Η προπαγάνδα περί Εκκλησιαστικής Περιουσίας

Γράφει ο Αντώνης  Φουρνιστάκης (φοιτητής Νομικής, ΔΠΘ)

 

Δυστυχώς, ορισμένοι έλληνες υποκινούμενοι από τα πολιτικά ή θρησκευτικά τους φρονήματα, χωρίς να κάνουν τον κόπο να πληροφορηθούν την αλήθεια ή κατασκευάζοντας επίτηδες διάφορα ψεύδη που ικανοποιούν τις ψευδαισθήσεις τους, εκτοξεύουν κατά καιρούς τόνους λάσπης ενάντια στην Εκκλησία, επειδή είναι σίγουροι ότι πες-πες κάτι θα μείνει, όπως είχε πει και ο αρχηγός της ναζιστικής προπαγάνδας Γκαίμπελς. Τα εξαπτέρυγα κρατούν βέβαια γερά οι αυθεντίες της προπαγάνδας και της χειραγώγησης, οι εκπρόσωποι της αριστερής κυβέρνησης και οι λοιποί οπαδοί της πολιτικής ορθότητας που ζουν ακόμα στη νιρβάνα του ιδεατού παράλληλου κόσμου τους.

Και επειδή η προπαγάνδα αυτή εξαπλώνεται και έχει ξεπεράσει κάθε όριο, πρέπει να λεχθούν κάποιες αλήθειες για να αποκατασταθέι η Εκκλησία περί υποτιθέμενων προνομίων που απολαμβάνει.

Όλα ξεκινούν λοιπόν από την εποχή του Όθωνα. Οι Βαυαρόι αντιβασιλείς οργανώνουν το Βασίλειο της Ελλάδος σύμφωνα με το γερμανικό φεουδαρχικό πρότυπο και έβλεπαν την Εκκλησία σαν μια κρατική υπηρεσία, υπό την επίβλεψη της απολυταρχικής βασιλικής εξουσίας. Αυτός ήταν και ο λόγος που η Εκκλησία αποκόπηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το διάστημα βέβαια εκείνο και συγκεκριμένα με τα βασιλικά διατάγματα του 1833 και 1834 αποφασίστηκε η διάλυση 416 μοναστηριών και η διάθεση της ακίνητης και της κινητής περιουσίας με πρόσχημα τη σύσταση ενός Εκκλησιαστικού Ταμείου. Τέτοια όμως ήταν η οργάνωση του, ώστε το μόνο που συνέβη ήταν η διαρπαγή και η πώληση της εκκλησιαστικής περιουσίας και η πώληση ιερών σκευών και κειμηλίων στα…παζάρια! Το 1836 η απαλλοτριωτική διάθεση της Αντιβασιλείας επετάθηκε και στα μοναστήρια που διατηρήθηκαν ΄΄χάριν θεάρεστων έργων και προς οικοδομή ιερών και αγαθοεργών καταστημάτων΄΄.

Εν συνεχεία, με τους νόμους 1072/1917 και 2050/1920  απαλλοτριώθηκαν πολλές εκτάσεις συνολικής αξίας άνω του 1.000.000.000 δραχμών και το κράτος κατέβαλε στο Ταμείο μόνο 40.000.000. Τα υπόλοιπα οφείλονται ακόμα! Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την πρώτη μόνο φάση, το 50% της γεωργικής γης δόθηκε σε ακτήμονες.

Με τον κωδ. Νόμο 4864/1931 περί ΄΄ Οργανισμών Διοικήσεως Εκκλησιαστικής και Μοναστηριακής Περιουσίας΄΄ αποφασίστηκε η ρευστοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Μονών, και ο,τι ρευστοποιήθηκε εξανεμίστηκε εξαιτίας του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής (1940-1944)

Κρίσιμη θεωρείται επίσης η 18/9/1952 Σύμβαση περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Εκκλησίας προς αποκατάσταση ακτημόνων, όπου η Εκκλησία της Ελλάδος υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος το 80% της καλλιεργούμενης αγροτικής περιουσίας με αντάλλαγμα να λάβει κάποια ακίνητα και 45.000.000 δραχμές. Στην ίδια Σύμβαση καθιερώθηκε και η μισθοδοσία των κληρικών από τον κρατικό Προϋπολογισμό ως ΄΄υποχρέωσις του Κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης΄΄ στις οποίες είχε προβεί κατά τη δεκαετία 1922-1932.

Ξεκάθαρη εικόνα βέβαια περί της πλάνης που επικρατεί μέχρι και σήμερα είναι ο νόμος Τρίτση, ο οποίος οδήγησε σε σημαντικά συμπεράσματα. Ο νόμος 1700/87 αποτέλεσε μια προσπάθεια να αποψιλωθεί ολόκληρη η εκκλησιαστική περιουσία, ο οποίος ταυτόχρονα έφερε στην επιφάνεια στοιχεία  που αποδεικνύουν ότι στο σύνολο της αγροτικής γης της Ελλάδας ανήκουν : 1. Στο Δημόσιο 43.598.000 στρέμματα 2. Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση 15.553.000 στρέμματα 3) Στην Εκκλησία 1.282.300 στρέμματα. Από τα στρέμματα της Εκκλησίας μόνο το 0,48% αποτελεί καλλιεργήσιμη γη!

Παρά ταύτα στα μάτια κάποιων και η εναπομείνασα περιουσία μπορεί  να φαντάζει μεγάλη. Πρέπει να ληφθεί όμως υπ’ όψιν ότι αυτή δεν ανήκει στην Ιερά Σύνοδο αλλά σε περισσότερα από 10.000 ΝΠΔΔ! Κάθε ΝΠΔΔ διαχειρίζεται την περιουσία του υπό τον τακτικό έλεγχο της Πολιτείας και της Εκκλησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη. Σε δωρηθέντα ακίνητα της έχουν ανεγερθεί 1. Η Ριζάρειος Σχολή 2. Η Ακαδημία Αθηνών 3. Το Αιγινήτειο Νοσοκομείο 4. Το Μετσόβειο Πολυτεχνείο 5. Το Πτωχοκομείο 6. Το Αρεταίειο Νοσοκομείο 7. Το Θεραπευτήριο Ευαγγελισμός 8. Η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή 9. Το Νοσοκομείο Παίδων 10. Το ΠΙΚΠΑ Βούλας 11. 142 Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια της Αττικής καθώς και πολλά άλλα τα οποία δεν αναφέρονται προς οικονομία χώρου και χρόνου μόνο.

Τέλος, η Εκκλησία έχει σήμερα σε όλη την Ελλάδα 2070 ευαγή Ιδρύματα και μοιράζει κάθε μέρα 500.000 μερίδες φαγητού. Όλα αυτά φαντάζουν δεδομένα αλλά χωρίς την Εκκλησία ποιος θα μπορούσε να τα φέρει εις πέρας; Η σημερινή Κυβέρνηση που δεν μπορεί να οργανώσει τις στοιχειώδεις κρατικές δομές μήπως; Σίγουρα όχι. Κάθε αριστερή προοδευτική ψυχή λοιπόν  έχει το δικαίωμα να μην πιστεύει σε κανέναν Θεό, οφείλει όμως να σέβεται την συνεισφορά της Εκκλησίας, γιατί είτε δύναται να το αντιληφθεί είτε όχι , εξαιτίας της το ελληνικό Έθνος οφείλει τη διατήρηση της ύπαρξης του, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας.

 

 

http://www.syntiritikoi.gr

Advertisements

Γιατί ο πάπας επισκέφθηκε τη Λέσβο;

Του Βασιλείου Μακρυπούλια*

Ο Κόδρος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κόδρου οι Δωριείς στην Πελοπόννησο περνούσαν μία εποχή ξηρασίας και προσπαθώντας να εύρουν διέξοδο αποφάσισαν να καταλάβουν την ευημερούσα Αττική. Μία ισχυρή δωρική δύναμη υπό την αρχηγία του Αλήτη από την Κόρινθο και του Αλθαιμένη από το Άργος εισέβαλε στην Αττική. Πρίν εκστρατεύσουν είχαν ζητήσει χρησμό από το μαντείο των Δελφών το οποίο τους είχε προφητεύσει ότι θα καταλάμβαναν την Αθήνα αρκεί να μην σκότωναν το βασιλέα της. Θα πρέπει από αυτή την ιστορία κατά Πλατωνικό, ιδεατό εάν θέλουμε να δώσουμε έμφαση τρόπο, να απομονώσουμε την ιδέα της ισχύος του βασιλέως. Ο ένας μπορεί να κρίνει την τύχη των πολλών, ο βασιλέας έχει τη δύναμη να εκφράσει ιδέες και αξίες, να εκπληρώσει χρησμούς, να κρίνει και να επηρεάσει καταστάσεις.Με την απλή του  παρουσία και μόνο. Η οποία μπορεί να επισημοποιήσει μία μεγάλη νίκη ή μία μεγάλη ήττα. Είναι η ιδέα του ανωτέρου που κρύβεται πίσω από τον εκάστοτε πολιτικό ή θρησκευτικό άρχοντα, η ιδέα ότι αυτός εκπροσωπεί κάτι που οι άνθρωποι έχουν συμφωνήσει όλοι να σέβονται, άρα αυτός μπορεί να επιβάλει καταστάσεις και νέα ήθη και έθιμα. Ο Κόδρος απλά με τη φυσική του παρουσία έστω μεταμφιεσμένος σε ξυλουργό καθόρισε την τύχη δύο αντιπάλων μερών.

Από αυτή τη διήγηση ,τηρουμένων όλων των αναλογιών, ας επιχειρήσουμε μία αναλογική διερεύνηση των πραγματικών αιτίων και σκοπών της επίσκεψης του πάπα στη Λέσβο.Ο ηγέτης της αίρεσης των ρωμαιοκαθολικών(η φράση είναι επίσημος δογματική έκφρασις) έπρεπε να επισημοποιήσει μία συγκεκριμένη ιστορική κατάσταση η οποία άνωθεν επιβάλλεται στην Ελλάδα σε σχέση με τους «παρατύπους μετανάστες». Ο πάπας σαν επίγειος και «αλάθητος» βασιλέας, ντυμένος ταπεινότητα ήλθε στη Λέσβο και ικανοποίησε την προφητεία. Εάν κάποιος ηγέτης θρησκείας έλθει τότε αυτοχρήμα όλοι  οι παράτυποι μετανάστες νομιμοποιούνται στα μάτια και στα γραφεία των εξουσιαστών αυτού του κόσμου και του αφελούς ακροατηρίου τους. Τώρα ο δρόμος είναι ανοικτός ώστε να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, να δουλέψουν ,να φέρουν το νέο κόσμο της νέας τάξης και των αφανών αδιστάκτων εξουσιαστών που θέλουν ένα κόσμο όχι βασισμένο επάνω στην πλατωνική ευταξία αλλά στη σύγχρονη αριστερή θολοκουλτουριάρικη αταξία.

