί τόσα ακριβώς χρήματα, όσα για να αγοραστούν όλα εκείνα τα δολάρια που εισέρχονται στη Ρωσία από τις εξαγωγές της.

Το σύστημα αυτό ονομάζεται «καθεστώς επιτροπής συναλλάγματος» (currency board), το οποίο φυσικά δεν έχουν οι Η.Π.Α., αλλά ούτε οι άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες των G7 – οι οποίες είναι οι μοναδικές που διαθέτουν πραγματικές κεντρικές τράπεζες, ως δανειστές ύστατης ανάγκης, ενώ η ισοτιμία των νομισμάτων τους δεν καθορίζεται από καμία επιτροπή, αλλά από τις ελεύθερες αγορές.

Συνεχίζοντας, το σύστημα αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κυκλοφορούν τόσα χρήματα στη Ρωσία, όσα είναι τα συναλλαγματικά της αποθέματα – αποτελούμενα από δολάρια, ευρώ, γεν, ελβετικά φράγκα, στερλίνες, χρυσό κοκ. Παλαιότερα βέβαια τα αποθέματα αυτά ήταν αποκλειστικά σε χρυσό, ενώ σήμερα ο χρυσός είναι ένα μικρό μόνο μέρος τους, συνήθως κάτω του 10%. Όσον αφορά την υλική ποσότητα των ρουβλίων, είναι σε σχέση με τις ανάγκες ρευστότητας – ενώ, όταν αυξάνεται, με σταθερά τα συναλλαγματικά της αποθέματα, τότε ουσιαστικά υποτιμάται αντίστοιχα το ρούβλι.

Τι κάνει τώρα η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας με τα συναλλαγματικά της αποθέματα σε νομίσματα άλλων χωρών; Απλούστατα, αγοράζει τα κρατικά ομόλογα που εκδίδουν, οπότε χρηματοδοτεί τις Η.Π.Α., τη Βρετανία, την Ευρωζώνη, την Ιαπωνία κοκ. – όπως άλλωστε φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, με τους κυριότερους δανειστές της υπερδύναμης το 2014 (η Ρωσία συνολικά στους εξαγωγείς πετρελαίου).

.

ΓΡΑΦΗΜΑ - Ωφειλές ΗΠΑ

.

Το γεγονός αυτό συμβαίνει, επειδή η διατήρηση των συναλλαγματικών αποθεμάτων σε νομίσματα ή σε χρυσό δεν αποδίδει τόκους – οπότε όλες οι χώρες προτιμούν τα έντοκα ομόλογα, ιδίως δε τα αμερικανικά, λόγω της μεγάλης ρευστότητας τους (ειδικά σήμερα, όπου τα γερμανικά ή τα ιαπωνικά έχουν σχεδόν μηδενικές αποδόσεις, λόγω της πολιτικής της ποσοτικής διευκόλυνσης που ακολουθούν οι κεντρικές τους τράπεζες).

Η ρευστότητα τώρα αυτή προέρχεται παραδόξως από το μέγεθος του αμερικανικού χρέους – καθώς επίσης από τη μεγάλη ποσότητα ομολόγων που εκδίδουν οι Η.Π.Α., για να καλύπτουν τα υπερβολικά ελλείμματα τους.

Περαιτέρω, τα μόνα αληθινά συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσίας, όπως των άλλων κρατών, είναι αυτά σε χρυσό – τα οποία ευρίσκονται πράγματι σε κάποιο κτίριο στη Μόσχα ή αλλού. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά κάποιοι αριθμοί με μηδενικά στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές των Η.Π.Α. – αφού δεν υπάρχουν πουθενά αποθήκες γεμάτες με δολάρια ή με ομόλογα. Ουσιαστικά λοιπόν πρόκειται για ανύπαρκτα, εικονικά χρήματα – ενώ, εάν σκεφθεί κανείς ότι, πολλά από τα αποθέματα χρυσού των δυτικών χωρών (πίνακας), ιδίως της Γερμανίας, φυλάσσονται στα διάφορα θησαυροφυλάκια της Fed, θα κατανοήσει πως βρίσκονται κυριολεκτικά στο έλεος της υπερδύναμης.