Το γεγονός ότι αυτή η επίσκεψη αντιβαίνει  σε μία ντουζίνα αποστολικών και όχι μόνο κανόνων(65ος,45ος,10ος)οι οποίοι ρητά απαγορεύουν κάθε μορφή συνύπαρξης αιρετικών και κακοδόξων με ορθοδόξους είναι γεγονός αναντίρρητο και μόνο αναλφάβητοι περί τη θεολογία θα μπορούσαν να το αμφισβητήσουν. Διότι για την ορθόδοξη παράδοση ο πάπας είναι κακόδοξος και αιρετικός. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός μας άφησε την πιο χαρακτηριστική ίσως φράση που αφορά το «ποντίφηκα». «Τον πάπα να καταράσθε αδελφοί διότι αυτός θα είναι η αιτία καταστροφής του τόπου μας». Η προφητεία δεν συγκεκριμενοποιεί τον τόπο όμως σαφέστατα η ιεραποστολική δράση του Κοσμά εκτυλίχθηκε στην Ελλάδα άρα συζητούμε για τον Ελληνικό χώρο. Γιατί άραγε ο πατροκοσμάς θεωρεί ότι ο πάπας θα καταστρέψει την Ελλάδα; Στην Η΄ διδαχή του ο εθνομάρτυρας γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένος: «Ο Αντίχριστος είναι ο ένας και είναι ο πάπας αλλά και ο έτερος είναι στο κεφάλι μας χωρίς να είπω το όνομά του τον καταλαβαίνουμε όλοι ποιος είναι…». Ο Άγιος αποκαλεί αντίχριστο τον πάπα αλλά και τον έτερο ιδρυτή του μουσουλμανισμού, το Μωάμεθ. Πρίν να δούμε το γιατί ο Κοσμάς ο Αιτωλός αναφωνεί τον πάπα Αντίχριστο ,θα πρέπει να ρωτήσουμε κάτι το πολύ απλό. Όλα όσα ισχυρίζεται ο Κοσμάς ο Αιτωλός για τον πάπα τα ξέρουν οι ταγοί της ορθοδοξίας οι οποίοι συνευρέθησαν και συμπροσυχήθηκαν με τον πάπα. Δηλαδή αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ότι ο Κοσμάς ο Αιτωλός είχε άδικο και πλέον δεν συντρέχουν οι λόγοι που χαρακτήρισαν τον πάπα Αντίχριστο. Είτε ότι οι σημερινοί ιεράρχες κάνουν του κεφαλιού τους οπότε θα πρέπει να υπομείνουν τα πειθαρχικά συμβούλια της δρώσας εκκλησίας –η οποία βέβαια ποιεί την νήσσαν. Σε κάθε περίπτωση αν και ενημερωνόμαστε θεολογικά δεν γνωρίζουμε να έχουν εκπνεύσει οι λόγοι που ανάγκασαν και τον Πατροκοσμά και πολλούς άλλους να χαρακτηρίσουν τον πάπα ως Αντίχριστο. Άρα σε κάθε περίπτωση η επίσκεψη του πάπα στη Λέσβο ήταν επίσκεψη προσώπων που καμία σχέση δεν έχουν με την ορθοδοξία, επίσης όσοι από τους δήθεν «ορθοδόξους» παρευρέθησαν καμία σχέση δεν έχουν με την ορθοδοξία διότι έχουν διαρρήξει τις σχέσεις με το ορθόδοξο παραδοσιακό φρόνημα άρα έχουν θέσει εαυτόν εκτός εκκλησίας. Άρα στη Λέσβο ήλθαν άνθρωποι που καμία σχέση δεν έχουν με τη θρησκεία, αλλά πολλές σχέσεις έχουν με τη σύγχρονη αφανή πολιτική εξουσία του κόσμου και τις νέες γεωπολιτικές και εσχατολογικές ισορροπίες που επιβάλλονται (και διά των παρατύπων μεταναστών).

Ας δούμε σε κάθε περίπτωση τους λόγους που ανάγκασαν τον Πατροκοσμά να ονομάσει τον πάπα (όχι ως συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά ως διαρκή έννοια και παρουσία) αντίχριστο. Ο Απόστολος Παύλος στην Β΄ προς Θεσσαλονικείς  επιστολή του  σχεδόν ταυτίζει το καθεστώς  της ανομίας του παρόντος κόσμου με το πρόσωπο του Αντιχρίστου. Άρα ο Αντίχριστος θα είναι ο υιός της ανομίας αυτός που θα επιβάλλει την ανομία  και ως τρόπο σκέψης αλλά κυρίως ως τρόπο πράξης. Ο πάπας με διαφόρους τρόπους έχει επιβάλει την ανομία και ως τρόπο σκέψης αλλά και πράξης. Ας θυμηθούμε το πρωτείο , το αλάθητο, το φιλιόκβε και όχι μόνο. Ας θυμηθούμε και μόνο τις ανακοινώσεις των βατικανών συνόδων οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ αναφέρουν: «Ο Πάπας …είναι ανθρώπινος θεός…η δε εξουσία του είναι απεριόριστος…η οποία εκτείνεται στα ουράνια και στα γήινα και στα καταχθόνια». Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η εξουσία του πάπα -η οποία από όσο γνωρίζουμε δεν έχει ανασταλεί από κάποια  ανακοίνωση κάποιας παπικής συνόδου του Βατικανού-επιστρατεύθηκε από συγχρόνους εξουσιαστές προκειμένου να επισημοποιηθεί ό,τι το παράτυπο έχει πλέον επιβληθεί στον κόσμο. Εάν ζούσε ο Κοσμάς ο Αιτωλός απλά θα έλεγε ότι εκλήθη κάποιος που για τους ορθοδόξους(τους πραγματικούς ορθοδόξους) είναι άνομος προκειμένου  να επισημοποιήσει ανομίες.

Η  πνευματική  και όχι μόνο , δύναμη της εκκλησίας είναι γνωστή. Ο γνωστός διάλογος του Ιησού με τους φαρισαίους προσπαθεί να θέσει μία ευταξία ανάμεσα   στην πραγματική εκκλησία του Χριστού-ως επουρανίου οικοδομήματος –και στην ανθρώπινη πολιτεία των ανθρώπων –η οποία απλά προσπαθεί να επιτύχει την ευδαιμονία και την επίγεια ευημερία ανάμεσα στους ανθρώπους, μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Ο Ιησούς λοιπόν αναφέρει ότι θα πρέπει να αποδίδουμε τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Με βάση αυτή τη διατύπωση δεν θα  έπρεπε οι εκκλησιαστικοί  άρχοντες να κάνουν πολιτική και να παρασύρουν τους ανθρώπους στα πονηρά σχέδια των κυβερνώντων Καισάρων. Ο πάπας σε κάθε περίπτωση ως χριστιανός θα έπρεπε να αποδώσει τα του Θεού τω Θεώ. Να αρχίσει τη φιλάνθρωπη και θεάρεστη αποστολή του ζητώντας συγγνώμη για τον παποκαισαρισμό που στοίχισε τόσες ζωές και ανθρώπινες καταστροφές. Για την ιερά εξέταση η  οποία θεσπίσθηκε όχι τυχαία αλλά μέσα από μία κανονικότατη παπική σύνοδο (Τριδέντο)και ευθύνεται για το θάνατο και τον εξευτελισμό απείρων συνανθρώπων μας. Για τις 95 θέσεις του Λουθήρου οι οποίες απεκάλυψαν όλο το σαθρό οικοδόμημα του παπισμού σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην ομιλούμε για θρησκευτικό και δή χριστιανικό δόγμα αλλά για επίγεια πολιτική δύναμη όργανο σε χέρια εξουσιαστών οι οποίοι και σήμερα τους χρησιμοποιούν(τους παπικούς)για τους σκοπούς τους. Για τα ανθελληνικά εγκλήματα της ουνίας η οποία κάτω από το δούρειο ίππο της συναίνεσης προωθεί την παγκόσμιο επικυριαρχία του πάπα. Για τα εγκλήματα της ουνίας στην Τσεχοσλοβακία, στη Σερβία (οι ουνίτες στη Σερβία ονομάσθηκαν ούστασι και προέβησαν σε ανομολόγητα εγκλήματα κατά των ορθοδόξων.) Το ερώτημα είναι σαφές: άλλαξε σε 70 χρόνια ο πάπας και ο παπισμός και αγκάλιασε ορθοδόξους και αλλοδόξους μουσουλμάνους; Μα πώς είναι δυνατόν ένα δόγμα να παραμένει απάνθρωπο και εγκληματικό για κάθε τι το διαφορετικό(όπως ο παπισμός παρέμεινε απέναντι σε κάθε τι το άλλο) για αιώνες και να υποκρίνεται ότι άλλαξε τα τελευταία 70 χρόνια. Είναι σαφές ότι οι οδηγίες που φεύγουν από το βατικανό έχουν να κάνουν πλέον  με εξουσιαστικά σχέδια στους εσχατολογικούς καιρούς που ζούμε, ο παπισμός πλέον αποκαλύπτεται ως όργανο και σύμμαχος και διεκπεραιωτής όλων των σχεδίων αυτών που θέλουν άλογη ένωση του κόσμου , ανθρώπους μάζα χωρίς κανένα προσδιορισμό διαφορετικότητος.

Όπως ήδη αναφέραμε η πνευματική και όχι μόνο δύναμη της εκκλησίας μαρτυρείται από πολλά ιστορικά γεγονότα. Ας θυμηθούμε τη θεωρία του πανσλαβισμού, το ρόλο της παπικής εκκλησίας σε αυτό το ιστορικό γεγονός ώστε αναλογικά να θεωρήσουμε το ρόλο της ίδιας εκκλησίας στο ιστορικό γεγονός της παγκοσμιοποίησης που συντελείται στις ημέρες μας. Κατά τις δεκαετίες λοιπόν του 1830-40 ρώσοι επιστήμονες άρχισαν να διατυπώνουν μία σειρά από θεωρίες οι οποίες χαρακτηρίζονταν από σκληρό εθνικιστικό λόγο γνωστές ως θεωρία του πανσλαβισμού(σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διακρίνουμε το συγκεκριμένο ρόλο της εκκλησίας(επί τω προκειμένω στην περίπτωσή μας εδώ της παπικής εκκλησίας)σε κάθε πολιτειακή και γεωπολιτική αλλαγή  που επισυμβαίνει σε ποικίλες όσες περιοχές. Αυτό συμβαίνει διότι η εκκλησία έχει λόγο στη ζωή των πιστών είτε πρόκειται για την επίγεια είτε για την ουράνια ζωή τους διότι ως θείος οργανισμός μεσιτεύει ανάμεσα σε αυτούς και σε ό,τι πιο ιερό έχουν οι άνθρωποι ,το θεό).Στόχος ήταν η ενότητα και η εξύψωση των σλαβικών λαών  που εξαπλώνονταν στο μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής Ευρώπης με προεξάρχοντες τους Ρώσους. Έκτοτε η Ρωσία επεδίωξε με ιδιαίτερο ζήλο την εθνική αφύπνιση των νοτίων σλαβικών φυλών και ιδιαίτερα της Βουλγαρίας. Ποιός ήταν ο μεγάλος μεσάζων προκειμένου να επιτευχθεί ο νέος γεωπολιτικός σχεδιασμός; Μα φυσικά η εκκλησία. Η εκκλησία η οποία επειδή συνδέει τον άνθρωπο με το ανώτερο, του ελέγχει το νού και τον πείθει για ό,τι το νέο για ό,τι το καινοτόμο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο λοιπόν ιδρύθηκε η βουλγαρική εξαρχία και με φιρμάνι μάλιστα του 1870 αναγνωρίσθηκε η αυτοκέφαλος βουλγαρική εκκλησία με επικεφαλής έξαρχο. Ο άκρατος εθνοφυλετισμός της βουλγαρικής εξαρχίας καθόρισε σε απόλυτο σχεδόν βαθμό την ταύτιση του πολιτικοθρησκευτικού  αυτού φορέα, του εξαρχάτου, με τη Βουλγαρία και τις επιδιώξεις της. Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι ή ίδρυση της βουλγαρικής εκκλησίας αποτελεί την απαρχή του λεγομένου μακεδονικού ζητήματος το οποίο θα λάβει τις επόμενες δεκαετίες τις γνωστές διαστάσεις.

Κατά παρόμοιο τρόπο, όπως η βουλγαρική εκκλησία έπαιξε το γνωστό της ρόλο στο κίνημα του πανσλαβισμού -στο τόσο ανθελληνικό αυτό κίνημα- παρόμοια και ο πάπας εξυπηρέτησε την υπόθεση της άλογης και χωρίς πνευματικά και πολιτιστικά κριτήρια παγκοσμιοποίησης η οποία λαμβάνει σάρκα και οστά στις ημέρες μας. Ο τρόπος είναι απλός. Η εκκλησία μεταφέρει το μήνυμα του αλαθήτου και παντοδυνάμου θεού. Ο πάπας επί της γής είναι ο αλάθητος και παντοδύναμος εκπρόσωπός του. Αφ΄ής στιγμής λοιπόν ο ποντίφηκας δεν υπολογίζει τον αλλόδοξο, το μουσουλμάνο, δεν θέλει να τον μυήσει στο ψυχοσωτήριο μήνυμα του χριστιανισμού ,αυτό σημαίνει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι κριτήριο του πολιτισμού αυτού του κόσμου που τώρα δημιουργείται από τους κρυφούς εξουσιαστές. Τό κριτήριο του παγκοσμίου κόσμου που χτίζεται είναι απλά η άλογη και στείρα συναισθηματική εκτίμηση των ανθρωπίνων αναγκών. Εάν κάποτε έθνη και κράτη χτίσθηκαν επάνω στις αξίες φυλών, εθνών, θρησκειών και ξεχωριστών ανθρώπων, τώρα αυτά τα αξιακά συστήματα και κριτήρια  πλέον δεν υπάρχουν. Τώρα αρκεί κάποιος να παραιτείται από κάθε προσωπική αξία και προσδιορισμό,αρκεί να επιζητεί μία απλά υλική θέση στο life style του συγχρόνου υλικού κόσμου χωρίς κανένα περαιτέρω προσδιορισμό φυλής, έθνους και θρησκείας(όπως συμβαίνει με τους «παρατύπους μετανάστες»)αρκεί να αφαιρέσει κάθε αξία από το όνομα άνω θρώσκω και με τις ευλογίες του πάπα αυτό το ανθρώπινο σύνολο είναι το λείμμα και η μαγιά του νέου κόσμου της άλογης και μαζοποιητικής παγκοσμιοποίησης. Η ευλογία του πάπα έχει τη δύναμη να καθιερώσει αυτό το νέο κόσμο και να του δώσει την ισχύ που χρειάζεται στις συναισθηματικές μάζες που έμαθαν να λατρεύουν και όχι να σκέφτονται γύρω από αυτό  το νέο κόσμο.   Πόσοι άραγε αναρωτήθηκαν πόσα παιδάκια χριστιανών φίλησε ο πάπας στα μαρτυρικά για τους χριστιανούς πεδία της μάχης της Συρίας; Ενώ η απαρχή του παπισμού συνέπεσε με την ομολογιακή διάδοση του χριστιανισμού σήμερα παρατηρούμε την άλλη πλεύση που μόλις παραπάνω σημειώσαμε.

Εδώ γεννάται βέβαια συγκεκριμένο και επείγον ερώτημα: Ο πάπας δεν ενδιαφέρεται να μεταδώσει το θειο και σώζον μήνυμα του χριστιανισμού σε όλους τους ανθρώπους; Δεν ενδιαφέρεται να βαφτίσει και να σώσει τους ανθρώπους που ευρίσκονται στην πλάνη του μουσουλμανισμού; Δεν ακούσαμε κουβέντα από τους εκκλησιαστικούς ταγούς για τη μία και μοναδική αλήθεια του Ιησού, για την ανωτερότητα του χριστιανισμού σε σχέση με κάθε άλλο θρησκευτικό σύστημα. Δηλαδή πλέον ο χριστιανισμός δεν είναι ομολογιακή θρησκεία, δεν πιστεύει στο βάπτισμα του αίματος, στη θυσία και στο περίφημο «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου πνεύματος»; Από πότε ο χριστιανισμός πιστεύει απλά στον άνθρωπο ως τέτοιο.Από πότε ο χριστιανισμός θεωρεί ότι περιττεύει και οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι αρκεί να έχουν σπίτι και δουλειά; Δηλαδή δεν έχει πλέον σημασία οι άνθρωποι να σμιλευθούν ως ανώτερες πνευματικές οντότητες μέσα από το σωτήριο μήνυμα του Ιησού και να γνωρίσουν τον επόμενο κόσμο της Βασιλείας του Θεού, ώστε να καταλάβουν ότι εδώ απλά προετοιμαζόμαστε για το μεγάλο ταξίδι προς το Επέκεινα; Από πότε οι πνευματικοί ηγέτες δίνουν ευλογία που δεν συνοδεύεται από ιδέες, θυσία, φρόνημα και βούληση του θεού που πιστεύουν; Από πότε δεν μας ενδιαφέρει η ψυχή του συνανθρώπου μας ως αθάνατος μεταβλητή («τι ωφελήσει άνθρωπον εάν τον κόσμο όλον κερδίση την ψυχή αυτού απολέση;»). Οι απόστολοι και οι μάρτυρες του χριστιανισμού   μετεβίβασαν με αίμα και θυσία και στον πάπα,και στον πατριάρχη όλα τα πνευματικά γραμμάτια πνευματικής εξουσίας τα οποία εξαργυρώνονται με το ίδιο νόμισμα της προσφοράς και της θυσίας.Όχι της απλής και αναίμακτης και ανέξοδης παρουσίας. Ο Απόστολος Παύλος μεταφέρει το θυσιαστικό μήνυμα της χριστιανικής προσωπικότητας κατά τρόπο άμεσο και παραστατικό: «Γιγνώσκετε γαρ την χάριν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότι δι υμάς επτώχευσε πλούσιος ών ίνα υμείς τη εκείνου πτωχεία πλουτήσητε (Β΄Κορ,8,,9). Στη Λέσβο δεν περάσθηκαν αυτά τα μηνύματα άρα ουσιαστικά στη Λέσβο δεν παρευρέθη κανείς με την ταυτότητα την ποτισμένη με αίμα και μαρτυρία του  χριστιανού και  πνευματικού  ηγέτη.

Δηλαδή ο πάπας δεν ενστερνίζεται πλέον τα ψηφίσματα της συνόδου του Τριδέντο και της παπικής αντιμεταρρύθμισης ;Εκεί όπου μέσα από την ίδρυση του τάγματος των Ιησουϊτών ξεκίνησε αγώνας κληρικής επιμόρφωσης, της καθιέρωσης της ανωτερότητας του πάπα και της διάδοσης σε όλον τον κόσμο του παπισμού; Σε κάθε περίπτωση φανταζόμαστε ότι επόμενος σταθμός του πάπα και του πατριάρχη θα είναι τα πεδία της Συρίας όπου εκατομμύρια χριστιανοί διώκονται σε μέρη όπου επιτελείται κανονικότατη γενοκτονία χριστιανών αλλά κανείς γι αυτή δεν ενδιαφέρεται. Υπολογίζεται πώς ο Απόστολος Παύλος κατά τη διάρκεια των αποστολικών περιοδειών του διήνυσε περισσότερα από 4.000 χιλιόμετρα προκειμένου να μεταδώσει το μήνυμα του  θεανθρώπου και να μεταβιβάσει την ίδια πνευματική εξουσία, δικαιώματα και υποχρεώσεις στον πάπα και στον πατριάρχη σήμερα. Όπως λέει και ο ίδιος: «Με χτύπησαν, με βασάνισαν, φυλακίσθηκα, κινδύνεψα πολλές φορές να θανατωθώ». Η έννοια της θυσίας και της πρακτικής θυσιαστικής αλληλεγγύης είναι αυτή που καταξιώνει τους πνευματικούς άρχοντες και όχι τα αποπνευματικοποιημένα  θεάματα.

Σε κάθε περίπτωση μας έρχεται στο νού μας η «κριτική του καθαρού λόγου» του σπουδαιοτάτου Γερμανού φιλοσόφου Ιμμάνουελ Κάντ. Εκεί ο διαπρεπής φιλόσοφος αναφέρει ότι δεν ασχολείται καθόλου με τον ψυχισμό και τη συναισθηματική προσπέλαση των πραγμάτων διότι ο καθαρός λόγος είναι αυτός ο οποίος βοηθεί τον άνθρωπο στην εξαγωγή ασφαλών και αληθών συμπερασμάτων. Σε κάθε περίπτωση ο καθαρός λόγος σημαίνει ότι ο άνθρωπος πληροφορείται το τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη γή, ενημερώνεται για τα κίνητρα και τις πράξεις όλων αυτών που κυβερνούν αφανώς τον πλανήτη ,ως εκ τούτου δεν αντιμετωπίζει την πραγματικότητα συναισθηματικά αλλά λογικά με σημαία την ιστορική συνέχεια της Ελλάδος και του Ελληνικού τρόπου πράττειν και φέρεσθαι. Σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρεται κανείς για τα ειωθότα και τις μαρτυρίες που πλούσιες δίδονται και αφορούν τον ιστορικό θάνατο του Ελληνικού κράτους μέσα από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας; Ενδιαφέρθηκαν οι υψηλοί επισκέπτες της νήσου Λέσβου για το ότι η Ελλάδα χάνεται, η Λέσβος είναι νησί που δεν αναπτύσσεται, πολιτισμικά η χώρα όπου διέπρεψε ο Λόγος και η φιλοσοφία πνέει τα λοίσθια;

Είναι εξόχως χαρακτηριστική η παρακάτω φράση η οποία ενυπάρχει  στη Γ΄ Διδαχή του Κοσμά του  Αιτωλού και φωτίζει άγνωστη πτυχή της επίσκεψης του πάπα στη Λέσβο: Αναφέρεται λοιπόν: «Ο Θεός έφερε τον τούρκον και του το έδωκε το βασίλειον διά το ιδικόν μας  καλό και το έχει ο τούρκος τριακοσίους είκοσι χρόνους. Διατί έφερεν  ο θεός τον τούρκον και δεν έφερεν άλλο γένος; Διότι τα άλλα έθνη τα δυτικά αυτά που κρατούνται από την αίρεση του πάπα θα μας έβλαπταν εις την  Πίστιν». Ο Πατροκοσμάς αποκαλύπτει τα πάντα. Η επίσκεψη του ηγέτου του Βατικανού είχε ως σκοπό την επισημοποίηση της νέας παγκόσμιας πίστης των ανθρώπων στη νέα θρησκεία όπου όλα ενώνονται κάτω από το αόρατο χέρι και βλέμμα των αοράτων εξουσιαστών. Η πανθρησκεία, η ένωσις των θρησκειών της βίβλου και η επιγενομένη ανάλογο ένωσις όλων των ανθρώπων εσφραγίσθη από την επίσκεψη του πάπα.  Ας θυμηθούμε και γρήγορα σε αυτό το σημείο τις απόψεις του προηγουμένου πάπα Βενεδίκτου ο οποίος εχαρακτήρισε θετικές τις εξεγέρσεις της αραβικής άνοιξης(οι οποίες έστρωσαν το δρόμο στην πλήρη κυριαρχία της δυτικής ύλης και της αμερικανικής μαζοποιητικής κουλτούρας επί των αραβικών εθνών και κόσμων).Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την άφιξή του στο αεροδρόμιο της Βηρυττού δεν ανέφερε τίποτε για τον ομολογιακό χριστιανισμό απλά τόνισε ότι ήλθε για να φέρει ειρήνη. Βλέπουμε λοιπόν μία συμπόρευση της επίγειας και της ουράνιας εξουσίας του κόσμου μας η οποία μπορεί να χαρακτηρισθεί και αναγκαία και ενδελεχής . Η ειρήνη λοιπόν αυτή είναι η ησυχία που ακολουθεί όταν οι σημερινοί επικυρίαρχοι έχουν πλήρως επιβάλει την εξουσία τους ,η οποία αναγγέλλεται και επισημοποιείται μέσα από πολλούς όσους απεσταλμένους τους.

Αναφύει επίσης εδώ και ένα ακόμη ερώτημα: Ο πάπας θεωρεί ότι όλοι είναι a priori   πρόσφυγες και μετανάστες; Έχει σίγουρα την πρέπουσα και σωστή ενημέρωση για το πόσοι είναι πρόσφυγες και πραγματικοί μετανάστες με βάση τη συνθήκη της Γενεύης και λοιπών κειμένων; Πώς εξηγεί το γεγονός ότι με βάση πρόσφατη έρευνα το 90%  των «παρατύπων μεταναστών» είναι έως 50 περίπου ετών και σχεδόν όλοι τους μουσουλμάνοι; Οι χριστιανοί δηλαδή είναι ευτυχισμένοι σε πατρίδες που οι μουσουλμάνοι (αν και επίσημη θρησκεία)δυστυχούν; Θα τρελλαθούμε εντελώς; Ποιος πιστεύει ο αξιότιμος πάπας ότι έμεινε στην πατρίδα του (στη Συρία για παράδειγμα)για να πολεμήσει αφ΄ής στιγμής οι περισσότεροι νέοι «μετανάστευσαν;». Ο πάπας δεν πιστεύει ότι όλες οι πατρίδες πρέπει να γίνουν ευτυχισμένες και στηριζόμενες σε αυτή την ευτυχία θα πρέπει να επιδιώξουν ένα καλλίτερο μέλλον; Πιστεύει ότι η παράτυπη μετανάστευση λύνει προβλήματα και επιφέρει ένα κόσμο καλλίτερο. Σε κάθε περίπτωση η ιστορία θα τον διαψεύσει διότι έχει καταδείξει ότι έθνη και άνθρωποι που στηρίχθηαν στην αλήθεια και σε πλήρες αξιακό σύστημα κέρδισαν την πρόοδο και την υστεροφημία. Όλοι θυμούνται καλώς το Λεωνίδα και κακώς , πολύ κακώς τον Εφιάλτη.