Όταν τώρα η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας πουλάει ξένο συνάλλαγμα, δολάρια για παράδειγμα, τότε τα ηλεκτρονικά χρήματα μεταφέρονται από τις αμερικανικές τράπεζες στη ρωσική – γεγονός που συμβαίνει με όλες τις κεντρικές τράπεζες του πλανήτη, οι οποίες λειτουργούν με το ίδιο σύστημα.

.

Συμπέρασμα

Συνοψίζοντας, όταν η Ρωσία πουλάει πετρέλαιο στις διεθνείς αγορές, εισπράττει εικονικά, ηλεκτρονικά δολάρια – τα οποία αγοράζει η κεντρική της τράπεζα, δημιουργώντας ρούβλια από το πουθενά. Στη συνέχεια τα δολάρια αυτά επιστρέφουν στις Η.Π.Α., όπου ανταλλάσσονται με ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου – γεγονός που σημαίνει πως όλα τα δολάρια που ανταλλάσσονται στον πλανήτη, είναι ίσα με τα χρέη της υπερδύναμης.

Δηλαδή, με 20 τρις $ περίπου σήμερα, τα οποία είναι χρήματα που δεν έχουν κερδίσει οι Η.Π.Α., αλλά έχουν ήδη καταναλώσει – που δεν προέρχονται δηλαδή από την παραγωγή των εργαζομένων τους, αλλά από το συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα που κυριαρχεί σε ολόκληρη την υφήλιο.

Ως εκ τούτου τόσο από τη Ρωσία, όπως επίσης από όλες τις άλλες χώρες, έχει κλαπεί ένα βασικό δικαίωμα τους: το προνόμιο της δημιουργίας τόσων χρημάτων, όσων έχουν ανάγκη οι οικονομίες τους. Έτσι, για να μπορέσει σήμερα η Ρωσία να δημιουργήσει 66 ρούβλια, θα πρέπει να εισάγει υποχρεωτικά 1 δολάριο (ισοτιμία) – ενώ στην αντίθετη περίπτωση, όταν δηλαδή η Ρωσία πρέπει να εξάγει χρήματα λόγω της πτώσης των τιμών του πετρελαίου κοκ., τότε πρέπει να χρησιμοποιήσει τα συναλλαγματικά αποθέματα της κεντρικής της τράπεζας.

Ειδικότερα, τα συναλλαγματικά αποθέματα οδηγούνται στο χρηματιστήριο, όπου αγοράζονται ρούβλια έναντι δολαρίων – τα οποία (δολάρια) στη συνέχεια εγκαταλείπουν τη χώρα για τη διενέργεια των πληρωμών της. Τα ρούβλια τώρα που αγοράζει έναντι δολαρίων η κεντρική τράπεζα, ουσιαστικά τα καταστρέφει – οπότε μειώνεται ανάλογα η συνολική ποσότητα χρήματος στη Ρωσία, γεγονός που επεξηγεί γιατί έχει μειωθεί η ρευστότητα στην αγορά της, όταν ξεκίνησε η κρίση.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν τόσο η Ρωσία, όσο και όλες οι άλλες χώρες, πληρώνουν φόρο υποτελείας στις Η.Π.Α., μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος – όπως κάποτε οι κατακτημένες από τη Ρώμη χώρες. Όσο περισσότερα κερδίζει δε μία χώρα από το εξωτερικό της εμπόριο, συνήθως από τις εξαγωγές της στις Η.Π.Α., τόσο περισσότερο φόρο πληρώνει – όπως τεκμηριώνεται από το ύψος των χρεών της υπερδύναμης απέναντι στην Κίνα και στην Ιαπωνία.

Επομένως, έχουν χάσει όλες οι χώρες τον πόλεμο με τις Η.Π.Α., όπου η Ρωσία θεωρεί υπαίτιο της ήττας της τον Γκορμπατσόφ – ενώ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, η ευημερία της Δύσης στηρίζεται κυρίως στο σύστημα που έχει επιβάλλει. Το σύστημα αυτό αποτελεί την ατμομηχανή της προόδου της, η οποία σέρνει όλα τα υπόλοιπα βαγόνια – όπως είναι τα μηχανήματα που παράγει, η τεχνολογία, τα όπλα, οι νεωτερισμοί κοκ.