Μέχρι σήμερα λοιπόν τι πραγματικά έχει επιτύχει ο πάπας για την παγκόσμιο ειρήνη και ευημερία; Τι πραγματικά έχει επιτύχει για ένα κόσμο ο οποίος χάνεται μέσα από την έλλειψη πνεύματος και προοπτικής; Ο πάπας κατάφερε να σταματήσει πολέμους, να λύσει προβλήματα πείνας και δυστυχίας ,να προσφέρει την αλήθεια η οποία ελευθερώνει; Είναι ο πάπας σήμερα ο πρωταγωνιστής στον πλανήτη γή ,είναι πράγματι ένας μιμητής του Ιησού ο οποίος καταφέρνει ως Εκείνος να περπατήσει στη θάλασσα των προβλημάτων και να οδηγήσει τους ανθρώπους σε ασφαλές λιμάνι; Όχι, η απάντηση είναι όχι. Διότι ο πάπας και οι λοιποί χριστιανοί άρχοντες έχασαν κάτι που μόνο ο Ιησούς κατάφερε. Να καθιερωθούν μέσα από την σταύρωσή τους. Σωστά επεσήμανε ο Νίτσε: «ένα χριστιανό γνωρίζω αυτόν που σταυρώθηκε επάνω στο σταυρό».

 

Βασίλειος Μακρυπούλιας είναι δρ. Φιλοσοφίας.

 

http://www.antibaro.gr

«Κλειστές» γειτονιές μέσα στην Ευρώπη : Η Αρχή του Τέλους.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Κάτι περίεργο συμβαίνει στις Δημοκρατίες της Δύσης. Στο όνομα της ανοχής των ιδιαιτεροτήτων διαφόρων μειονοτήτων  παραβιάζονται οι αρχές της ελευθερίας  και  οι δυνατότητες απρόσκοπτης εφαρμογής πολλών ατομικών δικαιωμάτων.  Στο καθαρά πολιτικό επίπεδο ολόκληρες γειτονιές μετατρέπονται σε άβατα για τους περισσότερους πολίτες ώστε βίαιες  πολιτικές μειοψηφίες, βλ. λχ συμμορίες, να ασκούν τρομοκρατία και ουσιαστικά τοπική εξουσία. Σε ορισμένους φτωχογειτονιές (banlieues) στο Παρίσι οργανωμένες ομάδες, συχνά οπλισμένων, νεαρών  καθιστούν την πρόσβαση παρακινδυνευμένη και συχνότατα επικίνδυνη. Το ίδιο συμβαίνει σε γειτονιές στη Στοκχόλμη, στο Μάλμε, στη Χάγη και στην Αμβέρσα. Τα Εξάρχεια αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα για την Αθήνα. Καταστάσεις  de facto  φασιστικής κατοχής δημιουργούνται, όπου οι νόμοι της χώρας δεν εφαρμόζονται,  και στο όνομα της δημοκρατικής ανοχής γίνονται αποδεκτές. Στο όνομα της ‘προοδευτικότητας’ και του ευρωπαικού ουμανισμού η δημοκρατία καταλύεται, το κράτος δικαίου παύει να υπάρχει κι επελαύνει ο φασισμός των μαχητικών μειοψηφιών.

Χειρότερα είναι τα πράγματα με την κατάληψη πολλών γειτονιών μεγαλουπόλεων της Ευρώπης από εισρέουσες εθνικές και φυλετικο-θρησκευτικές μειοψηφίες. Κάτω από το έμβλημα της πολυπολιτισμικότητας, που σημαίνει αποδοχή κι  ενθάρρυνση χωριστής πολιτιστικής πορείας των επι μέρους εθνικών μειονοτήτων, ολόκληρες γειτονιές  μεταμορφώνονται σε ανεξάρτητα εθνικά/πολιτιστικά διαμερίσματα. Στα κομμάτια αυτά του υποτιθέμενα ενιαίου αστικού ιστού εφαρμόζονται άλλοι νόμοι (λχ η ισλαμική σαρία), κυριαρχούν άλλες αξίες και γίνονται αποδεκτές συμπεριφορές που σε άλλες περιοχές της ίδιας χώρας είναι παράνομες και τιμωρούνται. Σε γειτονιές των Βρυξελλών λχ, του Μπέρμπιγχαμ η του Βούπερταλ εφαρμόζεται η πολυγαμία, είναι ανεκτές οι διακρίσεις κατά  γυναικών καθώς και η βία  και η κακομεταχείριση νέων κοριτσιών. Η αστυνομία, παρά τις εκκλήσεις και τις καταγγελίες, δεν επεμβαίνει θεωρώντας πως τέτοιες πρακτικές στις γειτονιές αυτές δεν την αφορούν. Και το ‘κράτος εν κράτει’ ισχύει κι επεκτείνεται.

Για κάποιους, τέτοιες παρατηρήσεις συνιστούν ‘ρατσισμό’ η ‘ισλαμοφοβία’.  Δύσκολα όμως θα μπορούσε να αποκληθεί ρατσισμός η επισήμανση της περιφρόνησης της εθνικής έννομης τάξης κι’ η καταπάτηση ατομικών και κοινωνικών  δικαιωμάτων, πάνω στην λογική εθνικών ιδιαιτεροτήτων και χωριστών πολιτισμικών  λειτουργιών. Πως είναι δυνατόν να γίνονται ανεκτές τέτοιες διακρίσεις και βίαια να καταπατάται η εθνική νομοθεσία καθώς και αρχές και αξίες που έχουν κατοχυρωθεί στην Ευρώπη κατόπιν σκληρών ιστορικών κι αιματηρών συγκρούσεων.  Είναι εξοργιστικό αλλά σε πολλές αστικές περιοχές στην Ευρώπη, με μουσουλμανικές τοπικές πλειοψηφίες,  οι κυβερνήσεις δείχνουν συνειδητά να απέχουν από την επιβολή της εθνικής τους νομοθεσίας.  ΣΕ πολλές Ευρωπαικές πόλεις για χρόνια λειτουργούν ανεμπόδιστα ‘δικαστήρια Σαρίας’ ενώ σε καταστήματα τροφίμων και σε σουπερμάρκετς απαγορεύεται η πώληση οινοπνευματωδών και χοιρινού. Επίσης το εθνικό μουσουλμανικό φαγητό halal ‘απαγορεύεται’ να πωλείται από μη μουσουλμάνους, ενώ έθιμα καθαρά χριστιανικά (εορτές αγίων, δημόσιοι στολισμοί Χριστουγέννων και παρελάσεις με φωτισμούς του Αγ. Μαρτίνου) καταργούνται. Στο Ρόδερχαμ της Βρετανίας μεταξύ 1997-2013 υπήρξε κύκλωμα μουσουλμάνων ανδρών που εκμεταλλεύονταν νεαρά κορίτσια (μη μουσουλμάνες) μέχρι και 11 ετών που, παρά τις καταγγελίες των γονιών τους, η αστυνομία άφηνε ανενόχλητο. Επίσης στο Μπίρμπιγχαμ της Βρετανίας μεταξύ 2007-2014 η κυβέρνηση παρακολουθούσε με απάθεια προσπάθειες τοπικών μουσουλμανικών οργανώσεων (ονομάσθηκε επιχείρηση ‘Δούρειος Ιππος’) να ελέγξουν ένα κύκλο σχολείων της μέσης εκπαίδευσης ώστε να τα μετατρέψουν σε καθαρά ισλαμικά σχολεία – κατά παράβαση της σχετικής εθνικής νομοθεσίας.

Πέρα από όλα αυτά, το ζήτημα είναι αν είναι δυνατή η αποφασιστική αντίδραση σε όλες αυτές τις εξελίξεις. Η άποψή μου είναι πως αν δεν ανακοπεί η ακατάσχετη και οργανωμένη, κατά τη γνώμη μου, ροή μουσουλμάνων μεταναστών στην Ευρώπη, η μετατροπή της Γηραιάς Ηπείρου σταδιακά σε ισλαμικό προτεκτοράτο είναι αναπόφευκτη. Σε σχετική ανάλυσή τoυ ο εξαίρετος και φίλος αρθογράφος Gideon Rahman των Financial Times («Mass Migration to Europe is Unstoppable”, 12/1/2016) εξηγεί γιατί η ροή αυτή θα συνεχισθεί, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα η Ευρώπη να πλημμυρίσει από μουσουλμάνους. Με παράδειγμα τις ροές κατά το παρελθόν Ευρωπαίων προς τον υπόλοιπο κόσμο έτσι και τώρα, επισημαίνει  ο Rahman, η Ευρώπη των 500 εκ. θα αναγκασθεί να δεχθεί τον πλεονάζοντα πληθυσμό της Αφρικής (2,5 δις μέχρι το 2050) και της Ασίας ( 4,5 δις τώρα). Με την σημερινή μάλιστα τακτική της ΕΕ, που αποδέχεται όλους τους ‘πολιτικούς πρόσφυγες’ αλλά αδυνατεί να επιστρέψει πίσω όλους τους άλλους, η σχετική πλημμυρίδα είναι αναπόφευκτη.

Είναι επίσης δεδομένο πως όταν οι κοινωνίες μας, με επι κεφαλής τις  μεγάλες μας πόλεις, γεμίσουν από μουσουλμάνους δεν θα αργήσει η ώρα που αυτοί θα μετατραπούν σε ισλαμιστές και θα επιβάλουν τις δικές του αξίες και τρόπο ζωής. Μια ματιά στις εξελίξεις σε άλλες χώρες με μεγάλους αριθμούς μουσουλμάνων κατοίκων αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Το Πακιστάν (βλ σχετικές διακηρύξεις του ιδρυτή του Μωχάμεντ Αλί Τζίνα, FT. “Islamic Extremists pose a threat to Asian statehood” 13/1/2016)  ιδρύθηκε σαν χώρα ανοχής διαφορετικών αντιλήψεων και θρησκειών. Σύντομα όμως η πλειοψηφία των μουσουλμάνων το μετέτρεψε σε ισλαμική δημοκρατία με αποτέλεσμα την εκκαθάριση όλων των άλλων θρησκευτικών ομάδων αλλά και των μη Σουνιτικών μουσουλμανικών μειονοτήτων. Παράλληλες εξελίξεις σημειώθηκαν σε περιοχές όπως το Μπανγκλαντές, η Σουμάτρα, οι Μαλδίβες, το Μπαλί, οι Φιλιππίνες, η Μαλαισία αλλά  και το Αφγανιστάν σε σχέση με τους Σία Χαζάρας που κατοικούν στις κεντρικές περιοχές εκεί. Η Πακιστανή συγγραφέας Farahnaz Ispahani, στο βιβλίο της Purifying the Land of the Rure, περιγράφει πως στο Πακιστάν οι μη μουσουλμάνοι περιορίσθηκαν από 23% του πληθυσμού σε μόλις 3% στα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στην ανεξαρτησία και σήμερα. Και την επιβολή βέβαια πολιτικών Σουνιτικής ισλαμικής ορθοδοξίας.

Αν δεν ανακοπεί λοιπόν άμεσα η μουσουλμανική ροή, δεν θα υπάρξει αύριο δρόμος επιστροφής. Κάθε άλλη συζήτηση περί εναλλακτικών ιδεολογικών πολιτικών αποτελεί σήμερα ασυγχώρητη και άκαιρη πολυτέλεια.

 

http://www.andrianopoulos.gr

The White ISIS

By

The Saudis have made themselves even more unpopular after decapitating or shooting  47 prisoners last week. Critics are calling them, “the white ISIS.”

The men, Sunni and Shia, had been convicted of “terrorism,” belonging to al-Qaida, drug offenses, or membership in proscribed Shia groups. All but two of them were Saudi citizens.

Most prominent among the victims was a well-known Shia cleric, Nimr al-Nimr whose crime, it seems, was having called for democratic elections in feudal Saudi Arabia and rights for its Shia minority, about 15% of the population. Last year, the Saudis executed 157 prisoners, mostly by cutting off their heads.

China is the world’s leader in executions. Iran, Pakistan, Egypt, Iraq, and Singapore rank high. In the western world, Texas is still lord high executioner, with 13 prisoners killed last year.

The death penalty is banned across most of Europe. In Russia, it has been suspended. However, Muslim independence fighters in southern Russia are routinely gunned down without any legal due process.

The Saudi monarchy has long used the public death penalty as a means of repressing dissent and efforts to end or reform its feudal system. Government opponents and members of the kingdom’s Shia minority are routinely framed and face kangaroo courts. Many political opponents are accused of drug crimes and executed. The kingdom’s restive Shia minority, which looks to Iran, has been largely kept in line by draconian punishments. The same applies to neighboring Bahrain, a Saudi protectorate.

Saudi Arabia’s principal method of execution still remains the sword, though firing squads are being more frequently used. Decapitation by sword is a traditional method of execution in Arabia and certainly serves as a disincentive to observers, as it is intended.

Decapitation is supposed to be swift and only briefly painful – provided it is done professionally and flawlessly. Unfortunately, it is often bungled and becomes a horrible torture.

Reading the fascinating memoires of Sanson, France’s royal executioner, we learn that decapitations by sword and ax more often than not required numerous blows, while the victim screamed in terror and agony. Neck muscles go rigid, hair gets in the way, and victim’s instinctively contract their necks, making the task all the more difficult.

As a result, a French scientist, who opposed the death penalty, Dr. Guillotine, designed a rapid killing machine that he believed would be painless and swift. His machine, the guillotine, became the primary means of execution during the French Revolution. France used the guillotine until 1977. Germany also used it during World War II.

Electrocution can be worse than mechanical decapitation. The victim is often burned alive or fried by high voltage. The gas chamber also a primitive form of killing. Chemical execution, now favored in the US and even China, is also an often unpredictable means of killing, and can be very painful.

So is hanging, if not expertly done. Most victims slowly strangle to death over 10-20 minutes. When Saddam Hussein was lynched in Iraq, his head was ripped off his body. His Shia and American jailers may have done this one purpose.

This leaves the old-fashioned bullet in the back of the head – the favored method of Soviet executioners. Shooting, by pistol, rifle or firing squad, has always seemed to me the most reliable method of execution.

But the Saudis, who have one of the world’s biggest military arsenals, still prefer their scimitars. They appear to believe they are following ancient Arab custom and Koranic justice, but the rest of the world is appalled by such brutal behavior.

Equally important, the executions undermine plans by the new Saudi monarch, King Salman, and his hot-headed son, 30-year old Prince Mohammed, to become the dominant political and military force in the Mideast, under US tutelage, of course. A major power struggle is underway in the Saudi royal family between the Salman camp and the much more cautious old guard.

The Saudi invasion of Yemen, and support for rebels in Syria and Iraq, may yet prove a grave mistake that threatens the very future of the sword-wielding desert kingdom.

 

http://www.lewrockwell.com

Σουνίτες και σιίτες η γένεση της αντιπαράθεσης

Tου Μωχαμάντ Αλή Αμίρ-Μοεζί

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ το 632, δύο αντίπαλα κόμματα διεκδικούν την κληρονομιά της πνευματικής και εγκόσμιας εξουσίας του. Αυτή είναι η απαρχή της σύγκρουσης σουνιτών και σιιτών, μία πάλη ανάμεσα σε δύο δόγματα του ισλάμ που σημάδεψε την ιστορία του αραβομουσουλμανικού κόσμου

Ο ανταγωνισμός μεταξύ σιιτών και σουνιτών ανάγεται στις απαρχές του ισλάμ. Ποιες είναι οι αιτίες αυτού του σχίσματος;

Αυτή η διαμάχη ξέσπασε μετά τον θάνατο του προφήτη, το 632. Δεδομένου ότι δεν είχε ορίσει τυπικά κάποιον κληρονόμο, το ζήτημα της διαδοχής του, εγκόσμιας και πνευματικής, αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στο εσωτερικό της κοινότητας των πιστών. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων ορίζει τον νέο αρχηγό τους σύμφωνα με τη φυλετική παράδοση: ένα συμβούλιο προυχόντων που αποτελούνταν από τους συντρόφους του Μωάμεθ και τα πιο ισχυρά μέλη των φυλών της Μέκκας ορίζει τον γηραιό και σοφό Αμπού Μπακρ, από τη φυλή των Κουραϊσιτών, τη φυλή του προφήτη, ο οποίος γίνεται ο πρώτος χαλίφης (καλίφα σημαίνει διάδοχος). Όμως μία ομάδα μουσουλμάνων θεώρησε αυτόν τον διορισμό σφετερισμό, ένα πραξικόπημα. Και αυτό γιατί οι Κουραϊσίτες είχαν στην αρχή αντιταχθεί στον Μωάμεθ και πολέμησαν εναντίον του, προκαλώντας την έξοδό του από τη Μέκκα προς τη Μεδίνα και στη συνέχεια προσχώρησαν στο ισλάμ μόνο αφού νικήθηκαν από τα στρατεύματα του προφήτη. Αυτοί οι αντίπαλοι των Κουραϊσιτών εκτιμούν πως ο νόμιμος διάδοχος του Μωάμεθ είναι ο νεαρός Αλής, εξάδελφος και γαμπρός του. Όχι μόνο ο προφήτης, επανειλημμένα, κατ’ αυτούς, τον είχε ορίσει κληρονόμο του, αλλά δεδομένου ότι η διαδοχή των προφητών αποτελούσε μία θεϊκή υπόθεση, όπως αναφέρεται στο κοράνι, αυτή θα πρέπει να πραγματοποιείται σύμφωνα με θεϊκά κριτήρια και όχι μέσα από μία ανθρώπινη ψήφο.
Οι οπαδοί του Αλή θα αποκληθούν από την πλειοψηφία, που θα πάρει το όνομα των σουνιτών, ως η αλ-σία, η «φράξια», όρο που οι σουνίτες χρησιμοποιούν με υποτιμητικό τόνο και δημιούργησε την κατασκευασμένη από τους δυτικούς λέξη σιιτισμός. Επί πολλές δεκαετίες, πολυάριθμες μάχες διεξήχθησαν μεταξύ των οπαδών των Κουραϊσιτών και εκείνων του Αλή και των απογόνων του. Το 656, ο Αλής κατόρθωσε να οριστεί χαλίφης, αλλά πέντε χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε από ένα μέλος των χαριτζιστών, παλαιών οπαδών του, που είχαν αποστατήσει –δεκάδες εχθρικές αιρέσεις συνυπάρχουν και πολεμούν η μία την άλλη κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων του ισλάμ, πέρα από την κύρια αντίθεση ανάμεσα στους σιίτες και τους σουνίτες. Μετά τον θάνατο του Αλή, ένας Κουραϊσίτης δημιούργησε το χαλιφάτων των Ομεαϊαδών. Και οι διεκδικήσεις των οπαδών του Αλή θα ενταφιαστούν οριστικά όταν ο Χουσεΐν, ο δεύτερος γιος του Αλή και της Φατιμάς, της κόρης του προφήτη, σκοτώθηκε το 680 από τους Ομεαϋάδες στην Κάρμπαλα, στο σημερινό Ιράκ, που αποτελεί έκτοτε έναν από τους ιερούς τόπους των σιιτών.

Γιατί αυτή η πάλη για τη διαδοχή του Μωάμεθ, η οποία λύθηκε ήδη από τον έβδομο αιώνα, κατέληξε σε μια μόνιμη αντιπαράθεση μεταξύ σιιτών και σουνιτών;

Διότι το διακύβευμα αυτής της διαμάχης δεν ήταν αποκλειστικά πολιτικό. Αυτή η σύγκρουση αποτελεί το θεμέλιο της συνάρθρωσης ανάμεσα στο πολιτικό και το θρησκευτικό πεδίο που χαρακτήριζε πάντοτε τη μουσουλμανική θρησκεία. Τα πρώτα χρόνια του ισλάμ σημαδεύτηκαν από δύο σημαντικά γεγονότα που έχουν μελετηθεί ευρύτατα. Από τη μία πλευρά τους αναρίθμητους πολέμους μεταξύ μουσουλμάνων –πολύ πιο αιματηροί από εκείνους που έχουν διεξαχθεί με τους μη μουσουλμάνους– και οι οποίοι θα διαρκέσουν πάνω από τρεις αιώνες. Και, την ίδια εποχή, πραγματοποιείται η αργή και περίπλοκη επεξεργασία των ιερών κειμένων του κορανίου και των Χαντίθ (το σύνολο των λόγων και των πράξεων του προφήτη). Αλλά εκείνο που ελάχιστα έχει υπογραμμιστεί είναι πως αυτά τα φαινόμενα είναι στενά δεμένα μεταξύ τους: οι συγκρούσεις ανάμεσα στην εξουσία των καλιφών και τους οπαδούς του Αλή προκάλεσαν δογματικές αντιθέσεις που διέσχισαν τους αιώνες και βρίσκονται πάντα στην καρδιά των συγκρούσεων που παρατηρούμε σήμερα. Οι πολέμαρχοι, όπως ήταν οι πρώτοι καλίφες και ο Αλής, έπαιξαν ένα θεμελιώδη ρόλο στη διατύπωση των κορανικών κειμένων και πολλές ανταγωνιστικές εκδοχές του κορανίου και των Χαντίθ, που αντανακλούσαν τους πολιτικούς ανταγωνισμούς της εποχής, κυκλοφορούσαν στα πρώτα χρόνια του ισλάμ. Ο Αλής διατύπωσε τη δική του εκδοχή του κορανίου, η οποία και εξαφανίστηκε και η οποία, σύμφωνα με επιγενέστερες σιιτικές πηγές, ήταν πιο αυθεντική και πιο πιστή στις αποκαλύψεις του προφήτη. Πάντα σύμφωνα με αυτούς τους σιίτες συγγραφείς, ορισμένα αποσπάσματα του κορανίου του Αλή υπογράμμιζαν την εγγύτητα ανάμεσα στον Μωάμεθ και τον Αλή, ενώ άλλα αποσπάσματα χαρακτήριζαν τους «συντρόφους» του προφήτη, που κατέλαβαν την εξουσία μετά τον θάνατό του, ως τους εχθρούς του. Επρόκειτο για αποσπάσματα ενοχλητικά για την εξουσία των χαλιφών, που τα εξαφάνισαν από την οριστική εκδοχή του κορανίου, την οποία γνωρίζουμε σήμερα και η οποία χωρίς αμφιβολία επιβλήθηκε στα τέλη του έβδομου αιώνα από τον Ομεϊάδη χαλίφη Αμπ Αλ Μαλίκ. Αυτή η αμφισβήτηση του επίσημου κορανίου και των συντρόφων του προφήτη, που θεωρούνται άγιοι από το πλειοψηφικό ρεύμα του ισλάμ, εξηγεί την καταστολή και τις σφαγές που ασκούσε επί αιώνες η σουνιτική εξουσία εναντίον των οπαδών του Αλή, που κατηγορούνταν ως αιρετικοί και βεβηλωτές των θείων.