Ολοκληρώνοντας, η Ρωσία θέλει να απελευθερωθεί από το σύστημα, θεωρώντας το ως μία μεγάλη απάτη εις βάρος της – η Κίνα και οι υπόλοιπες BRICS επίσης. Όποιος όμως σχεδιάζει κάτι τέτοιο, κατηγορείται ως τρομοκράτης ή δικτάτορας – με αποτέλεσμα να δέχεται τη στρατιωτική επίθεση του ΝΑΤΟ, με στόχο να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα του!

Αυτό συνέβη στη Λιβύη και στο Ιράκ (και οι δύο δολοφονημένοι ηγέτες σχεδίαζαν να σταματήσουν τις συναλλαγές πετρελαίου έναντι δολαρίων), ενώ ο πρόεδρος Putin είναι βέβαιος πως θα έλθει πολύ σύντομα η σειρά του – οπότε ήδη προετοιμάζεται για τη μάχη των μαχών, την οποία πολύ δύσκολα θα κερδίσει.

.

Επίλογος

Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνει κανείς ανάλογες κινήσεις στην Ελλάδα, οι οποίες βέβαια δεν είναι συνειδητές – αφού οι αναφορές σε εθνικό νόμισμα (άρθρο) σημαίνουν ουσιαστικά ότι, η χώρα μας θα έπρεπε να ανακτήσει την ανεξαρτησία της από το τοκογλυφικό δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, εθνικοποιώντας επί πλέον την κεντρική της τράπεζα, όπως σχεδιάζει η Ρωσία.

Προφανώς ένα τέτοιο εγχείρημα για ένα κράτος που έχει πλέον απολέσει εντελώς την εθνική του κυριαρχία, ενώ είναι ήδη κάτι περισσότερο από χρεοκοπημένο, με μηδενική στρατιωτική ισχύ συγκριτικά με την  υπερδύναμη, δεν είναι καθόλου εύκολο – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δεν θεωρούμε καλοπροαίρετες τις προθέσεις όλων αυτών που τάσσονται υπέρ ενός πραγματικά εθνικού νομίσματος (όχι απλά της δυτικής δραχμής).

Εμείς πάντως προτιμούμε να είμαστε ρεαλιστές, αποφεύγοντας αυτού του είδους τις υπερβολές – οι οποίες ακούγονται μεν ευχάριστα, ιδιαίτερα όταν συνοδεύονται από υποσχέσεις περί μη πληρωμής των χρεών, με τη βοήθεια του Διεθνούς Δικαίου (το οποίο μάλλον δεν εφαρμόσθηκε στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στη Λιβύη κοκ.), αλλά απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.

 

http://www.analyst.gr

 

ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ/ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Το θράσος πλέον των μουσουλμάνων και των λογής τριτοκοσμικών και περιθωριακών αριστερόστροφων παραγόντων τείνει να ξεπεράσει κάθε λογικό όριο.  Ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπάγκ Κι Μούν μιλώντας πρόσφατα σε διεθνή διάσκεψη επεσήμανε τις υποχρεώσεις της Δύσης για την περίθαλψη και την φροντίδα των προσφύγων από τον εμφύλιο της Συρίας.  Σημείωσε μάλιστα πως οι γειτονικές χώρες, εννοώντας κυρίως την Τουρκία, την Ιορδανία και την Αίγυπτο έχουν ήδη κάνει με το παραπάνω το καθήκον τους. Αυτό που λησμόνησε ο ΓΓ , και προιστάμενος όλων των γνωστών διεθνών οργανώσεων για τους πρόσφυγες, που σαν εισαγγελείς από την άνεση των διαμερισμάτων τους στο Μανχάτταν η την Στοκχόλμη ασκούν αυστηρή κριτική στις σχετικά φτωχές χώρες – όπως η Ελλάδα – που υφίστανται  δίχως αιτία  τις μεγάλες πιέσεις της μουσουλμανικής ανθρωπο-πλημμυρίδας, είναι το γεγονός πως εκτός της Δύσης υπάρχουν και άλλες πολλές χώρες με οικονομική ευχέρεια που όμως απουσιάζουν από την αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος.