Οι σιίτες έχουν λοιπόν κάποιο διαφορετικό κοράνι;

Όχι, διότι κατέληξαν να αποδεχθούν και να υιοθετήσουν το επίσημο κοράνι, αλλά η βαθύτατη δογματική διαφορά τους από τους σουνίτες δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Η κεντρική μορφή του σιιτικού ισλάμ, περισσότερο και από τον προφήτη είναι ο ιμάμης, ο «καθοδηγητής»: Αυτή η ιερή προσωπικότητα, αντικείμενο μεγάλης λατρείας, ενός μυστικού έρωτα που θυμίζει τη λατρεία των χριστιανών για τον Χριστό, είναι το πηδάλιο και το αγκυροβόλιο ενός δόγματος βαθύτατα διαλεκτικού.
Για τους σιίτες κάθε πραγματικότητα διαθέτει δύο επίπεδα: Ένα επίπεδο εμφανές (ζαχίρ) και ένα κρυφό επίπεδο (μπατίν). Πίσω από το γράμμα του κορανίου υπάρχει ένα κρυφό πνεύμα του ιερού βιβλίου, μια εσωτερική μυστική διάσταση της θρησκείας την οποία οι ιμάμηδες, ο Αλής και οι διάδοχοί του, μέσω της μύησης, μεταδίδουν σε μία μειοψηφία μυημένων, την αφρόκρεμα της κοινότητας. Σε αυτήν τη δυιστική αντίληψη του κόσμου επικάθεται μια δυαδική αντίληψη της ιστορίας: για τους σιίτες ο κόσμος ξεσκίζεται από έναν λυσσαλέο αγώνα μεταξύ της γνώσης και του σκοταδισμού, ανάμεσα στους οπαδούς του ιμάμη και τους αντιπάλους του.
Ως συνέπεια της ήττας και του βίαιου θανάτου των πρώτων ιμάμηδων, κατ’ εξοχήν του Αλή και του Χουσεΐν, οι σιίτες ανέπτυξαν μια τραγική αντίληψη αυτής της μάχης, καθώς και της ιστορίας. Αισθάνονται προορισμένοι να παραμένουν μειοψηφικοί και καταδιωκόμενοι, αντιστρέφοντας την αποτυχία της τζιχάντ σε μια ένδειξη επιλογής, αξιοδοτώντας το μαρτύριο. Έτσι, ταχύτατα, πολλοί σιίτες απομακρύνθηκαν από την πολιτική και ασκούσαν την απόκρυψη (τακίγια) της πίστης τους, ώστε να προστατέψουν τη ζωή τους μέσα σ’ αυτή την κυβέρνηση του Σατανά που αποτελούσε γι’ αυτούς το καλιφάτο κάτω από τη διοίκηση των σουνιτών.

Ωστόσο ο σιιτισμός μπορεί να αποτελεί και μία θεολογία άκρως πολιτική όπως το αποδεικνύει σήμερα το ιρανικό καθεστώς;

Πράγματι, από τη στιγμή που το σουνιτικό χαλιφάτο των Αββασιδών, διαδόχων των Ομεαϊαδών, άρχισε να αποδυναμώνεται και να κατακερματίζεται κατά τον δέκατο αιώνα, ο σιιτισμός σταδιακά επανασυνδέθηκε με την εξουσία. Αυτό αρχικώς έγινε από τους Ισμαηλίτες, που αντιπροσωπεύουν μία από τις κυριότερες πτέρυγες του σιιτισμού, οι οποίοι, αμφισβητώντας τον χαλίφη της Βαγδάτης δημιούργησαν ένα σιιτικό χαλιφάτο υπό τη δυναστεία των Φατιμιδών (909-1171). Αυτοί ίδρυσαν το Κάιρο για να εγκαταστήσουν εκεί την πρωτεύουσά τους και κατείχαν, στο απόγειο της δύναμής τους μία περιοχή που έφθανε από το Μαρόκο έως τη Συρία. Έχοντας ως βάση τους το λαμπρό πνευματικό κέντρο που αποτελούσε το πανεπιστήμιο του τεμένους Αλ Αζχάρ στο Κάιρο, οι Φατιμίδες ασκούν μία ισχυρή προπαγάνδα (ντάουα) στο σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου, ενώ παραμένουν σχετικά ανεκτικοί απέναντι στις άλλες εκδοχές του ισλάμ. Αντιθέτως, οι καρμάτες, αιρετικοί Ισμαηλίτες που ίδρυσαν την ίδια εποχή ένα δικό τους κράτος (903-1077) με κέντρο το Μπαχρέιν –ο πληθυσμός του οποίου παραμένει ακόμα και σήμερα πλειοψηφικά σιιτικός– και το οποίο εκτεινόταν σ’ όλον τον Περσικό Κόλπο από το Ομάν έως το Ιράκ, πραγματοποιώντας εξαιρετικά βίαιες επιδρομές ενάντια στους σουνίτες Αβασίδες και τους σιίτες Φατιμίδες, διεκδικούν έναν αγώνα ενάντια στις κοινωνικές ανισότητες: η θεματική της δικαιοσύνης προβάλλεται πολύ συχνά από τον πολιτικό σιιτισμό, μια και οι σιίτες, όντας μειοψηφικοί, πιστεύουν πως είναι θύματα της κοινωνικής ανισότητας. Ενώ ο πολιτικός σουνιτισμός προτιμά να εμμένει στην έννοια της τάξης.
Πάντοτε κατά την διάρκεια αυτού του δέκατου αιώνα, που αποκαλείται συνήθως «ο σιιτικός αιώνας του Ισλάμ», ακόμα και η Βαγδάτη, η καρδιά του χαλιφάτου των Αββασιδών, περνά υπό την επιρροή των σιιτών. Οι Μπουγίδες, μια δυναστεία περσικής καταγωγής, που κυριαρχούσε ήδη σ’ ένα τμήμα του Ιράν, ασκούν από το 945-1045 τον έλεγχο του σουνιτικού χαλιφάτου, το οποίο διατηρούν στην θέση του ενώ αφήνουν άθικτους λίγο πολύ τους σουνιτικούς πληθυσμούς. Στο Ιράν και στο Ιράκ, οι σιίτες μεταβάλλονται σιγά σιγά σε πλειοψηφία και ανήκουν στην πτέρυγα των δωδεκα-ιμαμιστών, που θεωρούσε ότι ο δωδέκατος ιμάμης εξαφανίστηκε και ο απόκρυφος ιμάμης, ο Μάχντι, πρόκειται να επανέλθει στο τέλος του κόσμου για να σώσει την ανθρωπότητα. Στο μεταξύ, οι σιίτες αποκτούν τη δυνατότητα να αναμειγνύονται με τους κύκλους της εξουσίας και οι θεολόγοι, που βρίσκονταν κοντά στους Μπουγίδες, επιδιώκουν να ορθολογικοποιήσουν το σιιτικό δόγμα και να το φέρουν πλησιέστερα στον σουνιτισμό, υποβαθμίζοντας την εσωτεριστική και μυστική του διάσταση.
Κατά την διάρκεια του δέκατου αιώνα, κατά τον οποίο οι σιιτικές δυναστείες και οι σιίτες διανοούμενοι κυριαρχούν, οι συγκρούσεις και οι σφαγές μεταξύ σουνιτών και σιιτών παραμένουν σχετικά περιορισμένοι. Αλλά, κατά τα μέσα του ενδέκατου αιώνα, η έλευση των Τούρκων, που ήρθαν από την κεντρική Ασία στη μεσανατολιτική πολιτική σκηνή, αναζωπυρώνει τη σύγκρουση. Οι Σελτζούκοι Τούρκοι, που εισήλθαν το 1055 στη Βαγδάτη και εξεδίωξαν του Μπουγίδες, εμφανίζονται ως οι μεγάλοι υπερασπιστές της σουνιτικής ορθοδοξίας και καταδιώκουν τους σιίτες. Πολλοί από αυτούς κατέφυγαν τότε στα νότια του Ιράκ, γύρω από τις ιερές πόλεις, την Κάρμπαλα, τόπο του μαρτυρίου του Χουσεΐν και την Νατζάφ, στην οποία βρίσκεται ο τάφος του Αλή. Το νότιο Ιράκ, λίκνο του σιιτισμού, παρέμεινε έκτοτε το κύριο ιδεολογικό και πολιτικό τους προπύργιο.

Ωστόσο το Ιράν είναι σήμερα η μοναδική χώρα όπου ο σιιτισμός αποτελεί επίσημη θρησκεία. Σε ποια στιγμή αναπτύχθηκε;

Μετά το πρώτο στάδιο, τελικώς εφήμερο της ανόδου των σιιτών κατά τον δέκατο αιώνα, μία δεύτερη περίοδος ανοίγεται κατά τον 16ο αιώνα, με τη δημιουργία στο Ιράν της αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών. Οι Σαφαβίδες, που είναι ωστόσο τουρκικής καταγωγής, είναι πεπεισμένοι σιίτες. Ο Ισμαήλ, ο ιδρυτής της δυναστείας, μυστικιστής εξημμένος, σφαγιάζει ακόμα και τους σουνίτες του Ιράν, για να εκδικηθεί τους σιίτες μάρτυρες των περασμένων αιώνων. Οι διάδοχοί του θα αποδειχθούν πιο ειρηνικοί αλλά θα μεταβάλουν τον σιιτισμό σε θρησκεία του ιρανικού κράτους, δημιουργώντας έναν σιιτικό κλήρο που θα μεταβληθεί σταδιακώς σε κράτος μέσα στο κράτος. Το πρόσωπο του μουσουλμανικού κόσμου αλλάζει άρδην: οι σιίτες, μέχρι τότε μία καταπιεσμένη μειονότητα, διαθέτουν πλέον τη χώρα τους, το Ιράν, στην οποία μπορούν να καταφύγουν οι ομόθρησκοί τους από το Ιράκ, τη Συρία…
Οι Σαφαβίδες σιίτες και οι Οθωμανοί σουνίτες θα συγκρούονται στα σύνορα που χωρίζουν τις αυτοκρατορίες τους στο Ιράκ και τον Καύκασο. Αυτή η αντιπαράθεση οφείλεται πριν απ’ όλα σε γεωπολιτικά κίνητρα, δεν παύει όμως να παρουσιάζεται από τους θεολόγους των δύο στρατοπέδων ως ένας πόλεμος ενάντια στον θρησκευτικό αντίπαλο. Ωστόσο, μετά από κάποιο καιρό οι Οθωμανοί, πάντοτε πραγματιστές, κατόρθωσαν να εγκαθιδρύσουν ένα modus vivendi με τους γείτονές τους και οι σφαγές έλαβαν τέλος. Και μέχρι τη σύγχρονη εποχή, αυτό το modus vivendi μεταξύ σιιτών και σουνιτών γενικά επικράτησε, παρ’ όλο που οι προσπάθειες θρησκευτικής προσέγγισης, όπως εκείνες που ανέλαβαν οι θεολόγοι του Αλ Αζχάρ στα τέλη του 19ου αιώνα, απέτυχαν όλες.

Γιατί λοιπόν οι εντάσεις αφυπνίστηκαν και παροξύνθηκαν τόσο βίαια μετά τις απαρχές του 21ου αιώνα;

Οι αιτίες δεν είναι θρησκευτικές, αλλά γεωπολιτικές. Ακόμα και η ισλαμική επανάσταση στο Ιράν δεν είχε στην πραγματικότητα αναζωπυρώσει τη σύγκρουση. Και πολλοί σουνίτες έτρεφαν συμπάθεια προς τον Χομεϊνί, σύμβολο μιας μουσουλμανικής εξουσίας ικανής να αντιπαρατεθεί στην αμερικανική εξουσία. Το σημείο της αφετηρίας αυτής της κλιμάκωσης ήταν η ρωσική εισβολή στο Αφγανιστάν και, ακόμα περισσότερο, προφανώς, εκείνη των Αμερικανών στο Ιράκ το 2003 και οι ακρότητες που την ακολούθησαν. Το σύνολο της Μέσης Ανατολής αποσταθεροποιήθηκε σε βάθος και ο ισλαμισμός εκμεταλλεύτηκε αυτή την αποσταθεροποίηση για να επεκταθεί έχοντας ως ανταγωνιστικούς πόλους το σιιτικό Ιράν και την ουαχαμπιτική Σαουδική Αραβία, η ιδεολογία της οποίας είναι θεμελιωδώς αντισιιτική. Μέσα σε μερικά χρόνια, οι φαντασιώσεις των περασμένων αιώνων επανήλθαν ορμητικά: για τον σουνίτη, που υφίσταται την προπαγάνδα του ουαχαμπιτών, ο σιίτης είναι και πάλι ένας αιρετικός. Για τον σιίτη ο σουνίτης έχει γίνει και πάλι ένας καταπιεστής βίαιος και αλαζονικός.