Ο ΓΓ του ΟΗΕ αναφέρθηκε κυρίως στις ΗΠΑ, την Βρετανία, την Ολλανδία , την Γαλλία και την Δανία. Περιέργως άφησε έξω από την κριτική του  τις εύπορες Αραβικές χώρες του Περσικού Κόλπου – όπως και άλλα μουσουλμανικά κράτη που απουσιάζουν δραματικά από κάθε προσπάθεια στήριξης των προσφύγων που διαφεύγουν από τον εμφύλιο που μαίνεται στην Συρία και το Ιράκ. Ακόμη και η Σαουδική Αραβία, που ισχυρίζεται πως έχει δεχθεί περίπου 20.000 χιλιάδες πρόσφυγες (σε σχέση με τις τουλάχιστον 50.000 που είναι εγκλωβισμένοι στην φτωχή Ελλάδα), δεν έχει παραθέσει το παραμικρό στοιχείο που να υποστηρίζει τον σχετικό της ισχυρισμό.

Ο  Μπάγκ Κι Μούν στήριξε την κριτική του κατά κύριο λόγο στην βάση πως η Δύση είναι «πλούσια».  Ξεπερνώντας βέβαια την πραγματικότητα πως η Ευρώπη αντιμετωπίζει σοβαρότατα δημοσιονομικά προβλήματα και μια διογκούμενη κοινωνική κρίση.  Ο ΓΓ όμως δεν είπε λέξη για το Ιράν, για την Μαλαισία, για το Αζερμπαιτζάν, για κάποιες άλλες πλούσιες – και μουσουλμανικές χώρες της Κεντρικής Ασίας – αλλά και για την ίδια την πατρίδα του την Νότια Κορέα. Κουβέντα επίσης δεν έκανε και για άλλες ισχυρές χώρες που θα μπορούσαν να παίξουν έναν ισχυρό ανθρωπιστικό ρόλο – όπως η Κίνα, η Ινδία, η Αργεντινή και η Βραζιλία.

Αυτού του είδους η υποκρισία βγάζει πραγματικά μάτια. Και δεν μπορεί η αιτία  να είναι επειδή η Ευρώπη προσφέρει προοπτικές μίας περισσότερη ανθρώπινης και καλής ζωής.  Διότι αυτή την ‘καλή ζωή’ την αρνούνται οι φανατικοί καθοδηγητές του Ισλάμ  στο οποίο ανήκουν σχεδόν σύσσωμοι οι πρόσφυγες/μετανάστες. Σύμφωνα με τα λόγια ενός από τους Σύρους πρόσφυγες :«Οι χώρες του Κόλπου έχουν κλείσει ερμητικά τις πόρτες τους στους πρόσφυγες από την Συρία». Μόνο ο ΓΓ του ΟΗΕ και οι υπεύθυνοι των ανθρωπιστικών οργανώσεων δεν ακούν αυτές όμως τι φωνές.

Επί πλέον έχουν μάτια και αυτιά κλειστά σε ορισμένες τραγικές πραγματικότητες. Όπως στην περίπτωση του «πρόσφυγα» από την Συρία που ρεπόρτερ στην Ουγγαρία έριξε με τρικλοποδιά στο έδαφος – και εισέπραξε κατακραυγή από κάθε γωνιά της Ευρώπης, Αλλά που αποσιωπήθηκε απόλυτα το γεγονός πως μόλις τον είδαν στην τηλεόραση Κουρδικές οργανώσεις, αναγνώρισαν στο πρόσωπό του εκτελεστή του Χαλιφάτου καταζητούμενου από τους Κούρδους για δολοφονικές εκτελέσεις και άλλες σχετικές βαρβαρότητες!!

Ο καθένας λοιπόν αντιλαμβάνεται πόσα κρύβονται πίσω από τις ιστορίες δήθεν ταλαίπωρων ανθρώπων που κατακλύζουν την Ευρώπη σε αναζήτηση υποτίθεται ασφάλειας και σιγουριάς…

 

http://www.andrianopoulos.gr