Τα σχίσματα του σιιτισμού

Μετά τον θάνατο κάθε ιμάμη, οι συγκρούσεις για τη διαδοχή του προκαλούσαν αναρίθμητα σχίσματα στο εσωτερικό του ίδιου του σιιτισμού. Από τις εκατό περίπου αιρέσεις του κατά τους πρώτους αιώνες μετά την Εγίρα, έχουν μείνει σήμερα τρία βασικά ρεύματα: Οι Ισμαηλίτες, επτα-ιμαμιστές, σήμερα στην πλειοψηφία τους οπαδοί του Αγά Χαν (σιίτες με επτά ιμάμηδες, που θεωρούν τον γιο του έκτου ιμάμη, τον Ισμαήλ, τον κρυφό ιμάμη, τον Μεσσία που θα εμφανιστεί με το τέλος του κόσμου). Οι Ιμαμίτες ή δωδεκα-ιμαμίτες (σιίτες με δώδεκα ιμάμηδες, που θεωρούν τον γιο του ενδέκατου ιμάμη, τον Μωάμεθ, ως τον Σωτήρα και τον τελικό κρίκο στην αλυσίδα των ιμάμηδων), η μεγαλύτερη πτέρυγα του σύγχρονου σιιτισμού, επίσημη θρησκεία του Ιράν και πλειοψηφική στο εσωτερικού του ιρακινού πληθυσμού. Τέλος οι Ζαϊγίτες, παρόντες κυρίως στην Υεμένη, οι οποίοι κατά τον θάνατο του τέταρτου ιμάμη ταυτίστηκαν με τον γιο του, Ζαγίντ.

 

http://ardin-rixi.gr

Χριστούγεννα: ας κεραστούμε με οίνο ρωμαίικο

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

«Την 20ην Ιουλίου 1821 συνέτρωγαν ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Κολοκοτρώνης στους ίσκιους των δέντρων του Άστρους. Γίδα ψητή στρωμένη σε φύλλα, ασκί με ρετσινόκρασο, μισό φλασκί για ποτήρι και μαύρο ψωμί ήταν η ετοιμασία του γεύματος. Όταν εκάθησαν, κόβοντας ο Κολοκοτρώνης το ψητό με τα χέρια του, είπε στον Υψηλάντη: “Αυτά είναι τα χρυσά πιρούνια και τα χρυσά μαχαίρια της Ελλάδας, και αυτό το ρετσινάτο είναι τα πολύτιμα κρασιά της”. Άρεσε στον φιλόπατριν Υψηλάντην το γεύμα του Κολοκοτρώνη, επειδή εννόησε το πνεύμα του. Ήθελε να τον προλάβει ο Κολοκοτρώνης με μάθημα, αυτόν αναθρεμμένον με όλην την πολυτέλειαν της ευζωΐας, και να του εικονίσει τας δεινοπαθείας του ελληνικού αγώνος».

Ωραία εικόνα! Κερνά ο Γέρος του Μοριά, τον φιλόπατριν Υψηλάντη, τα πολύτιμα κρασιά της Ελλάδος, που είναι η απλότητα και η ολιγόδεια. Ας κεράσουμε, τούτες τις ημέρες, κι εμείς από αυτόν τον ρωμαίικο οίνο, το ρετσινάτο του Κολοκοτρώνη.

Και ας γιορτάσουμε διότι «βίος ανεόρταστος μακριά οδός απανδόκευτος», έλεγαν οι αρχαίοι. Οι γιορτές είναι σαν τα πανδοχεία που αναπαύουν τους κουρασμένους ταξιδιώτες. Τα Χριστούγεννα, που αυτές τις μέρες γιορτάζουμε, «χαίρει η φύσις όλη», χαίρονται και οι άνθρωποι. Μία κατ’ εξοχήν οικογενειακή γιορτή. Τα τελευταία μόνο χρόνια αντί για οικογενειακές συνάξεις, έχουμε αποδράσεις σε ειδυλλιακά θέρετρα. Αντί οι οικογένειες να ενώνονται, διαλύονται. Θα στηθεί, λοιπόν, το μεγαλοπρεπές χριστουγεννιάτικο τραπέζι, με τα χοιρινά και τα λοιπά εκλεκτά κρεατικά, θα λησμονηθεί πάραυτα ο κόπος της νηστείας. Εξέχουσα θέση στο τραπέζι έχει όμως ο οίνος, για τον οποίο θα κάνουμε μερικές ετυμολογικές …περιπολίες.

Μία αναδρομή σ’ ένα συμπόσιο (συν+πόσις), μια γιορτή των αρχαίων Ελλήνων, θα μας πείσει ότι πράγματι είμαστε απόγονοί τους.

Κατ’ αρχήν το συμπόσιο περιλάμβανε δύο αυτοτελή μέρη: το δείπνον και το πότον. Το πρώτο, κατά το οποίο οι συνδαιτημόνες ικανοποιούσαν την πείνα τους, διαρκούσε λίγο και αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, την προετοιμασία για τον πότο, που ακολουθούσε. Το συμπόσιο δεν γινόταν μόνο για φαγοπότι, αλλά κυρίως για να συζητηθούν σοβαρά θέματα. Για τους αρχαίους ίσχυε το ρητό: «η άνευ λόγων τράπεζα ουδέν φάτνης διαφέρει», δηλαδή, το να τρώει κανείς χωρίς να συζητά, δεν έχει καμία διαφορά από το φαγητό των ζώων. Η αντίληψη αυτή έρχεται βέβαια σε πλήρη αντίθεση με την σημερινή προτροπή των μανάδων στα παιδιά τους «όταν τρώμε δεν μιλάμε και το φαγητό κοιτάμε». Ας γνωρίζουν οι μητέρες ότι έτσι πηγαίνουν κόντρα στην… φύση του Έλληνα. Για να διαρκέσει όμως το συμπόσιο και για να αποφευχθούν, λόγω μέθης, φιλονικίες και ασυναρτησίες από τους συμποσιαστές, οι αρχαίοι έπιναν τον οίνο «κεκαρμένον δι’ ύδατος». Ανακάτευαν, δηλαδή, τον οίνο με ζεστό νερό τον χειμώνα ή παγωμένο το καλοκαίρι. Η κράσις του οίνου γινόταν μέσα σε ειδικά αγγεία, τους κρατήρες. Όλοι αυτοί οι όροι προέρχονται από το αρχαίο ρήμα κεράννυμι, που σημαίνει αναμειγνύω. Ουδέποτε λοιπόν έπιναν, τον οίνο άκρατον. Το ακρατοποτείν εθεωρείτο γενικώς αξιόμεμπτη κατάχρηση. Μάλιστα ο μεγάλος Αθηναίος σοφός και νομοθέτης Σόλων όρισε: «εν τοις συμποσίοις μη πίνειν άκρατον τον οίνον». Από το ίδιο ρήμα, «το κεράννυμι», προέρχεται και η νεοελληνική λέξη κρασί, που αντικατέστησε στα χρόνια της αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, την αρχική λέξη, οίνος. Η διαδικασία της αλλαγής, δεν μας είναι σαφής. Μερικοί υποθέτουν ότι προήλθε από την καθημερινή εντολή που ακουγόταν στα καπηλειά: «δώσ’ μοι κράσιν οίνου», που συγκόπηκε σε «δώσ’ μοι κράσιν» και τελικά «δώσ’ μοι κρασί». Άλλοι θεωρούν πιθανότερη την υποκατάσταση της λέξης οίνος από τη λέξη κρασί, με παρότρυνση της εκκλησίας. Ο οίνος χρησιμοποιείται στη Θεία Ευχαριστία, το κρασί –ως λέξη- για τα υπόλοιπα του βίου. Άλλωστε κάτι ανάλογο θα πρέπει να συνέβη και με τη λέξη ύδωρ που αντικαταστάθηκε από τη λέξη νερό. Αρχικά έλεγαν «δώσ’ μοι νεαρόν ύδωρ», έπειτα «δώσ’ μοι νεαρόν», και τελικά δώσε μου νερόν (με συγκοπή). Η λέξη νεαρός σημαίνει δροσερός, φρέσκος. Από την ίδια ρίζα κερ- του ρήματος κεράνυμμι, προέρχεται και το νεοελληνικό ρήμα κερνάω-ώ, που ενώ αρχικά είχε τη σημασία του προσφέρω κρασί, κατόπιν η έννοιά του διευρύνθηκε για κάθε είδους προσφορά.

Τα αγγεία, τώρα, του πότου, τα ποτήρια (από κει προέρχεται η λέξη) διακρίνονταν σε: αγγεία μεταφοράς και αποθήκευσης του κρασιού (πίθοι, αμφορείς και στάμνοι, εξού και η σημερινή στάμνα), σε αγγεία ανάμειξης του με νερό και ψύξης του (κρατήρες, ψυκτήρες), σε αγγεία σερβιρίσματος (οινοχόες, και στα ελληνιστικά χρόνια, λάγυνοι εξού και το σημερινό λαγήνι), και σε αγγεία πόσεως (ποτήρια, κύλικες). Οι ονομασίες που έπαιρναν τα μέρη των αγγείων (χείλος, στόμιο, λαιμός, σώμα, ωτία=λαβές) φέρνουν στο νου μας τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, που είναι φανερός ακόμη και σε απλά καθημερινά δημιουργήματα. Ο οίνος, λοιπόν, το κρασί, που ευφραίνει καρδιές, ο παυσίπονος και παυσίλυπος οίνος, ο ελευθερωτής του πνεύματος, η πηγή έμπνευσης των τεχνών, του θεάτρου και της φιλοσοφίας, έχει αυτές τις ημέρες κυρίαρχη θέση. Προσοχή όμως στις ακρατοποσίες, που κάνουν τον άνθρωπο ακράτητο και ασυγκράτητο. «Οίνος και γυναίκες αποστήσουσιν συνετούς», το κρασί και οι γυναίκες καταστρέφουν τους συνετούς, λέει η Αγία Γραφή, Χρόνια πολλά σε όλους τους συνδαιτημόνες και… «παίδες θραύσατε τας κύλικας», παιδιά σπάστε τα ποτήρια. (Και το έθιμο του σπασίματος πάνω στο γλέντι, λαμπρό ελάττωμα, αρχαία κληρονομιά είναι).

Και ας γιορτάσουμε ρωμαίικα, όπως μας συμβουλεύει ο Φώτης Κόντογλου.

«Αδέλφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθεια μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγελιώσαστε με α ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις. “Ευφράνθητε εορτάζοντες”. Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: “Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε, με προθυμίαν μπήτε, ν’ ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν, και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρόν σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δώστε και κανενός φτωχού όστις να υστερήται”. Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση.

Ναι, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους που χαίρουνται και κλαίτε μαζί με κείνους που κλαίνε. Αυτή είναι η παραγγελία του Χριστού, και σ’ αυτή μονάχα θα βρήτε ανακούφιση. Δίνετε στους άλλους απ’ ό,τι έχετε. Το παραπάνω απ’ ό,τι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. “Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν».

Καλά κι ευλογημένα Χριστούγεννα, αδελφοί!

 

http://www.antibaro.gr

Πρόσφυγες ή εισβολή;

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ισλαμ σε μια χωρα επιδρα στις εξελιξεις ευθεως αναλογα με τους αριθμους των μουσουλμανων που βρισκονται εκει. Αν οι αφοσιωμενοι οπαδοι του Μωαμεθ δεν ξεπερνουν το 1% του πληθυσμου τοτε οι μουσουλμανοι ειναι φιλησυχοι, αγαπουν την ειρηνη και δειχνουν ετοιμοι να ασχοληθουν αποκλειστικα με την καθημερινοτητα τους. Αυτο ισχυει απολυτα σε χωρες οπως οι Ηνωμενες Πολιτειες η Αυστραλία η ο Καναδάς με ποσοστο μουσουλμανων απο 0,08 έως 1,8% .

Η ‘επιθετικη ισλαμοποιηση’ εχει σαν αφετηρία την στιγμη που οι αριθμοι των μουσουλμανων ειναι αρκετοι ωστε να επιτρεπουν διεκδικητικες κινητοποιησεις με στοχο την κατοχυρωση κατ’ αρχην δικαιωματων που στην συνεχεια εξελισσονται σε επιλογες επιθετικες η καταπιεστικες για τις αλλες πληθυσμιακες ομαδες μιας χωρας. Οπως με λεπτομερεια αναφερει ο Δρ. Peter Hammond στο εξαιρετικα διαφωτιστικο του βιβλιο Slavery, Terrorism and Islam: The Historical Roots and Contemporary Threat (2010), όταν οι ανεκτικές, πολυπολιτισμικές και ‘πολιτικά ορθές’ κοινωνίες δέχονται μια σειρά από απαιτήσεις των μουσουλμάνων κατοίκων τους κάποια άλλα ζητήματα αρχίζουν να γίνονται ορατά και βαθμιαία κυρίαρχα.

Επιπτώσεις Μουσουλμανικής Κυριαρχίας

Μόλις ο αριθμός των μουσουλμάνων κατοίκων προσεγγίζει το 2 – 5 % αρχίζει ο προσηλυτισμός άλλων εθνικών μειονοτήτων καθώς και ομάδων του πληθυσμού που αισθάνονται περιθωριοποιημένοι και εξαιρεμένοι (λχ φυλακισμένοι). Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται ήδη σε χώρες όπως η Δανία (2%), η Γερμανία (3%) η Βρετανία (2,7%), η Ισπανία (4%) και η Ταιλάνδη (4,6%). Μόλις το ποσοστό ξεπεράσει περίπου το 5 % (Γαλλία 8 %, Σουηδία 5 %, Ελβετία 4,3 %, Ολλανδία 5,5 %, Φιλιππίνες 5 %) οι πιέσεις εντείνονται σε βαθμό μεγαλύτερο από το μέγεθος της μειονότητας. Λχ, γίνονται μεγάλες διεκδικήσεις για την εισαγωγή ενός ειδικού ‘καθαρού’ (halal) με ισλαμικούς όρους φαγητού, πχ στα σούπερ μάρκετ, με αποτέλεσμα την εξασφάλιση απασχόλησης υποχρεωτικά σε μουσουλμάνους για την προπαρασκευή και διαχείρισή του. Σε περιπτώσεις που το αίτημά τους δεν γίνεται δεκτό εμφανίζονται απειλές για κινητοποιήσεις και αντίποινα. Την ίδια στιγμή αιτήματα αυτοδιοίκησης με βάση την Σαρία (ισλαμικό νόμο) στις ιδιαίτερες κοινότητές τους εμφανίζονται με απειλές για βίαια αντίποινα αν η πίεση απορριφθεί.

Όταν το πληθυσμιακό ποσοστό των μουσουλμάνων ξεπερνά το 10 %, βιαιότητες κάνουν την εμφάνισή τους με ανησυχητική συχνότητα με βάση παράπονα και αιτήματα για την κοινωνική τους κατάσταση. Στο Παρίσι βλέπουμε ήδη πυρπόληση αυτοκινήτων ενώ η παραμικρή κίνηση που ενοχλεί τους ισλαμιστές απαντάται με βιαιότητες και συχνά με αίμα (Παρίσι και Κοπεγχάγη με καρτούν για τον Μωάμεθ και Αμστερνταμ για κάποιο φίλμ). Τέτοιες εντάσεις παρατηρούνται σχεδόν καθημερινά σε κοινωνίες με τέτοια ποσοστά (Ινδία 10%, Κένυα 19%, Ρωσία 15 %).

Με ποσοστά πάνω από 20 % σημειώνονται συχνές εγκληματικές ενέργειες που περιλαμβάνουν σκοτωμούς αντιφρονούντων ετερόπιστων (χριστιανών) η ετερόδοξων (σιίτες) καθώς και σχηματισμός παραστρατιωτικών οργανώσεων όπως λχ στην Αιθιοπία (32,8 %), στο Τσαντ (53,1 %) και στο Λίβανο (59,7 %) και στη Βοσνία (40 %). Όταν το ποσοστό των μουσουλμάνων κατοίκων ξεπερνά το 60 % σημειώνονται οργανωμένες διώξεις ‘άπιστων’, εθνοκαθάρσεις αντιφρονούντων, η χρησιμοποίηση της Σαρία σαν επιθετικού όπλου όπως και η Γίζυα (φόρος στους άπιστους) καθώς και φαινόμενα βίαιης Τζιχάντ (Μαλαισία 60,4 %, Κατάρ 77,5 %, Σουδάν 70 %, Μπανγκλαντές 83 %, Αίγυπτος 90 %, Ινδονησία 86,1 % κλπ).

Πρόσφυγες η Εισβολείς;

Οι χριστιανικές χώρες γεμίζουν από μουσουλμάνους τυχαία η κατόπιν κάποιας συνειδητής κινητοποίησης; Κανένας δεν μπορεί με σιγουριά να διατυπώσει κάποια καίρια άποψη. Παρατηρήσεις όμως είναι δυνατόν να γίνουν.

Η κραυγή ‘Χετζίρα’ (Hijrah) στέλνει κραδασμούς ανατριχίλας στις ψυχές και στο θυμικό των μουσουλμάνων. Σηματοδοτεί το ξεκίνημα του Ισλάμ κι’ αναφέρεται στη φυγή σαν πρόσφυγας του Προφήτη Μωάμεθ από την Μέκκα, για να διασωθεί από επικείμενους φονιάδες, την άφιξή του στη Μεντίνα (τότε, Γιαθρίμπ), την μεθόδευση της από μέσα κατάληψής της και την επεκτατική στη συνέχεια κυριαρχία του Ισλάμ παντού. Περιέχεται σε 91 στίχους του Κορανίου σαν καθήκον των μουσουλμάνων να μιμηθούν τoν Προφήτη και να αυξήσουν την Χετζίρα, με στόχο την επεκτατική διάδοση του Ισλάμ σε άλλες χώρες και κοινωνίες. Μια τέτοια ‘φυγή’ των μουσουλμάνων, με την μορφή προσφυγιάς η μετανάστευσης, οριοθετεί τους τρόπους με τους οποίους η Σαρία (ιερός νόμος) μπορεί τελικά να επιβληθεί σε αλλόπιστες κοινωνίες.

Από την βία των Σαλαφιστών μέχρι την αξιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών και της ανοχής των άλλων κοινωνιών, που κάνουν χρήση οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι οπαδοί της Χιζμπ – ουτ Ταχρίρ, υπάρχουν σαφείς θρησκευτικές αναφορές στα διάφορα ιερά κείμενα. Σε ποιό βαθμό λοιπόν η ανθρώπινη πλημμύρα που κατακλύζει τα ελληνικά νησιά και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι προιόν γνήσιας προσφυγικής διαφυγής η αποτέλεσμα προσχεδιασμένης – με μεθόδους βίαιου εξαναγκασμού συχνά – ισλαμικής διείσδυσης; (Για περισσότερες πληροφορίες στο θέμα, βλ το μικρό βιβλίο των Sam Solomon και E. Al Maqdisi, Modern Day Trojan Horse: Al-Hijra, the Islamic Doctrine of Immigration, Accepting Freedom or Imposing Islam?. Advancing Native Missions, 2009).

Ρίχνοντας μια ματιά στις φωτογραφίες και στα βίντεο από τα συμβαίνοντα στα ελληνικά νησιά και στους σταθμούς της Βουδαπέστης, της Βιέννης και του Μονάχου αλλά και στα σύνορα Ουγγαρίας – Σερβίας και Γερμανίας – Δανίας διαπιστώνουμε (παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να επικεντρώνουν τις κάμερες στα ελάχιστα γυναικόπαιδα) πως 8 στους 10 εικονιζόμενους είναι νέοι άνδρες ηλικίας γύρω στα είκοσι και πάνω. Ανάμεσα στις τόσες χιλιάδες ‘πρόσφυγες’, που είναι οι πολλές γυναίκες, τα μικρά παιδιά, οι άρρωστοι και οι ηλικιωμένοι; Αυτοί δεν κινδυνεύουν από τους εμφύλιους και τις αγριότητες των τζιχαντιστών του Χαλιφάτου; Κάτι δεν στέκει καλά σε όλα αυτά. Είναι περίεργο πως δεν γίνεται σχεδόν καθόλου κουβέντα για το ζήτημα αυτό.

Είναι επίσης ακατανόητο πως όσοι διαφεύγουν από τη Συρία κυρίως στρέφονται προς την Δύση, και όχι προς πολύ κοντύτερα ευρισκόμενες χώρες που είναι πλούσιες αλλά και μουσουλμανικές. Σε χώρες όπως το Κουβέιτ, το Κατάρ , τα Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία δεν έχει μέχρι σήμερα μεταφερθεί ούτε ένας (!) μετανάστης. Ενώ σε άλλες γειτονικές χώρες, με σοβαρά όμως οικονομικά προβλήματα οι περισσότερες , και που δεν μπορούν να τους κρατήσουν για πολύ, έχουν γίνει δεκτοί πάρα πολλοί (Τουρκία 1,8 εκ., Λίβανος 1,2 εκ., Ιορδανία 628.000, Αίγυπτος 133.000). Κι αυτοί όμως, λόγω άθλιων οικονομικών συνθηκών, πασχίζουν να φύγουν για Ελλάδα και Ευρώπη. Γιατί οι εύπορες μουσουλμανικές χώρες, όπου θα μπορούσαν να παραμείνουν μόνιμα δίχως προβλήματα, δεν δέχονται κανέναν;

Μήπως λοιπόν στόχος είναι η νέα ‘φυγή’ (hijrah) προς την Δύση; Πριν από μήνες το Ισλαμικό Χαλιφάτο στη Συρία και στο Ιράκ είχε απειλήσει την Δύση με 500.000 χιλιάδες ισλαμιστές ‘πρόσφυγες’. Που σύμφωνα με το παράδειγμα του Προφήτη θα διέβρωναν τις κοινωνίες αυτές από μέσα, διαδίδοντας την φανατισμό τους, με τελικό στόχο την επιβολή της Σαρία. Το σχέδιο του Χαλιφάτου δείχνει να πετυχαίνει, με την Ευρώπη να κατακλύζεται από μουσουλμάνους και τα ελληνικά νησιά, σαν ανυπεράσπιστα προγεφυρώματα, να βουλιάζουν κάτω από το βάρος των αριθμών τους..

Το ζήτημα δεν έχει να κάνει με ρατσισμό. Μια και η εθνικότητα και το χρώμα των εισβολέων δεν παίζει κανένα ρόλο. Εχει όμως μεγάλη σημασία η σύγκρουση αξιών. Οι κοινωνίες μας είναι χτισμένες πάνω στην αποδοχή του διαφορετικού, στην ανεκτικότητα και τον αλληλοσεβασμό. Αυτές είναι αρχές που αντιπαρατίθενται με τον ακραίο ισλαμισμό. Οι αξίες των δύο πολιτισμών δεν είναι συμβατές. Φανατισμός, μίσος, αντιπαλότητα, εξαίρεση του ‘άλλου’ κυριαρχούν στο δικό τους πολιτισμό. Στην αναπόφευκτη σε βάθος χρόνου ρήξη, ποιος θα κυριαρχήσει;

Οι Ευρωπαικές ηγεσίες εξακολουθούν να κρατούν τα μάτια ερμητικά κλειστά στην πραγματικότητα και στους κινδύνους. Προκειμένου να εξυπηρετήσουν παροδικά συμφέροντα και μυωπικούς πολιτικούς στόχους θυσιάζουν τις μακρόπνοες προοπτικές των κοινωνιών τους. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη σκέψη τους και την έλλειψη οραματισμών.

 

http://www.andrianopoulos.gr